Ik ben heelhuids thuis aangekomen. Volgend jaar mei/juni maak ik het resterende deel van Engeland af. Nu eerst een andere en sterkere auto zien te krijgen. Want de reis gaat verder. Daarvoor zijn de afgelopen 6 weken te goed bevallen.
Uiteindelijk ben ik op woensdagmorgen 10 september opgehaald. Een dagje later dan afgesproken. Maar à la. Vervelender was dat de vrachtwagen niet de afgesproken spullen bij zich had om de zaak op de trailer te zetten. Echt onbegrijpelijk; d’r is tevoren uitgebreid over gekorrespondeerd. Voor de zekerheid door de alarmcentrale nog een keer nagetrokken. En dan toch dit. Met gevolg dat de chauffeur uren bezig is geweest om iemand te vinden met een kraan. Toen was het eigenlijk in wip gepiept en was het obstakel – de lage brug – genomen. En kon de terugreis worden aanvaard.
Jammer genoeg kon/mocht ik niet meerijden met de vrachtwagen. Hij heeft me wel een eind op streek geholpen door me naar een wat grotere plaats (Lancaster) te brengen, waar ik de trein naar Londen kon pakken. ’s Avonds laat daar aangekomen en een kaartje voor de Eurostar gekocht. Bewust de middagtrein genomen om ’s ochtends nog even in het British Museum de tentoonstelling over Hadrianus te kunnen bekijken.
Een gouden greep bleek de volgende dag, want er brak brand uit in de Kanaaltunnel waardoor alle middagtreinen werden gecanceld. Daar zat ik dan in de wachtkamer met honderden anderen. Snel maar weer een kamer gezocht en nu een vlucht me EasyJet geboekt. Dat boeken was wel een aparte ervaring. Ik had eerst gekeken of er een stoel beschikbaar was. Toen dat het geval was, een paar uur aangezien hoe de brand zich ontwikkelde en daarna een ticket gekocht. Deze besluiteloosheid straft EasyJet meedogenloos af. Kostte om 17.00 uur het kaartje nog 95 pond, om 20.00 uur werd me al 127 pond in rekening gebracht.
Het verblijf in Ravenglass heeft natuurlijk veel te lang geduurd. Er was totaal niets te beleven. Ja, een reisje met een mini stoomtreintje. Maar dat was het dan ook wel. Het plaatsje zelf was prachtig. Ik kan nu wel aardig uit de voeten met de vlieger – een 2 meter groot vliegend matras – die ik in de auto vond.
Bijzondere dank ben ik verschuldigd aan voormalig treinstation Ratty Arms, dat het mogelijk maakte in de caravan te overleven. Ik kon daar water, stroom en internet gratis en voor niets krijgen. De eerst paar dagen hielpen Tearoom Rose Garth en hotel Pennington me uit de brand. Een paar plaatjes van ze is hier wel op z’n plaats.