Een uitstapje gemaakt naar de toekomst in Futureland Goonhilly. Ik was wel benieuwd naar wat ons nog te wachten staat. Nou niet veel dus. Het meest geavanceerde dat te zien was, was een DAP-radio (haalt signaal via WiFi van het internet; werkt dus net zo min als mijn Skype-telefoon omdat Engelsen hun draadloze router geloof ik verstoppen, want nergens heb je ontvangst) en de elektrische autoped, de Segway. De BT, de Engelse KPN, die al dit fraais organiseert tegen een vorstelijke vergoeding/entreeprijs, meende ook nog een boodschapte moeten meegeven. Namelijk dat de toekomst aan ons is en niet het werk is van één briljante geest of een ontdekking. Zo die zit. Aan het eind moest een vragenlijstje worden ingevuld op de computer,waarna de score van de dag verscheen. Dat zag er ook al niet best uit. De meeste bezoekers bleken zich nogal dom te vinden en hoopten op meer intelligentie (als genengerommel dat kon bewerkstelligen). Een aardiger mens wilde in ieder geval bijna niemand worden… Verder verwachten ze dat hun nazaten over 150 jaar op een andere planeet kunnen wonen, over 100 jaar gemiddeld 109 jaar oud worden en dat over 50 jaar geen auto’s meer op benzine rijden. Op Goonhilly staat de parabool waarmee de signalen van de eerste communicatiesatelliet uit 1962 werden opgevangen. Je kan het bijna niet meer voorstellen maar het enorme apparaat was nodig omdat het signaal van dat ruimteding nog zo ontzettend zwak was. Tegenwoordig heb je met een diep bord al ontvangst. Hij stond ook nog niet stil ten opzichte van de aarde maar draaide lustig z’n rondjes, zodat er maar 20 minuten ontvangst was waarna de sonde weer voor anderhalf uur achter de horizon verdween.

De magische kracht die ik de hamer toedichtte, was toch minder dan verwacht. De volgende dag deed zich weer hetzelfde euvel voor. Uiteindelijk maar 2 nieuwe accu’s gekocht en daarmee was het probleem echt uit de wereld.

Aan verplaatsen ben ik totaal niet toegekomen; ik sta nog steeds bij boer Iver. Dit uiterste puntje van Cornwall is prachtig qua kusten. En als het weer dan meezit en dat deed het meer dan dat van de week, dan zijn de verlokkingen van het strand te groot. Toch nog wel het een het ander gezien. Alhoewel, ik begin er aardig doorheen te raken. Als nieuwigheidje had ik bedacht wat videofilms op te nemen en deze d.m.v. YouTube wereldkundig te maken. Het idee erachter was meer overzicht te kunnen geven, zodat het niveau van een hoop losse stenen kon worden overstegen. Dat blijkt echter verre van simpel. Je moet vooraf een soort scenario in je hoofd hebben, want anders kom je thuis met een hoop losse flitsen waarvan geen chocola te maken valt. En heb je dan een verhaal, dan is het uren werk op de computer om er een soort filmpje uit te krijgen. Het eerste baksel heb ik geprobeerd op internet te zetten. Na een uur bij McDonald’s (mijn vaste internetcafé!) was nog niet de helft van het bestand ge-upload. Dat schiet dus niet op. Straks thuis ga ik eens nieuwe poging wagen. Voorshands blijft het dus maar bij fotootjes alleen.