De eerste week zit er op. De eerste week in Engeland tenminste. Via de Kunstschouw in Haamstede, het -nog steeds gesloten- Musée Art Monderne in Lille, waar ik mijn ligfiets verkocht aan een gegadigde uit Bretagne (!) en Gravélines met Hollandse roots -heette ooit Greveling omdat ‘onze’ prins Maurits het korte tijd in nam in de strijd tegen de Spanjool-, heb ik eiland als het  ware langzaam beslopen. Maar daarna was ik ook niet meer te houden. Direct na aankomst ‘s-middags nog, hops 2 Romeinse forten. Beide gebouwd eind derde eeuw na Chr. om de uit Duitsland en Zweden overstekende Saksen buiten de deur te houden. Tevergeefs, het zit hier nu vol met Anglo-Saksen. De volgende dag waren Canterbury en Lullingstone aan de beurt. Canterbury is in WO2 enorm gebombardeerd. Zodoende kon men bij haar Romeinse verleden komen. Het museum zit dan ook midden in de stad ergens onder de grond. Alle middeleeuws uitziende bebouwing bovengronds is dus fake. In Lullingstone is een villa rustica gevonden, een van de vele in die streek. Het  woon- en badgedeelte staat in een overdekte ruimte. Een vergelijk met La Olmeda (zie 20090511 ) dringt zich op. Geef mij dan maar de Engelse aanpak. Het omhulsel, de hal eromheen ziet er niet uit. De omvang van de villa haalt het niet bij de ware paleizen in het zuiden. Het verschil zit hem in de toelichting bij wat je ziet en het oog voor details. Zoals de aanwezigheid van christelijke en de oorspronkelijk pantheïstische symbolen naast elkaar in hetzelfde huis. Ook de kinderen is gedacht; van alles en nog wat kunnen ze er onder leiding van iemand doen.

Me laten -nou ja- verleiden in Lullingstone om een boek te kopen waarin de mensen van het TV-programma Time Team (zie site Chanel4) hun mooiste plekjes tonen. Dat is niet zonder gevolgen gebleven. Het museum in Corbridge nog bezocht. Daarna heb ik enkele van hun toplocaties aan gedaan. Te beginnen met Sutton Hoo. Als ik hun motivatie goed leest -en dat had ik natuurlijk niet gedaan- blijkt er niet veel te zien te zijn. De vondsten zijn wel uniek, o.a. bootgraven van in 3 eeuwen tijd ver-Engelste Saksen. Een ervan is niet geplunderd en bevatte een schat aan grafgiften. Gouden sieraden en gespen, soldatenuitrusting en allerhande potten en pannen. Alles van hout is vergaan. Dus ook de schepen (een soort 20 meter lange vikingschepen) zelf. Daarvan resten alleen de klinknagels die de overnaadse planken aan elkaar verbonden. Toch waren de schepen bij de opgraving heel goed zichtbaar door verkleuring van het zand. En natuurlijk de klinknagels die nog op de goede plaats ook in het zand lagen. De skeletten van de begraven mensen zijn idem dito verzand. Het museumpje toont replica’s van de grafgiften. Het grafveld zijn wat heuveltjes. Nog nagemaakt ook, want anders zou er helemaal niets te zien zijn geweest. Na de opgraving is alles weer zorgvuldig dicht gemaakt en zijn de ‘zandschepen’ aan het oog onttrokken. Omdat het zo’n prachtig weer is, ben ik op het terrein van Sottun Hoo gebleven. Lekker in de zon gezeten, mijn waterzak gevuld voor een douche en verder gelezen in de biografie over Gaius Julius Caesar (resp. voornaam, familienaam en groepsnaam). Alleen mannelijke nakomelingen kregen in die tijd een voornaam, veelal die van hun vader. Met een 4de toevoeging, de oudere, schele (strabo) of manke werd dan wel duidelijk om wie het ging. Meisjes kwamen er nogal bekaaid vanaf; alle zussen heten hetzelfde: de vervrouwelijkte familienaam (bij Caesar dus: Julia voor zijn zowel zijn zus als zijn dochter). Om ze uit elkaar te houden, kregen ze een volgnummer… Ik heb de eerste 40 levensjaren uit en begin nu aan zijn roemruchte periode. Die van legeraanvoerder die Gallië onderwerpt. Hij begint daaraan zonder een echt militair verleden. Zijn enige ervaring bestaat uit wat verrassingsaanvallen op die arme Lusitaniërs die ik in Spanje en Portugal ben tegengekomen. Het opjagen van deze oorspronkelijke bewoners -de Golf van Biskaje in- blijkt niets van doen te hebben met de verovering van Gallië, zoals in die landen wordt beweerd. Weer iets geleerd dus. Al lezend moet ik als maar denken aan een Pim Fortuin-achtige figuur. Hij wordt afgeschilderd als een dandy, zeer welbespraakt, enorm ego, volstrekt opportunistische (populistisch), schrijver met literaire kwaliteiten en promiscue bij het leven (legt het aan met elke vrouw van vriend of vijand, een soort overreactie op beschuldigingen van homo-erotische jeugdzonden!?). En tot slot, hij komt ook aan een nogal abrupt einde.

Vrijdag Grimes Graves bezocht. De associatie met een grafveld ligt voor de hand. De  honderden kuilen zijn daarvoor wel een beetje groot. Het zijn dan ook resten van ongeveer 10 meter diepe mijnschachten uit de steentijd. Er werd hier om enorme schaal vuursteen gedolven met als belangrijkste gereedschap delen van hertengeweien als pikhouweel. Van de vuursteen, een glasachtig materiaal, werden stukken afgeslagen die konden dienen als mes of bijl. Het gebruik ervan is uitgeprobeerd en dat viel heel niet tegen. Met zo’n bijl was een boom in wip geveld. Een stenen mes is veel scherper dan een stalen. Ze worden danook nog gebruikt bij delicate (oog)operaties. Na 2 uur rijden kom ik aan bij Flag Fen, onder de rook van Peterborough. Het landschap is totaal veranderd. Vanmorgen nog in de bossen, nu waan ik me thuis in Nederland. Uitgestrekte velden zover het oog reikt, doorsneden met sloten en kanalen met dijken. Het is even wennen, dat ze die kanalen hier dykes noemen. Flag Fen was aan het einde van de bronstijd een veengebied met bewoonde hoger gelegen stukken, midden in verder moerassen. In dit soort gebieden worden vaker merkwaardige vondsten gedaan. De luchtdichte laag water met daaronder zure veengrond blijken uitgelezen condities te zijn om bv hout te conserveren of huid te looien. Voor wat hier gevonden is, kan  geen verklaring gegeven worden. Onder water werden meer dan een kilometer lange rijen palen aangetroffen met in het midden een platform van hout, zo groot als 2 voetbalvelden. Over de rijen van 5 palen naast elkaar heeft geen vlonder gelegen. Het was dus geen weg naar dat platform. Maar wat dan? Het heeft er alle schijn van dat het iets ritueels is geweest. Zoals ook elders zijn (gebroken) wapens aangetroffen. Een stukje van de palenrij is blootgelegd en te bezichtigen. 3000 jaar oude boomstammen keurig in het gelid. Al dit merkwaardigs lijkt nog maar een kort leven beschoren. Door verdroging van het land verdwijnt de eeuwenlange bescherming. In bezoekerscentrum lag een wagenwiel uit die tijd. Degene die me rondleidde gaf het nog 20 jaar. Meerdere malen is geprobeerd het te conserveren, echter zonder blijvend resultaat.

De week afgesloten met 2 badhuizen, in Leicester en Wall. Na een paar heel mooie dagen is het wat minder geworden. Het is nog warm maar het regent regelmatig, waardoor het klam aanvoelt. Dit keer maar één probleempje om op te lossen. Waar verkochten ze nou die lekkere lemon cheesecake, van vorige keer. Tesco was het volgens mij zeker niet; bij Sainsbury hadden ze niet precies wat ik zocht. Dan toch Asda? Wordt vervolgd.