Afgelopen week eigenlijk niet zo erg veel vermeldenswaardigs ondernomen. Nog wat dolmen en een villa rustica bekeken. En tussendoor ook nog een dagje strand gedaan. Dat was het dan ook.

Van villa’s kijken, krijg je nooit genoeg. Iedere keer is er wel iets bijzonders, wat andere net niet hebben. De opzet is overal in grote lijnen identiek. Een privé badhuis (hier links boven). Het huis is georganiseerd rond een atrium (het gat in het dak). Daarom heen is een galerij waarop de belangrijkste (slaap)kamers uitkomen. Afhankelijk van de grootte van een villa waren er meerder atria. Aan deze -zeg maar binnenring- grensden de keuken (in dit geval rechts, zie kleine rondje, de waterput), opslagruimtes enzovoort. Dan kwamen pas de echte bedrijfsruimten, stallen, werkplaatsen, viszouterij, wijn- en olijvenpers en verblijven personeel (zijn niet te zien omdat ze nog moeten worden uitgegraven).

Het aardige hier is de grote bak op de voorgrond: een veertig meter lang zwembad! Geeft gelijk een idee van de grootte van zo’n villa. Verder was er vlakbij een heus stuwmeer voor de watervoorziening. De helft (honderd meter) van de dam staat er nog.

Ik ben nu in Beja, zo’n beetje midden Portugal. Beja heette in de oudheid aanvankelijk Pax Julia. Dit naar aanleiding van een hier door Julius Caesar gesloten vrede met de autochtone Lusitaniërs. Vreemde vrede overigens die naar een van de partijen wordt vernoemd… Nog gekker is dat de naam van de stad door diverse historici in de loop van de tijd iedere keer anders wordt genoemd. Opeenvolgens: Pax Julia door Ptolomeus, Pax Augusta door Strabo en Colonia Pacensis door Plinius. Ook toen gold al heel duidelijk: wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Over 2 weken ben ik weer terug in Nederland. De laatste week heb ik bijna helemaal nodig om terug te rijden. De ene week die me nog rest, gaat op aan een paar dingen die ik persé wil zien. Waaronder Troia, aan de overkant van de baai bij Setúbal. Zeven jaar geleden heb ik daar voor het hek gestaan: gesloten. Nu was dat weer het geval. Deze site is maar één keer per maand open. Waarom mag Joost weten, maar alleen op de de eerste zaterdag van de maand om 15.00 uur wordt er een rondleiding georganiseerd. Dat is al een verbetering want zeven jaar geleden was ie altijd dicht. Met andere woorden: deze buitenkans mag ik niet laten lopen.

Het begint dus tijd te worden voor een soort terugblik. Ik ging voor de lente en kreeg een zomer naar Hollandse begrippen. Het alleen reizen is me goed bevallen. Af en toe werd ik werd wel gek van mezelf. Ik bleef maar bezig. Dan weer hier naartoe en dan weer daar naartoe. Ik kon niks overslaan, want wanneer ben ik in de gelegenheid hier nog eens terug te komen…? Dat geldt met name als je in de binnenlanden bent. Dat wil zeggen niet aan de kust bent. Want dan ontstaat er een heel ander, veel rustigere beeld. Dan doe je ’s ochtends wat en ’s middags ga je naar het strand. Dat geldt tenminste voor mij. Komt dat even goed uit dat de antieke wereld grosso modo zich rond de Middellandse zee beweegt.

Het reizigers leven speelt zich in hoofdzaak overdag af. Tegen de avond moet je een slaapplek vinden, eten, dagboek bijwerken, foto’s opslaan. En niet te vergeten: plannen maken voor de volgende dag. Nou dan is het zo 23.00 uur. Tijd om nog een boekie te lezen in bed. Geen moment behoefte gehad aan TV kijken. Wat ik wel heb gemist is een wereldontvanger voor het nieuws; had ik klaar gelegd maar vergeten mee te nemen.

Er is nog een reden om er ’s avonds niet op uit te gaan. Dat is gewoon de taal. Na een kwartiertje handen en voetenwerk heb je echt alles met elkaar gewisseld wat er te communiceren valt. Veel culturele zaken blijven daardoor buiten beeld. Nog afgezien dat je daarvoor wat langer op één plek moet blijven; a. om je te kunnen oriënteren en b. maar zelden speelt iets net die avond dat je ergens bent.

De hele reis heb ik tot nu toe wild ‘gekampeerd’.  Eén keer heb ik op een camping gestaan, om de was te (laten) doen. Regelmatig was dat echt wild, want dan eindigde ik de dag bij iets in nowhere voor bezichtiging de volgende dag. En nowhere is dan kilometers van de bewoonde wereld aan het eind van een hobbelige, onverharde weg. Nou ja weg, zandpad. Dat waren de mooiste plekjes. Maar meestal sta ik op een stoffig parkeerterrein bij een voetbalstadion annex sportcomplex. Die zijn makkelijk te vinden en zijn er tot in de kleinste plaatsjes. Kolonies medecampers heb ik niet bewust gemeden. De keren dat ik er tussen terecht kwam, is op een hand te tellen. Waarom mensen bij elkaar gaan staan en elkaar ook weten te vinden, is me een raadsel. Onderweg kom je ze regelmatig tegen, hutje aan mutje, in hun blote gat op een stoeltje voor hun woonwagens. Dat dit verschijnsel niet overal even goed (be)valt, merk je aan het toenemend aantal parkeerplaatsen met een toegangsportaal van twee meter vijftig hoog. Eigenlijk is men nergens berekend op deze vlooienplaag van oudjes die van hun vrijheid willen genieten. Formeel mag het ook eigenlijk niet, kamperen buiten een camping. Ik herinner me een plaatsje in de Algarve, op de grens met Spanje, dat een parkeerplaats had aangewezen voor ons soort jongens en meisjes. Daar beheerde een mevrouw tegen betaling een paar douches en er was water en een stortplaats voor het ledigen der poepdozen. Want dat is wel een crime. Het is fantastisch om aan boord naar de wc te kunnen, maar je creëert wel een probleem. Hoe raak die ingeblikte troep weer kwijt.

Afgezien van de techniek en het overwinnen van de géne om zo’n koffertje ergens leeg te laten lopen, kan het eigenlijk nergens. Ja, op een camping natuurlijk maar daar komen we uit principe niet. Dus dan maar even snel in een publiek toilet. Echt niet leuk als daar alsmaar mannen in en uit lopen. Kijk, hier zou nou eens iets aan moeten worden gedaan.

Volgende keer wat meer over wat ik allemaal (soms totaal overbodig) met me mee sleur en hoe de auto zich gehouden heeft. Ik had bv. wat 3de wereld koffie meegenomen, nou daar kan ik nog 6 maanden mee toe.