Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar alles is in kannen en kruiken. Binnen 2 weken worden zowel de auto als de aanhanger teruggebracht naar Nederland. Tot die tijd blijf ik hier de wacht houden. Waarschijnlijk reis ik met de vrachtwagen van de transporteur mee terug. De auto blijkt in tegenstelling tot eerdere berichten (nog?) niet total loss te zijn verklaard. Straks in Nederland wordt de schade opnieuw beoordeeld. Wat nog heel vervelend kan worden omdat ik al met de verwijderen van mijn spullen ben begonnen. Niet dat ze weer terug op hun plek moeten -de auto gaat hoe dan ook de deur uit vanwege de te lichte motor- maar soms heb ik wel heel simpele middelen gebruikt om iets los te krijgen. Het leven ziet er ineens stukken zonniger uit, nu het weer nog. Gisteren kreeg ik in de loop van de middag een SMS-je van de alarmcentrale dat alleen de auto zou worden opgehaald. Voor de caravan moest ik zelf maar zorgen. Omdat mijn mobieltje kapot is -wil niet meer opgeladen worden- kon ik niet direkt hierop reageren. ’s Avonds pas een mailtje kunnen sturen en vanmorgen bij iemand hier van huis gebeld. Na uitleg bleek het allemaal op een misverstand te berusten. Ze hadden de polis niet goed gelezen waarin duidelijk staat dat auto en aanhanger als één geheel zijn verzekerd. Na een week voornamelijk binnen zitten, ga ik komende dagen een fietstocht langs de kust maken. De route voert langs een aantal vestingwerken van de Romeinen aan de westkust. Ik nam altijd aan de muur van Hadrianus ophield bij Bowness. Nu blijkt dat tot Ravenglass ook de hele kust versterkt was met forten en wallen. Er is overigens nog meer te zien, zoals Keltisch cirkels van megalieten. En ik kom langs Sellafield waar de nog steeds in opspraak zijnde opwerkingsfabriek voor kernafval staat. Als dat allemaal niet genoeg is, kan ik altijd nog gaan vliegeren. Tussen de rotzooi in de auto vond ik deze. Het leven in mijn huisje op wielen bevalt me tot nu toe prima. Alles, bijna alles, funktioneert. Vanmorgen bv. gewoon gedoucht na de zaak lekker warm te hebben gestookt met het kacheltje. En net ben ik klaar met het koken van Zuid-Afrikaanse visschotel, goed voor een dag of 5. Dus ik kan weer even vooruit. In het vriesvakje zat nog voorraad met kerry- en spaghetti-prutjes , zodat ik niet iedere dag hetzelfde hoef te eten. Tot nu toe heb ik me nog geen dag verveeld of behoefte gehad aan TV-kijken. Aan het huisje op wielen is altijd wel wat te prutsen en elke paar dagen is er weer een boek uit.