Nog anderhalf uur en ik vertrek. De eerst stop is Calais waar ik overnacht en morgenochtend om 11 uur scheep ga, richting Dover. Vandaar heb ik 4 dagen om in Newcastle te komen, alwaar de eerste medereiziger op de kade staat. Mooi een paar dagen om een beetje wegwijs te worden in en om de auto.
Zowat heel m’n huishouden is ingepakt; het zou gek zijn als ik nog wat vergeten ben…
Afgelopen dagen ben ik druk bezig geweest met allerhande zaken. In het bakkie staat nu een kist waarin zware spullen, die eerst in de caravan zaten, zijn opgeborgen. Rondom de caravan heb ik op voorstel van bezoekers een rubberen stootrand aangebracht. Een verschrikkelijke klus; pas aan het eind had ik – zoals het hoort – door dat je het rubber echt heel warm moet maken en dat het dan goed te verwerken is.
Het leukste is nog de kaart die op de zijkanten is geplakt. Hierop kan met viltstift worden bijhouden waar ik geweest ben en wat me nog te doen staat…
Eigenlijk kan er niets meer mis gaan. Alhoewel, d’r is nog één spannend moment bij de passage van de douane aan de Britse kant. Het is niet meer gelukt het kenteken van de auto aan te passen tot trekker. Ik heb wel papieren bij me waarop staat dat de konstruktie is goedgekeurd en aan welke eisen die voldoet. Hopelijk is dat voldoende als een slimmerik de omissie in de gaten krijgt.
Het dus zover! Velen zullen het nog echt kunnen geloven; ik hoop dat ze gelogenstraft worden.