Cannoli

Door al dat schoons wat ik mag aanschouwen, schieten er in mijn wekelijkse rapportages allerlei dagelijkse zaken bij in. Wat te denken van deze heerlijke cannoli Siciliani. Of de waarneming dat Engelse spaghetti -ondanks meer dan een jaar oud- net zo lekker smaakt als de duurste, vers uit het pak Italiaanse. En niet te vergeten hoe goed de kookronde van gisteren uitpakte. Nog nooit zoiets lekkers gebrouwen. Een scheutje wijn en wat yoghurt, het doet wonderen qua smaak.

Padre Pio

In het dagelijks leven van de Sicilaan strijden -naast de maagd Maria natuurlijk, als waardige plaatsvervangster voor de veel oudere Egyptisch godin Isis- 2 personen om the haerts and minds. Je raadt het nooit: Garibaldi en Padre Pio. Wat de laatste nou precies voorstelt, laat zich niet makkelijk duiden. Een heel leven van zelfverminking? Hij was de gelukkige bezitter van de stigmata, de wonden aan de handen voeten, gelijk de gisteren herrezen Heer. Had hij die eigenlijk nog steeds na zijn verrijzenis?

Een deel van de Heilige week bracht ik door in Trapani. Ik weet nu van waaruit de bombardementen op Libië worden uitgevoerd. Vanaf het vliegveld bij die stad. Het staat er vol met AWAC’s, Mirages, F16’s en meer van dat tuig. Er is overigens geen peil op te trekken. Ineens vergaat een uur lang horen en zien. Maar dan is het weer een hele dag bijna stil. Een paar Amerikanen hadden het er overigens maar moeilijk mee. In zo’n praatje pot over waar je vandaan komt, zeiden ze dat de US helaas weinig meer te beiden heeft dan overal oorlog te brengen.

Trapani Processione dei Misteri

Trapani Processione dei Misteri

Trapani Processione dei Misteri

Jeannine had me erop attent gemaakt dat Trapani de stad bij uitstek is, waar ze met Pasen helemaal los gaan. Het is en hopelijk blijft het een prachtig schouwspel. Bijna een dag en een nacht lang trekken 20 groepen met aanhang in een lange rij rond door de stad. Voorheen allemaal vertegenwoordigers van diverse beroepsgroepen. Nu veel padvinders,  vermoed ik vanwege de veelal jonge leeftijd van de meesten. En een paar ware gelovigen die de baar met een van de staties die de weg naar en het lijden van de Heer verbeelden, willen torsen. Het drama van een jaar geleden in Toledo Spanje ontbrak jammer genoeg. Geen verklede paters op blote voeten. Geen puntmutsen. Niet tientallen zwoegende mannen onder het tableau. Nee, net wat geciviliseerder. Misschien omdat ze het 3 eeuwen geleden afgekeken hebben van die Spanjaarden…

Gibellina

Gibellina

Begin van de week bezocht ik 2 dorpen die in 1968 zwaar te lijden hebben gehad van een aardbeving. Van het een, Gibellina, een kunstwerk gemaakt. Doet het niet heel erg denken aan het emaille landschap van DuBuffet in het Kröller Müller op de Veluwe? Het andere, Preboreale, staat er nog zoals het toentertijd verlaten is. Her en der wordt zelfs wat gerestaureerd om verder verval tegen tegaan.

Poggioreale

Poggioreale

Onder weg naar Trapani kwam ik langs het eilandje Mozia. Naar het schijnt het mooiste voorbeeld van Carthaagse kolonisatie op Sicilixeb. Ongeveer tegelijkertijd met de Grieken, 500 600 v.Ch. Het eiland was een groot fort. Helemaal ommuurd met een kunstmatig aangelegde verbindingsweg naar de kust. Deze staat nu een meter onder water. Ik heb een stuk belopen. Meestal verzand maar soms kwam je het stenen plaveisel nog tegen.

Mozia tofet

Mozia

 D’r is een heel wellustig beeld gevonden, Giovane di Mozia. Daar kunnen al die blote Venussen toch niet tegen op…Ook hier weer, net als in Carthago zelf aan de overkant in Tunesixeb, de discussie over de Tofet. Heel rommelig ogende terreintjes, stik vol met altaartjes. Zijn het nou wel of niet een soort kinderbegraafplaatsen. Te weten: eerstgeborenen die geofferd zijn. Zoals Romeinse (!) historische bronnen beweren. Ze zitten er inderdaad tussen maar de meeste graven bevatten resten van dieren.

Inmiddels al weer vertrokken uit Trapani en een middag rondgewandeld in Segesta. Grieks van origine, maar van de Turkse kant. Dat maakt verschil. Er staat een indrukwekkende tempel. Zijn/haar kracht wordt versterkt doordat de Segesta theater omgeving niet verstoord is. Hij/zij ligt prachtig, eenzaam in het landschap. De tempel is nooit afgebouwd en in gebruik geweest. Aan de stenen zie je nog de hijsnokken uitsteken. En de zuilen zijn ook nog helemaal glad. Dat zou op zich goed te verklaren zijn. De stad heeft eigenlijk nooit goed gefloreerd en wisselde nogal eens van overheersing. Het probleem is dat om een Dorische tempel gaat en dat was het patent van Athene en niet van Troje en omgeving. Men vermoedt dat hier sprake is geweest van een hele vroeg vorm van PR bedrijven. Net zoals tegenwoordig Saoedi-Arabixeb en Iran overal buitenshuis moskeexebn financieren.