Het voelt als een soort herkansing en dat is het ook natuurlijk. De zaak weer de rails krijgen na het ongeluk in Engeland had veel meer voeten in de aarde dan verwacht. Plus daarbij kwam, dat midden in de winter gaan kamperen geen aanlokkelijk idee was. Pas toen ik op de weerkaartjes de temperatuur zag oplopen in het zuiden van Spanje, begon het me te dagen. Als ik nu eens in een keer daar naar toe rij en vandaar langzaam weer naar boven, dan neem ik de lente mee terug naar huis. Makkelijker gezegd dan gedaan. In Frankrijk heb ik me nog kunnen inhouden. Maar eenmaal over de grens met Spanje vond ik het te moeilijk om van alles aan me voorbij te laten gaan met idee dat komt straks nog wel. Als je het Guggenheim-museum in Bilboa zomaar ineens diep onder je in het dal ziet liggen, ja dan ben je verkocht. Maandag de 23ste ben ik van start gegaan. Eigenlijk al de zondag ervoor, maar het stukje naar Haamstede, naar mijn moeder, telt niet echt mee. Vandaar ben ik naar Gent gereden om een aantal verhuisdozen met overtollige boeken bij Belgische wereldwinkel (Oxfam) achter te laten. Voor het eerst ben ik op pad met een nieuwe reisgenoot: de Garmin nuvi 250w. Goed voor heel Europa, alhoewel in het westen wat nauwkeuriger dan in het zuidoosten. Het begin was heel vertrouwenwekkend: tot aan Gent zijn we het maar één keer met elkaar eens geweest! Maar in Gent zelf was ie onovertroffen. De reis over de grote weg vervolgd naar de grens met Frankrijk. Van daar een route uitgezet naar Abbeville om de péage en Parijs te omzeilen. En dan leer je snel nog andere nukken of wijsheden van je reisbegeleider kennen. Met de kaart erbij toch nog een eind gekomen. Het blijkt van levensbelang hem de goede opdrachten te geven. En er is keuze zat. Wel of niet tolwegen of grote wegen. Een snellere of korter route. En zo zijn er nog wat opties. Na een week ervaring moet ik zeggen, dat het het apparaatje slimmer èn handiger is dan ik had gedacht. Maar heel af en toe is ie echt de kluts kwijt. Een afwijking is dat ie bij voorkeur dwars door binnensteden heen wil. Vandaag in Oviedo hem ook gebruikt al lopend, nl. van de auto die ik heinde en ver moest parkeren naar het museum en weer terug. De aangegeven route moet je dan maar niet volgen, want die is op maat van de auto gemaakt, maar je ziet wel waar je bent. Zoals al gezegd, ben ik in een ruk door Frankrijk gekard. Het enige wat met opgevallen is, is de ravage die de storm van afgelopen januari in Les Landes heeft aangericht. Ontzettend veel bomen zijn me wortel en al omgevallen. Afgezien daarvan is het landschap wel wat opgeknapt. Alle gigantische reclameborden liggen nl. ook plat.

En dan kom je in Bilbao aan. Het Guggenheim  is een kunstwerk waarbij alle binnen tentoongestelde kunst in het niet verdwijnt. Bijna de hele begane grond is gevuld met enorme stukken oud roest. Aangeboden door de staalgigant ArcelorMitall… Meters hoge platen gebogen in cirkels en golven, naar elkaar toe bewegend, dan weer uiteen wijkend. Ontzettend indrukwekkend en bijna magisch (Stone Henge-achtig). Maar waarom binnen en niet buiten? Als ik me goed herinner staat van dezelfde kunstenaar, Richard Serra, iets dergelijks op de Veluwe in het Kröller Muller. Dat is de plek voor zo iets. Het kan ook het Zuiderpark in Den Haag zijn, daar wil ik af zijn. Op de bovenste etage was werk te zien van een in Japan razend populaire kunstenaar Takashi Mutakami. Een wonderlijk mengeling van boeddhisme met stripfiguren of omgekeerd. Prachtig uitgevoerd, dat zeker. Maar de portee ontgaat ons als westerling. Daardoor laat het een beetje kitscherige indruk achter. De tussenetage werd net ingericht voor een veelbelovende nieuwe expositie: iets voor op de terugweg… De volgende stop was Santander. Op mijn lijstje stond een interessant archeologisch museum. Helaas bleek het vanwege verbouwing/verplaatsing (?) gesloten te zijn. Dan maar naar Oviedo, weer 200 km verder. Zonder duidelijk plan de stad ingereden. Wel natuurlijk als maar rondkijkend naar een plekje voor de nacht. In de praktijk laat ik het maar op aankomen. Meestal kom ik te laat aan om eerst de auto ergens neer te zetten en op de fiets verder te zoeken. Nu viel mijn oog ineens op een richtingaanwijzer: preromaanse monumenten (dus net na de Romeinen). Het bleken 2 kerkjes te zijn, schitterend uitgelicht door een al laag staande avondzon. Met als toegift een groot parkeerterrein. Tot een uur of acht raasde de plaatselijke jeugd om me heen met auto’s en brommers. Ik stond blijkbaar midden op hun hangplek. Me maar niet vertoond en om 8 uur waren te ineens vertrokken, zeker etenstijd. De volgende dag, zondag, was het heel ander weer, het regende. Dat is de hele dag zo gebleven. Toen ik in de middag met een paraplu rondliep op het oppidum Campa Torres (aan de kust bij Gijon), moest ik terugdenken aan de dag waarop ik in Engeland dat auto-ongeluk veroorzaakte. Oviedo beschikt over een fantastisch archeologisch museum. Tenminste qua gebouw, een gemoderniseerd, oud klooster naast de kathedraal. Maar er valt nauwelijks iets te zien, de helft van de zalen en waarschijnlijk meer staat gewoon leeg. Er was alleen een fototentoonstelling met wat attributen over de romeinse weg tussen Mérida via Oviedo naar Gijon. Helemaal treurig was dat ik bij de VVV niet duidelijk kon maken wat het verschil is tussen romeins en romaans. Uiteindelijk heb ik het foldertje over de romaanse kerken in en rondom de stad  maar meegenomen. Daarom toch Gijon aangedaan. Het badhuis overgeslagen, misschien ten onrechte nu ik het boekje erover doorkijk. Het bezoek aan het oppidum en een villa in Veranes was meer dan de moeite waard. Helaas geen verpersoonlijkt beeld ervan te geven; op een onbedacht moment de foto’s gewist. Hopelijk biedt http://museos.gijon.es  uitkomst soelaas. Ik heb mee nooit gerealiseerd -en me natuurlijk ook nimmer eerder afgevraagd- waarom dit deel van Spanje voor de Romeinen interessant was. Maar de reden is dezelfde als heden ten dagen: er zit van alles en nog wat aan grondstoffen zoals metalen in de grond. Caesar stelde de kust al veilig voor transport naar Gallië en Brittannia. Zijn opvolger Augustus bezette de hele streek. En nu verder langs de kust op naar A Coruna en vandaar zuidwaarts.