Gisteren jarig geweest -alweer 62- en mijn medereiziger op de boot terug naar huis gezet. Van echt vieren is niet gekomen; evenmin is het moeilijk wat zinnigs te doen op zo’n vertrekdag. Omdat de geplande musea gerenoveerd worden, hebben we maar de binnenstad en het waterfront van Newcastle verkend. De stad lijkt wel een beetje op Rotterdam. De oude havenactiviteiten zijn richting zee verplaatst en nu zijn ze bezig de stad her uit te vinden met allerlei malligheid. Zoals een brug die in z’n geheel kantelt.Onderweg kwamen we de Angel of the North tegen, een 20 m hoog en 45 m breedbeeld ter ere van de mijnwerkers in Engeland. De maker ervan kan het waarom niet goed uitleggen; dit voelde hij er gewoon bij… De Engelsen blijven iets aparts; terwijl ik dit zit te schrijven in de auto komt iemand langs uit nieuwsgierigheid, na een praatje nodigt ie me uit om ’s avonds bij hem te komen eten… Afgelopen week de Hadrian Wall bezichtigd. Van het voornemen om iedere dag een flink stuk te lopen, is niet veel terecht gekomen. Twee keer hebben we een km of 15 afgelegd. De eerste keer vanaf Bowness-on-Solway bijna aan zee in het westen. En een dag later het middendeel waarnaar nog hele grote stukken van de muur zich over heuvels en door dalen slingeren. Tussendoor moest ik bijkomen van de inspanningen en met name m’n voeten rust geven. Als ik dit nog eens doe, moet ik nieuwe schoenen kopen; die ik nu heb, zijn gewoon te krap. Tevens zal ik me beter moeten instellen op iemand die meereist, door meer rustte nemen en niet continu bezig te zijn met een overvol programma af te werken. Dat zal in Schotland wel beter lukken.Het blijft een belevenis de muur en al het randgebeuren van musea en te bezichtigen opgravingen, voornamelijk grote en kleine forten. Ik had ook als volunteer op Vindolanda in de regen, op m’n kniën in de modder kunnen zitten. Misschien maar goed dat ik die aanmelding vanwege alle vertragingen moest cancelen. Het is hier echt raar weer. Het ene moment lijkt het wel wat en dan ineens begint het te stortregenen. Ik ben nu in Jedburgh, halfweg naar Edinburgh, waar de volgende opstapper straks arriveert. Het is de eerste stad die ik tegenkom met overal free wifi. Dat is echt een uitkomst. Mijn route loopt over voormalige Romeinse wegen door het dal van de rivier Rede in de Cheviot hills. Je kan goed merken steeds noordelijker te komen. Het parkachtige landschap van noord Engeland is ineens veranderd in weidse, kale heuvels met  veel meer schapen en hei. Kijken of hier net zoveel midgets – piepkleine steekbeestjes (knutjes?) die niet alleen ’s avonds maar ook ’s ochtends actief zijn – zitten als bij de muur.
Iedereen die me ge-SMSt en gemaild heeft of de voicemail in sprak, bedankt nog. Het is ontzettend leuk in den vreemde een berichtje te mogen ontvangen.