Hè hè, eindelijk een adres gevonden waar ik het internet op kan. Heel Italië af moeten rijden om op Sicilië in Syracuse in galerie Fish House (www.fishhouseart.it) terecht te komen… Dat geeft te denken. Blijkbaar zijn de internetcafé’s hetzelfde lot beschoren als de de telefooncellen in Nederland. In andere landen kon ik altijd bij McDonald terecht, maar die levert hier die service jammer genoeg niet.
Twee weken zitten er inmiddels al weer op. De eerste 4 dagen ben ik in een ruk doorgereden naar het zuiden. Een dag geprobeerd tolwegen te ontwijken. Dat bleek een illusie. Dan mag je blij zijn als je 300 km op een dag aflegt. Vanaf Canne della Battaglia ben ik het wat rustiger aan gaan doen. Bij Cann(a)e vernietigde Hannibal in 216 v.C. het 40.000 man sterke, Romeinse leger. Hij was toen al -vertrokken vanuit Spanje de Alpen overgestoken met dat beroemde bataljon olifanten- heel Italixeb doorgetrokken. Het is een raadsel waarom hij vervolgens zonder Rome in te nemen terug naar huis is gegaan. Het is Cartago duur komen te staan. 70 jaar later werd het in de 3de Punische totaal met de aardbodem gelijk gemaakt. Ik ben er een keer geweest. De ronde haven is nog herkenbaar. Het enige wat er staat, is vlakbij het verblijf van de net verdreven president een enorme vakantie-uitspanning. Niet van nu maar van 2000 jaar geleden! En nog steeds met dezelfde opzet: hotel gecombineerd met winkels, (zwem)baden en noem maar op. Ik kan het niet laten… ook hier hunebedden. Als het goed is, zie ik er op Sicilië nog enkele.

Bij Fasano over de opgraving van een echte stad aan de kust gewandeld. Geen Pompeii met nog overeind staande huizen. Maar met een beetje fantasie is er toch wel wat van te maken. Het stratenplan en een doorgaande hoofdweg (zijtak van de Via Appia naar Brindisi) waren bv. heel goed herkenbaar. Maar het interessantst waren een zgn criptoporticus, een nog helemaal intact, ondergronds gangenstelsel en een necropool (begraafplaats) (zie ook:http://xoomer.virgilio.it/egnazia/index_file/Page609.htm)Dit was overigens slechts het voorspel. Want vervolgens ben ik op bezoek gegaan bij een nicht en haar man. Ze hebben jaren in Frankrijk gewoond en besloten helemaal opnieuw te beginnen vlak bij Brindisi. Kochten een boerderij die al 150 jaar leeg stond. Het gerucht gaat dat er geesten huizen. Wat in Italië wel genoeg zegt. Drie dagen heb ik mogen genieten van haar kookkunst. Afgelopen weekend heeft ze in Nederland haar nieuwste (vegetarisch) kookboek ten doop gehouden. Moet te vinden zijn; Jolande Burg staat garant voor de recepten en Erik Spaans laat zien wat je mist als je ze niet klaar maakt.
Bij hen heb ik de gelegenheid te baat genomen om een paar ongemakken weg te werken. De kist achterop de auto was losgeraakt en zat nog met paar touwtjes vast. In de wc/douche was een bron ontstaan. Oorzaak nog steeds niet gevonden maar de waterstroom is gestopt. Het vervelendst was een kapotte dieselpomp voor de kachel. Zonder verwarming is het hier ‘s-avonds echt nog niet te doen. Laat ik nu bij een groothandel iemand tegenkomen die zo’n ding nog ergens had liggen. Dat heb ik thuis nou ook. Nooit iets weggooien; d’r is altijd wel iemand die je er blij mee kunt maken. Alhoewel, het begint inmiddels wel aardig vol te raken…

Bij deze aanloopproblemen is niet gebleven. Een ochtend heb ik doorgebracht in een garage omdat de luchtvering achter het niet meer deed. Bleek gelukkig niets ernstigs; een los contactje. En heel stom, bij het wegrijden vergeten een van de raamluiken in te klappen. Dat hoeft nu ook niet meer; die is er afgerukt in een smal straatje. Bleef ergens achter haken. Desalniettemin trek ik maar verder. Van de ene opgraving naar de andere. Het is overigens wel overal armoe troef. Ik vraag me af of dat iets te maken heeft met het seizoen. Dat de mensen in de musea met hun winterjas aanzitten, zeker wel. Maar dat er nauwelijks een collectie staat, dat is toch wel veelzeggend. Hèt grote museum in Taranto staat voor driekwart leeg. Wat er wel te zien, is overigens echt fenominaal. Om de rest goed uit te stallen, schijnt geen geld (meer) te zijn.  Hetzelfde geldt voor veel opgravingen. Prachtige weiden met voorjaarsbloemen die alle resten overwoekeren. Het is ook wel eens pure pech. In Metaponto heeft de hele streek blank gestaan.
Eigenlijk zijn de kleinigheden die je her en der tegenkomt, het leukst. Wat vind je van deze badkuipen? Of dit mandje offergiften? Of deze grafgiften? Mooi zijn was geen lichte opgave, als je je realiseert dat de sieraden allemaal van brons zijn.