Gisteren jarig geweest -alweer 62- en mijn medereiziger op de boot terug naar huis gezet. Van echt vieren is niet gekomen; evenmin is het moeilijk wat zinnigs te doen op zo’n vertrekdag. Omdat de geplande musea gerenoveerd worden, hebben we maar de binnenstad en het waterfront van Newcastle verkend. De stad lijkt wel een beetje op Rotterdam. De oude havenactiviteiten zijn richting zee verplaatst en nu zijn ze bezig de stad her uit te vinden met allerlei malligheid. Zoals een brug die in z’n geheel kantelt.Onderweg kwamen we de Angel of the North tegen, een 20 m hoog en 45 m breedbeeld ter ere van de mijnwerkers in Engeland. De maker ervan kan het waarom niet goed uitleggen; dit voelde hij er gewoon bij… De Engelsen blijven iets aparts; terwijl ik dit zit te schrijven in de auto komt iemand langs uit nieuwsgierigheid, na een praatje nodigt ie me uit om ’s avonds bij hem te komen eten… Afgelopen week de Hadrian Wall bezichtigd. Van het voornemen om iedere dag een flink stuk te lopen, is niet veel terecht gekomen. Twee keer hebben we een km of 15 afgelegd. De eerste keer vanaf Bowness-on-Solway bijna aan zee in het westen. En een dag later het middendeel waarnaar nog hele grote stukken van de muur zich over heuvels en door dalen slingeren. Tussendoor moest ik bijkomen van de inspanningen en met name m’n voeten rust geven. Als ik dit nog eens doe, moet ik nieuwe schoenen kopen; die ik nu heb, zijn gewoon te krap. Tevens zal ik me beter moeten instellen op iemand die meereist, door meer rustte nemen en niet continu bezig te zijn met een overvol programma af te werken. Dat zal in Schotland wel beter lukken.Het blijft een belevenis de muur en al het randgebeuren van musea en te bezichtigen opgravingen, voornamelijk grote en kleine forten. Ik had ook als volunteer op Vindolanda in de regen, op m’n kniën in de modder kunnen zitten. Misschien maar goed dat ik die aanmelding vanwege alle vertragingen moest cancelen. Het is hier echt raar weer. Het ene moment lijkt het wel wat en dan ineens begint het te stortregenen. Ik ben nu in Jedburgh, halfweg naar Edinburgh, waar de volgende opstapper straks arriveert. Het is de eerste stad die ik tegenkom met overal free wifi. Dat is echt een uitkomst. Mijn route loopt over voormalige Romeinse wegen door het dal van de rivier Rede in de Cheviot hills. Je kan goed merken steeds noordelijker te komen. Het parkachtige landschap van noord Engeland is ineens veranderd in weidse, kale heuvels met  veel meer schapen en hei. Kijken of hier net zoveel midgets – piepkleine steekbeestjes (knutjes?) die niet alleen ’s avonds maar ook ’s ochtends actief zijn – zitten als bij de muur.
Iedereen die me ge-SMSt en gemaild heeft of de voicemail in sprak, bedankt nog. Het is ontzettend leuk in den vreemde een berichtje te mogen ontvangen.

Het was even wennen de eerste dagen. Wilde te veel tegelijk: snel naar het noorden en toch zoveel mogelijk van mijn leuke plekjes aan doen. Dat ging dus niet. De auto speelt daarbij een grote rol. Het huisje voldoet; er moeten nog wat oneffenheden worden weggewerkt. Maar dat komt vanzelf onderweg. De auto heeft het heel moeilijk. Hij moet ontzettend z’n best doen om het gele gevaarte heuvel op te krijgen. Een paar pk-tjes meer zouden niet onwelkom zijn. Wat me echt zorgen baart, zijn de remmen van de oplegger. Het lijkt alsof ze alsmaar blokkeren. Dat kan niet goed zijn. Als ik te gedoseerd rem, heb ik het gevoel dat een steigerend paard me van achteren bespringt.
Tot nu toe nog niet op een camping gestaan. Het is overigens niet makkelijk telkens een beetje aardig plekje te vinden om de nacht door te brengen. Op de foto sta ik geparkeerd half op de inrit naar het vliegterrein van een club modelbouwers. Misschien moet ik ook wat meer lef krijgen om gewoon ergens in een straat te gaan staan. Dat je dan je te kijk zit, moet je dan maar voor lief nemen.Om contact te houden met het thuisfront ben ik lid geworden van Fon.com. Via deze gemeenschap zou het mogelijk moeten om draadloos bij medeleden vanaf de straat in te loggen. En verdomd het is gelukt. Eerst ben ik in een stad gaan uitzoeken waar mede-Fonero’s zitten. Via de bibliotheek, die hier gewoon op zondag open is(!), kon ik voor noppes het internet op en kijken wie er in buurt zit. Er vervolgens naar toe gereden en voor de deur geparkeerd. Algemene consternatie in de straat, zo’n doodlopende tak aan een veel grotere boom. Het was stralend weer, dus iedereen buiten in de tuin. De vrouw des huizes begreep helemaal niet wat ik kwam doen, haar man -een thuis werkende ict-er- gelukkig wel. Ik was de eerste die gebruik kwam maken van zijn public access. In een oogwenk was ik ingelogd en via Skype met mijn zus in Nederland aan de praat. Het enige nadeel van Fon is dat als je ergens bent, eerst te weten moet komen waar je medeleden zitten. En moet nagaan of ze in de lucht zijn; de meeste zijn dat namelijk niet. Ik ben benieuwd wie er de komende maanden bij mij thuis inlogt. Met een tijdklok wordt dagelijks mijn draadloze router van 14.00 tot 20.00 uur standby gezet.
Wat me steeds meer opvalt, is de gezelligheid van Engelsen. Binnen de kortste ben je met ze aan de praat. Ook zonder mijn opvallende, gele monster in de buurt. Het summum was wel dat ik met iemand mee moest om in haar huis iets bijzonders te bekijken. En je raadt het nooit: in de hal een hele tafel vol met kleine jeneverkruikjes in de vorm van oude, bestaande huizen in Amsterdam (vroeger waren dat presentjes van de KLM).

Nog anderhalf uur en ik vertrek. De eerst stop is Calais waar ik overnacht en morgenochtend om 11 uur scheep ga, richting Dover. Vandaar heb ik 4 dagen om in Newcastle te komen, alwaar de eerste medereiziger op de kade staat. Mooi een paar dagen om een beetje wegwijs te worden in en om de auto.
Zowat heel m’n huishouden is ingepakt; het zou gek zijn als ik nog wat vergeten ben…
Afgelopen dagen ben ik druk bezig geweest met allerhande zaken. In het bakkie staat nu een kist waarin zware spullen, die eerst in de caravan zaten, zijn opgeborgen. Rondom de caravan heb ik op voorstel van bezoekers een rubberen stootrand aangebracht. Een verschrikkelijke klus; pas aan het eind had ik – zoals het hoort – door dat je het rubber echt heel warm moet maken en dat het dan goed te verwerken is.
Het leukste is nog de kaart die op de zijkanten is geplakt. Hierop kan met viltstift worden bijhouden waar ik geweest ben en wat me nog te doen staat…
Eigenlijk kan er niets meer mis gaan. Alhoewel, d’r is nog één spannend moment bij de passage van de douane aan de Britse kant. Het is niet meer gelukt het kenteken van de auto aan te passen tot trekker. Ik heb wel papieren bij me waarop staat dat de konstruktie is goedgekeurd en aan welke eisen die voldoet. Hopelijk is dat voldoende als een slimmerik de omissie in de gaten krijgt.
Het dus zover! Velen zullen het nog echt kunnen geloven; ik hoop dat ze gelogenstraft worden.

Zondag was er open dag om het vehikel met eigen ogen te kunnen aanschouwen. Mijn verontschuldigingen aan degenen die ik niet of nauwelijks zelf te woord heb kunnen staan. Unaniem was men onder de indruk van het resultaat. Van buiten een beetje erg formidabel, maar binnen een plaatje met enorm veel snufjes. De open dag was tegelijk een soort afscheidsbijeenkomst. Mijn oudste zus liet zich niet onbetuigd; ze schreef (alweer) een prachtig lied dat door de aanwezigen ten gehore werd gebracht.
Vanmorgen is de zaak goedgekeurd door de Rijksdienst voor het wegverkeer. In de loop van volgende week kan ik voor de oplegger een eigen kentekenplaat laten maken. Tussen neus en lippen kwam echter weer een heel nieuw probleem, dat niemand voorzien had, om de hoek kijken. De auto staat nu te boek als pick-up, maar dat klopt niet meer. Het is een trekker geworden… en behoeft een nieuw kentekenbewijs, dat alleen afgegeven wordt als de bouwer van de auto (Nissan) hiervoor een typekeuring heeft.
Dus weer vertraging? En misschien wel meer dan dat? Al eerder heb ik de Nissan benaderd voor het verzwaren van de achtervering. Toen was de coöperatie minimaal, zeg maar nada en niks.
In alle gemoedsrust mag ik me toch onderhand wel afvragen of er nog zegen rust op dit project?

De hele zaak is in no-time door de camperbouwer afgemaakt. Het meest zichtbare is de kist onder het
schuine gedeelte aan de voorkant: een gigantische bergruimte. Nu kan de spuiter aan het werk.
Afgelopen weken geprobeerd een beetje geschikt datum te vinden om mijn reismobiel aan iedereen tegelijk te showen. Dat blijkt niet simpel…

Af en toe denk ik wel eens aan de schaapsherder in het boekje De alchemist van Paulo Coelho. Jarenlang is hij op reis, op zoek naar een schat. En je raadt het al, bij thuiskomst blijkt die schat verborgen te zijn achter zijn eigen voordeur…
Daarom maar eerst het goede nieuws. Na 2 jaar de draad met golfen weer opgepakt. Ineens heb ik de slag te pakken gekregen: wat een swing is er over me gekomen! De bal vliegt zonder enige inspanning anderhalf keer zo ver weg als voorheen. Nog leuker is het behalen van m’n zwemdiploma C. 
Al altijd had ik de borstcrawl willen leren; in het zwembad bij mij in de buurt bleek dat alleen te kunnen gecombineerd met diploma zwemmen. Nu ben ik de trotse bezitter van 3 diploma’s, maar vlot borstcrawlen… ho maar. Dat vereist nog heel wat oefening, de basis is er echter.
Het echte nieuws is dat ik heel, heel waarschijnlijk, dus bijna zeker, 1 juli as. kan ik vertrekken. Reserveer maar alvast zaterdagmiddag 28 juni; dan houd ik open dag om het resultaat te kunnen aanschouwen en me uit te zwaaien. Ik ben bezig er een Romeins gebeuren van te maken…
Gisteren is namelijk het onderstel van huisje op wielen eindelijk opgeleverd. Aangehaakt achter auto is het naar Hoek van Holland gebracht, waar de laatste hand wordt gelegd aan de afbouw.
Zo wordt onder uitstekende gedeelte, mijn ‘slaapkamer’, een berging gemaakt voor oa. een rubberboot en buitenboordmotor. Dat is een van de voordelen van deze konstruktie. In de oorspronkelijk opzet was de bergruimte wel heel erg beperkt.
Het enige wat nog mis kan gaan of vertraging geeft, is de keuring van het geheel door de Rijksdienst voor het Wegverkeer. Heeft iemand suggesties voor de kleur? Ik zelf denk aan licht blauw of licht geel, met een lichte voorkeur voor de laatste.

Wat een plaatje; hier had je toch niet van kunnen dromen… Jammer dat er zo moeilijk een aardige foto van te maken is. Nog een paar weken en je ziet er niets meer van. Dan staat het huisje op het onderstel. Aan de voorkant zitten 2 stelpoten waarmee de oplegger van de trekhaak kan worden getild. Zo kan het huisje ook op zichzelf staan en is de auto onderweg vrij beschikbaar.
Het duurt natuurlijk allemaal net weer wat langer dan ik had ingeschat. Het wachten is op een paar essentiële onderdelen. Een ander oponthoud wordt een operatie aan mijn linkerhand. Als ik daar niets aan doe, kan ik binnenkort een paar vingers niet meer strekken. Ik hoop dat ik snel aan de beurt ben.
De eerste medereizigers hebben zich inmiddels gemeld. Mijn planning ziet er globaal -na een proefrit van een week eind mei/begin juni- als volgt uit: half juni oversteek Oostende/Dover, via de driehoekjes op de kaart in anderhalve maand tijd naar de muur van Hadrianus, wandeling langs de muur in augustus (een week of 3), vervolgens een rondje Schotland om daarna af te zakken naar het zuiden via Wales en weer terug naar huis eind oktober. Ik heb nl. al een kaartje voor de voorstelling van Odysseus in De Appel en dat wil niet missen. Na de winter in januari/februari wordt de draad weer opgepakt bij Katwijk, waar vroeger de (oude) Rijn -de noordgrens van het Romeinse rijk- in zee uitmondde.

Het gaat zelfs allemaal goed komen! Vanmorgen kunnen aanschouwen hoe m’n reismobiel er uit gaat zien. Binnen in een hal toont alles veel formidabeler dan in het echt. Toch wordt het een heel gevaarte. Punt van aandacht vormt de stabiliteit. De Oosterscheldedam over met storm zal er niet in zitten.En zo wordt het dan. Voor, onder wordt nog een bergruimte aangebracht, zodat het zwarte frame uit het oog verdwijnt. Tja, het is heel wat anders dan ik aanvankelijk in mijn gedachte had…
Ik kan nu verder aan de slag om mijn reisplannen uit te werken. Afgelopen maanden heb ik mijn reis door Europa al grotendeels virtueel beleefd. Om een beeld te krijgen van wat ik in ieder geval moet gaan zien, heb ik het internet afgestroopt. En in Google Earth alle plaatsen aangegeven waar nog resten van de antieke wereld terug te vinden zijn. Vervolgens heb ik deze gewaardeerd met 1 t/m 5 sterren. Op de kaart krijg je dan ineens een prachtig beeld van hoe je beste kan rijden. Geïnteresseerden kan ik een bestandje (per land) om in te laden toesturen. Dan zie je zelf wat ik bedoel.

Het gaat er toch van komen! Heel waarschijnlijk kan ik in mei/juni as. met mijn reis langs de grenzen van de oudheid een aanvang maken. Dat het allemaal zo lang heeft geduurd, komt door de moeizame bouw van m’n reismobiel. Maar daaraan komt nu een eind.Zo’n 5 jaar geleden begon ik met plannen maken. Eerst op papier en later in de vorm van wat schaalmodelletjes. Eenieder die ook zoiets wil, kan ik het gratis tekenprogramma CadStd aanbevelen. Voor een huisje bouwen heb je alleen wat karton, lijm, een ijzeren liniaal en een scherp mesje nodig.De keuze van het type auto om mee te reizen, heeft veel voeten in de aarde gehad. Al snel viel een kant en klare camper af. Deze hebben allemaal voorwielaandrijving en dat is niet slim als je nogal steile hellingen en slechte wegen over moet. Een ander nadeel is dat je als maar rondreist met je huis op je rug. Vervolgens ben ik bezig geweest met 4-wiel aangedreven 10-tonner. Om uiteindelijk uit te komen bij een pick-up. In de plaats van het bakkie moest een afzetunit op poten komen, die op eigen benen kan staan, zodat de auto er onderuit kan rijden.
januari 2006 begon de bouw. Het is ontzettend leuk om dan je fantasieën werkelijkheid te zien worden. Na ruim een half jaar volgde echter de kater. Het huisje bleek veel en veel te zwaar voor de auto, waarvan het verenpakket al extra was verzwaard.
Wat te doen? Na veel overleg met de bouwer werd besloten tot een zgn. 5th-wheel konstruktie. Een soort tussenvariant van een oplegger en een caravan. Iets wat heel normaal is in de VS, maar hier nog redelijk onbekend is. Deze ‘oplossing’ bleek meer voeten in de aarde te hebben dan verwacht. Niemand wilde of durfde het aan zoiets te maken. Gelukkig is er één bereid gevonden. Dinsdag as. 18 maart moet blijken of het allemaal gaat lukken.