Waar waren we gebleven? Een week geleden zat ik dus op een berichtje van de alarmcentrale te wachten met de mededeling wanneer ze me zouden komen ophalen. Wie schetste m’n verbazing dat er afgelopen donderdag plompverloren een grote trailer op het parkeerterrein in Ravenglass verschijnt. Ik heb dit allemaal uit de 2de hand, want zelf was ik er niet. Ik was met trein 25 km verderop boodschappen doen. Toen ik terug kwam, kreeg ik van omwonenden te horen dat de vrachtwagen weer onverrichter zake was vertrokken. De spoorbrug over de enige uitgangsweg was te laag voor trailer met daarop m’n caravan. Alleen de kapotte auto was meegenomen.
Afgelopen weekend hebben we druk overleg gehad via mail en skype hoe dit varkentje te wassen. Uiteindelijk is mijn suggestie overgenomen om de caravan verrijdbaar te maken door onder te afzetpoten aan de voorkant van de caravan 2 lage, platte karretjes te zetten. Ik had zo’n karretje bij de garage in Engeland gezien. Dat was onder de wielophanging van mijn auto geschoven, op de plaats waar het wiel was afgebroken. De caravan wordt nu op de trailer gezet, bij de brug er weer deels afgereden, er onder door gesleept en vervolgens weer terug op de trailer getrokken. Ik hoop dat ze onderweg niet opnieuw een lage brug tegenkomen… Als het goed is, komt de trailer morgen -dinsdag 9 september- om 16.00 u in Ravenglass aan. De operatie start dan gelijk, zodat de vrachtwagen nog dezelfde avond richting Nederland kan vertrekken. Ik zelf ga de volgende dag met de trein naar huis. Tot zover de nieuwe plannen. Gisteren was het zowaar een aardige dag. Ik ben gelijk aan mijn fietstochtje begonnen. Langs de kust naar het noorden naar Sellafield en terug. De eindbestemming was een Keltische stonecircle, ergens midden in een weiland. Op Google Earth was de cirkel goed te zien. In het echt viel het tegen; hij werd helemaal niet onderhouden en was overgroeid door hoog gras. Er was geen weg of pad naar toe. Via een golfbaan ben ik er uiteindelijk terecht gekomen. Morgen dus de grote dag, spannend.