We zijn uit elkaar… Op mijn verjaardag (hoera, alweer 66!) heb ik de boot vaarwel gezegd en ben met de caravan vertrokken. Over 3 weken zullen we elkaar pas weer terugzien. Afspraak is in Ystad, daar waar het ook begon. Het is wel even wennen. Wat is het klein in de caravan. Zeker op een dag als vandaag, zondag 5 juli. Het regent regelmatig. Zonde want ik sta op een prachtig plekkie. Midden in een woud aan rand van een meer. En dan letterlijk veel binnen moeten zitten, dat is dan niet leuk. Op een wandeling, je weet wel op zoek naar, eindigde het redelijk brede pad daar. Het grafveld heb ik (nog) niet gevonden. De zweedse tak van onze voorouders timmerde niet zo aan de weg. Terwijl er toch materiaal genoeg voor handen is/was. Nergens prachtige hunebedden. Maar slechts hoopjes stenen, als je geluk hebt. Soms moet je het doen met een bordje bij een knollig veldje. Dat is het dan. Waarschijnlijk heel authentiek, maar weinig aan te bewonderen. Ik weet het, het zijn nog maar de eerste indrukken van het binnenland. Nu we toch over oud hebben, in Zweden is het rage om oude spullen op te knappen. Zal wel uit de handvärk- traditie voortkomen.Wat is er niet leuker om in de winter thuis een amerikaanse auto uit de zestiger jaren een nieuw leven te geven. Werkelijk plaatjes van Cadillacs, Oldsmobiles enz zie je rond rijden. Terwijl de benzine toch flink wat duurder is dan bij ons. Gisteren nog met een trotse eigenaar gesproken. Hij was op weg naar een soort zegetocht met 600 of 700 andere van die old timers. Mister Grön, sorry Green (rechts onder als je heel goed kijkt) liet me ook een kijkje onder motorkap nemen.

Zondag 29 juli

Weer teruggevaren naar Öland. Lig nu in Sandvik. Eigenlijk niet meer dan een jachthaven, 101 huizen, waaronder hele moderne, en een wat ze hier noemen een hollandse molen. Ik moet nu echt wat aan die kies laten doen. Het is soms niet harden, met name bij koud en warm eten en ‘s-nachts. Via de mail overleg gehad met mijn tandarts in Rotterdam. Die begreep niet goed waarom de eerste keer trekken aan de orde was geweest. Gewoon een lekkere zenuwbehandeling en weg is de pijn. Met die boodschap ben ik maandag naar de kliniek in Borgholm getogen. Een plaats 30 km verderop, waarmee 2 maal per dag een busverbinding bestaat. Een keer heen om 10 uur en weer terug om 14 uur. Dat gaf gelijk ook de marges aan waarbinnen de behandeling diende te geschieden. En dat is echt gelukt, zonder de lunchpauze van de medewerkers geweld te hoeven aandoen. Op dinsdag om precies 1 uur stonden ze voor me klaar. En 50 minuten later stond ik weer buiten. Ruim op tijd om de bus terug nog te kunnen halen. Bij de afscheid vroegen ze nog nadrukkelijk of ik pijnstillers had. Waarom, dacht ik nog. Ja, dat bleek. Twee dagen lang moesten de opgeboorde wortels en het naakte stompje kies zonder kroon duidelijk wennen aan de gewijzigde omstandigheden. Maar dat is nu achter de rug. Heerlijk! Achteraf moet ik erkennen dat de zeurende kiespijn wel een aardige wissel heeft getrokken op mijn humeur en de lust om wat te ondernemen. Zo bracht ik op Gotland een bezoek aan Visby. Een werkelijk prachtig, oud vestingstadje. Maar tot veel meer dan een bezoek aan het Länsmuseum en een kerk ben ik niet gekomen. Na een uur of drie trof ik mezelf zielig aan op een bankje, wachtend op de bus terug naar Klintehamn. Dat gebeurt me toch niet veel.

Woensdag 1 augustus

Op naar Figeholm op het vasteland. De plaats waar we afgesproken hebben elkaar te zullen ontmoeten en de uitwisseling plaatsvindt. Tot nu toe was ik niet erg onder de indruk van het zweedse landschap. Je denkt aan een scherenkust. Vol met eilandjes en mooie baaitjes. Dat was tot nu toe heel erg tegengevallen. Van Ystand tot aan de kop van Öland is het grotendeels een zgn. klinte-kust, zeg maar lage krijtrotsen en dan in het donker grijs. Laat het mooie nu pas echt beginnen… Jammer, volgende keer gelijk door naar het noorden, dus.
Eind van de middag is een aanvang gemaakt met de grote volksverhuizing. Wat een operatie om 2 huishoudens tegelijk van huis te laten wisselen. Tot de dag erop bezig geweest voordat alles weer een nieuw plekje had gevonden. Nog afgezien van allerhande zaken die ik vergeten ben te verhuizen. Denk aan de kookwekker. Een essentieel onderdeel van het koken uit een pakje.
Voor het eerst meegemaakt wat muggen vermogen in Zweden. Tot nu toe eigenlijk geen last van gehad. Zeewater? Waarschijnlijk. Maar nu, je weet niet wat je overkomt. Bij het vallen van de schemering komen ze uit hun krochten. Bij duizenden, van de hele kleine. En steken dat ze kunnen.