Het is zondagavond. Hoe laat zal het zijn geweest, een uur of half negen. De eerste zin voor een nieuwe weblog staat net op ‘papier’: Jarig in Penzance in Cornwall. De punt is nog niet gezet of de elektriciteit valt uit. In de schemer op zoek naar de oorzaak. Eerst probeer je wat simpele dingen, zoals de zekeringen. Maar als dat het niet blijkt te zijn, wordt het dieper graven in de dradenkluwe achter de meterkast. Uiteindelijk kom ik uit bij de accu’s. En opnieuw werkt een oud en probaat middel: de hamer. Vroeger met de Eendjes lag die altijd klaar. Was het niet de accu, dan had de startmotor wel een corrigerend tikje nodig. Door het natte weer oxideren de polen van de accu’s, waardoor de verbinding met de stroomdraden langzaam minder wordt. Bij grote vraag naar stroom – en dat was net het geval, kachel aan tegelijk met oplader accu computer – geeft dan de zaak ineens de geest. Na een kwartiertje deed alles het weer. Goed overigens dat ik eens wat beter keek naar de accu’s. Een ervan bleek bijna droog te staan. Dus ’s avonds nog op pad geweest om ergensgedestilleerd water te kopen. Van mijn buurman, een gescheiden vijftiger die al een jaar hier bivakkeert, krijg ik later een borsteltje om de polen te kunnen ontroesten. Hij (her)kent het probleem in dit soort oorden. Vanmorgen alles uit elkaar gehaald en schoongemaakt.

Bij het wakker worden trof ik weer eens een heel nieuwe weertype aan, dat ik nog nooit eerder heb meegemaakt: storm en mist. Bij ons is het een of het ander, maar niet allebei tegelijk. Dat wordt met andere woorden een dagje lekker binnen zitten. Afgelopen paar dagen waren redelijk, zoals ze dat hier noemen: sunny spells. Prima weer om hillforten te beklimmen en er met de fiets op uit te trekken .Fantastisch leuke dingen gezien. Begin van de week dacht ik dat het weer de kant van vorig jaar opging. Twee dagen met onafgebroken regen. Je moet voor hobby wat over hebben…

Zoals voorspeld is aan het vrij leventje van wild kamperen een eind gekomen. Met heel veel moeite zou nog wel ergens een plekje te vinden zijn. Maar het loont eigenlijk ook niet meer. Voor 5 of 6 pond per nacht kan je bij een boer op het weiland staan, met gebruik van WC, water e.d. Dat is nog te doen. Tenminste als je de enorme puinhoop waarin je terecht komt, voor lief neemt. Wat kunnen boeren een rotzooi op hun erf achterlaten. Overal staan machines en voorraden die zo te zien al jaren niet meer zijn gebruikt, maar ook niet worden opgeruimd. Om over de opstallen en de modder maar niet te spreken.Toch heeft het wel wat zo te midden van nieuwsgierige koeien. Met boer Iver Phillips breng ik deze heuglijke dag door. Hij is iets jonger maar het klimaat en het werk hebben hun sporen achtergelaten. Wie weet voegt zich vanavond mijn buurman daarbij. Dat moet een feest worden!

De plek waar ik verblijf, is ideaal. Midden op de landengte naar Land’s End. Met rondom me heen overal resten uit de steen, brons- en ijzertijd. De overeenkomsten met wat ik in Spanje en Portugal heb gezien, is heel opmerkelijk. Met name wat betreft de woonvormen. Plaatjes van destijds kunnen zo hier genomen zijn. Duizenden jaren voor Chr. moet er op grote schaal al gereisd zijn langs en over de Atlantische oceaan.

Elke keer – ik blijf het herhalen – is het een uitdaging om iets wat op kaart staat, ook echt te vinden. De vrouw in het bezoekerscentrum bij het ijzertijddorp Chysauster vertelde dat het haar nog nooit gelukt was Zennor quoit te vinden. Dat was inderdaad niet simpel. Diep verscholen in een soortheidelandschap, ver van de bewoonde wereld. Eerst een half uur gefietst naar waar vermoedelijk een pad zou zijn richting graftombe. Na veel wikken en wegen er een op goed geluk uitgekozen. Vervolgens zo’n drie kwartier over kletsnatte, smalle, al weer bijna dichtgegroeide paadjes gebanjerd. En daar sta je dan. Voorkomende paar dagen is er nog voldoende te zien. Daarna verkas ik een beetje zuidoostelijker richting Helston.