Al weer 6 dagen op mijn eentje onderweg. Hemelsbreed 40 km afgelegd. Over water maar liefst het driedubbele. Dat schiet lekker op. Lig voor de derde dag in Kivik. Geen mogelijkheid om weg te komen. Mist, mist en nog eens mist. Geen zuchtje wind die de grijze waas kan doen oplossen. De vooruitzichten bieden evenmin soelaas. Dan heeft Kivik, uitgezonderd een prachtig graf uit de bronstijd, heel weinig te bieden. Het is een plaatsje van niets. Zonder Wifi en elektra op de wal om de accu’s te laden. Ben net begonnen aan m’n vijfde boek… Films durf ik niet te kijken; kost te veel stroom. Overweeg zelfs de koelbox uit te zetten. Toch is het wel weer leuk om op pad te zijn. Vorig jaar was ik in Nederland gebleven en nauwelijks aan varen toegekomen vanwege de klotezomer. Alsof het dit jaar beter is en zal worden… Het zeewater is nog hartstikke koud. Zelfs geen Zweed nakende vanuit de sauna de zee in zien rennen. De Oostzee is een aantrekkelijk vaarwater. Weinig stroming en getij waar je rekening mee moet houden. Maar het is zo ver weg, met name de terugweg! Gelukkig zijn er paar kennissen, van die echte zeilers, die niets mooier vinden dan veel wind, hoge golven en nachtenlang doorvaren. Zij hebben de boot buitenom langs de Noordzeekust en de Wadden naar Cuxhaven gevaren. Daar ben ik aan boord gestapt en vervolgens hebben ze me verder gebracht tot aan Ystad, zuid Zweden. Voor de thuisreis kan ik gelukkig ook weer beroep doen op een paar liefhebbers. In Ystad nog op zoek geweest naar inspecteur Wallander. Blijkt een hele industrie te zijn waarvoor aan de rand van de stad een enorme studio is gebouwd. Hier zijn alle Zweedse, Duitse en Engelse varianten opgenomen. Net als voorgaande trektochten, of het nu met de boot of de caravan is, laat ik me leiden door highlights uit de oudheid. Voor Zweden een goeie keus geloof ik. Veel anders dan prachtige kerkjes en Ikea is er niet. De natuur waarschijnlijk, alhoewel die hier in het zuiden nogal tegenvalt. Alles is, net als in Denemarken, keurig aangeharkt en glooiend. Naast handwerken en een galerie runnen, is ook hier een ware volkskunst: gras maaien. Twee fantastische sites heb ik al bezocht (afgezien van verschillende ‘mindere’). Het al eerder genoemde koningsgraf in Kivik. En (waarschijnlijk) eveneens een graf, Ales Stenar genaamd, bestaande uit een groot aantal rotsblokken, neergezet in de vorm van een schip. Allebei schat men zo’n 3500 jaar oud, de bronstijd. Het bijzondere van het koningsgraf is dat onder de berg keien een grafkist is gevonden, die zeker over een periode van 600 jaar hergebruikt is. Het blijft me verbazen hoe ver deze cultuur zich over Europa heeft uitgestrekt. Ter vergelijking dit plaatje van een graf in zuid Portugal.