De dag waarop het noodlot toesloeg. Alsof het hele projekt tot nu toe nog niet genoeg tegenslag had gekend. De fotootjes spreken voor zich. Ik was gisteren zonder caravan op pad gegaan naar een fort bij de Hardknott pas. Daar in de stromende regen toch nog een uur rondgelopen. Op de terugweg (met afdalingen van meer dan 30%) bedacht ik me ineens dat ik de deur van de caravan wagenwijd open had laten staan. Met de laptop open en bloot op tafel. Dus vlug terug naar huis. In de haast mis ik een afslag, keer en ga zonder dat ik het merk, aan de verkeerde kant van de weg rijden. Dat is me wel meer overkomen. Zo lang er een witte streep midden op de weg is, gaat alles goed. Maar ontbreekt die dan heb je de neiging vanzelf naar rechts af te dwalen. In dit geval dus met fatale gevolgen. Gelukkig is er niemand gewond geraakt. Er is alleen grote materiaalschade. Onze beide rechter voorwielen zijn afgerukt.
Het is nu een dag later. Ik ben net terug om m’n fiets, mobiel e.d. uit de auto op te halen. Een ware dagtocht met de trein, taxi en fiets. Of de zaak gerepareerd kan worden, bestaat geen duidelijkheid. Er moet een expert bij komen. In geval dat lukt, kan ik over paar weken mijn reis vervolgen. Zo niet, dan wordt de hele zaak, auto en caravan, gerepatrieerd. Voorlopig zit ik hier dus nog wel. Ik hoop dat de zon doorbreekt, want ik ben bijna door mijn accustroom heen.