<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Waarben ik? Rechts van me, door het raam zie ik de zon ter kimme neigen. Via de deur kijk ik uit op een immens hillcastle. En achter me kleurt de steen geworden droom van de Engelse prins Charles langzaam rood. Dat is Dorchester, voormalige Romeinse stad Durnovaria!

Sinds woensdag ben ik weer on the move. Ik maak nu wat grotere stappen en waar ik stop, blijf ik een paar dagen om van daaruit zonder caravaner met de auto of fiets op uit te trekken. Op deze manier vermijd ik een urenlang gepriegel met mijn verhuis-combinatie over binnenwegen die vaak niet breder zijn dan de auto zelf. Het is me nu wel duidelijk waarom Engelsen zo geduldig zijn. Je moet elkaar wel de ruimte geven en gunnen om elkaar te kunnen passeren. Alhoewel, soms zie je ze denken wat doet die buitenlander hier met zo’n gevaarte.

Van Pensanze ben ik naar Minions gegaan, net op de rand van Bodmin Moor. Een gehucht met 10 huizen en paar kroegen. Midden in een, zo op het eerste gezicht een leeg en verlaten landschap waar schapen en ‘wilde’ koeien en paarden het voor het zeggen hebben en de zaak kaal vreten. Begin 1900 was het hier echter booming bussiness. Toen kropen er duizenden mensen als mollen door de grond om allerhande metalen uit de bodem te peuren. De vreugde was maar van korte duur; al snel warende mijnen uitgeput. Wat resteert zijn verlaten ketelhuizen waar stoom gemaakt werd om de waterpompen en de lieren van de mijnliften draaiende te houden. Cornwall staat er ook vol mee. En verder mijnschachten en inmiddels weer overgroeide puinheuvels. Het moor is nu dus leeg en verlaten. En afgezien van de hausse in de 19deeeuw is dat duizenden jaren het geval geweest. Maar in de steen- en bronstijd moet het ook een levendige boel zijn geweest. Overal zijn sporen van bewoning te vinden. Resten van akkertjes, huizen en versterkte dorpen gelardeerd met dolmen, stonerows en -circles en al dan niet van een kruis voorziene menhirs. Ik heb er wat afgelopen en gefietst. Gelukkig vond ik onderweg in die woestenij een verlaten steengroeve, die vol gelopen was en waar je heerlijk kon zwemmen. (Hetgat in de deksteen van de quoit heeft geen mythische betekenis; is redelijk recent, is aangebracht om een vlaggemast te plaatsen…)

Omdat één moor me wel genoeg leek, heb ik Dartmoor gelaten voor wat het is. Een tussenstop gemaakt in Exeter. Op de heenweg had ik daar op de parkeerplaats van een superstore de nacht doorgebracht. Nu weer, in combinatie me m’n laatste, tweewekelijkse kookklus. Alle ingrediënten bij de hand.

Het is echt aftellen geblazen. Voor de 25ste heb ik een kaartje gekocht voor de overtocht met de boot. Kan ik eindelijk mijn elektrische fiets gaan ophalen. Voor mijn reis had ik die besteld en afgelopen weken werd ik steeds gebeld met de boodschap dat ie klaar stond en wanneer ik nou een langs kwam.

Maar zover is het nog niet. Na Exeter aangeland in Dorchester. Stond op mijn lijstje vanwege het museum en het best bewaard gebleven Romeinse stadshuis. Maar er bleek veel meer te zien. Zoals Maiden castle, een hillfort ter grootte van 50 voetbalvelden. En niet ter vergeten de wijk Poundbury. Ruim 20 jaar geleden deed zijne koninklijke hoogheid van zich spreken. Waarschijnlijk in de slipstream van wijlen Dianadie zich voor allerlei zaken inzette. Hij sprak zich toen regelmatig uit voor wat meer nostalgie. In de kunst en cultuur, maar ook bij de stadsontwikkeling. Ik herinner me die praatjes op TV nog wel. Dorchester heeft die boodschap blijkbaar begrepen en de ruimte geboden aan de ontwikkeling van een heel nieuwe wijk volgens Charles’ concept. Sinds begin jaren 90 wordt er in fases gebouwd. Er schijnt voldoende belangstelling voor te zijn, want er liggen allerlei uitbreidingsplannen. Tja, wat is? Het is moeilijk te definiëren. Het is een mengeling van nieuwe, oude plattelands woningen en klassieke grote stad huizen. Eigenlijk niet veel anders dan zoals de meeste dorpen en kleine steden er uitzien. D’r is in ieder geval één knelpunt afdoende en fraai opgelost. En dat is het parkeerprobleem.Maar dat maakt het gelijk een ontzettend dooie boel. Je ziet geen kip op straat. Iedereen rijdt als het ware met zijn auto zijn eigen huis binnen. Overal zijn wel winkels en bedrijfsruimten ingepland. Maar die staan bijna allemaal leeg, te huur. Dus dat deel aan dorpse gezelligheid, kleinschaligheid werkt blijkbaar niet. Ik heb geprobeerd met mensen te praten over wat ze ervan vinden. Dat is niet gelukt. Degenen, die ik aansprak, bleken net als ik toeschouwers te zijn.