Beetje bij beetje beweeg ik me richting zuiden. Maandag eind van de middag vanuit Fredericia naar SkarreOdde. Drie steigers in nowhere, maar ideaal vertrekpunt om mijn -bijna pathologische?- zoektocht naar hunebedden of wat daar voor doorgaat, voort te zetten. Dinsdag de hele dag in een donker bos rond gefietst met behulp van mijn Tomtom. Bij gebrek aan wegen en plaatsen de coördinaten (zoveel graden noorderbreedte en oosterlengte) van de te vinden graven tevoren ingevoerd. En dan is  niet meer dan het pijltje op het scherm volgen en wachten op het bericht ‘Bestemming bereikt’. Werkelijk ongelooflijk, dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Het gaat ten koste van een stukje romantiek. Want wat is er mooier dan met de kaart in de hand een speld in een hooiberg te zoeken… Maar het is wel uiterst effectief. Wat je iedere keer aantreft, is heel wisselend. Het varieert van een paar verloren stenen tot iets waar je wat bij kan voorstellen.Woensdag naar Haderslev. Een stadje wat meer in binnenland, aan het eind van een fjord. Stond al langer op mijn lijstje om te bezoeken vanwege een tentoonstelling over de grafcultuur in de eeuwen voor XP. Jammer dan, 2 dagen te laat. De vaste tentoonstelling was overigens ook zeer de moeite waard. Donderdag de fjord weer uitgevaren en overnacht in Ar0und. De volgende morgen het stalen ros weer uit het vooronder gehaald voor een nieuwe tocht met nieuwe kansen. Het eerste het beste bosje was gelijk raak. De boer die bezig was op het land, stopte met de tractor bij me om te vragen wat ik kwam doen. Hij had me net op handen en voeten de bossage in en uit zien kruipen. Dat er een graf wist ie natuurlijk; kinderen speelden er regelmatig in. Maar een volwassen vent had ie er nog niet eerder gezien. Verder onderweg natuurlijk weer het onvermijdelijke, witte kerkje. En ter afsluiting een mooi gerestaureerd graf waarvan de de meeste dekstenen verdwenen zijn. Dat geeft wel zo’n aardig beeld van de structuur. Binnen wachtte me een verrassing. Er lag een doosje met van alles en nog wat erin. Op deze manier probeert men kinderen/jongeren warm te maken voor een bezoek aan historische plekken. Ze worden met een GPS op pad gestuurd. Daarin staat de route en de diverse locaties. Om het extra leuk te maken, zijn er dus de schatten verborgen.
Zaterdag weer verder gevaren, naar Fynshav. Een koude tocht maar op de vaste wal voelde het heel wat aangenamer aan. Nog vlug even 4 graven bekeken, omdat ze vlakbij de haven lagen. Voor zondag en maandag staan 2 grotere uitstapjes op het programma. Een te zuiden van Fynshav en een ten noorden. Wat hier allemaal niet te zien is, is echt ongelooflijk. Je struikelt er als het ware over. Zondag van 10 tot bijna 5 uur bezig geweest. Voor de tweede keer was ik werkelijk bekaf. Maar… prachtige graven gezien! Midden in een bos kwam ik 2 vrouwen tegen, aan de wandel, gepakt en gezakt. Even een praatje gemaakt; bleken het 2 hollandse begeleidsters te zijn van 2 kwajongens, die 3 weken lang met de boot de trip van hun leven maken om ze weer in het gareel te krijgen. De 2 jongeren zag ik later nog, een beetje verloren op een kruising met een VVV-landkaartje in de hand. Geïnteresseerden moeten maar eens op Google ‘zeilschip De Tukker’ intikken.
De reis begint zo z’n tol te vragen. Het scherm van mijn laptop is afgebroken. En de meter waarop de windrichting wordt aangegeven, is uitgevallen. Met een los beeldscherm valt nog te leven. Maar zonder windvaan zeilen wordt wat moeilijker.