De meeste gesprekken die je onderweg voert, stellen niet zo veel voor. Of men is 30 jaar geleden een keer in Nederland geweest en de meegenomen tulpenbollen doen het nog steeds prima (ik heb géén tuin!) of het wil dit jaar maar geen zomer worden. Mijn verhuiswagencombinatie is ook altijd een gewillig onderwerp. Bijna iedereen spreekt heel goed Engels, beter dan ik in ieder geval. Maar soms loop je iemand tegen het lijf die het niet bij machte is. Zoals pas geleden. Ik stond aan een meer, als het ware bij iemand in de voortuin. Een tweede huis waarschijnlijk want er was niemand. De volgende ochtend komt een man, iets ouder dan ik, langs geschuifeld. Op weg naar zijn brievenbus aan de doorgaande weg om de krant op te halen. Tenminste hij komt ermee teruggelopen en ziet mij zitten ontbijten. Hé, de gangbare groet bij ontmoeting in Zweden. Hé hé retour en hij komt naar me toe en legt in het Zweeds uit wat is wezen doen. Dat nam ik aan. Al wijzend en house house noemend begrijp ik dat hij wat verderop woont. Ik was er de avond ervoor al langs gelopen, uitkijkend naar een wat handiger overnachtingsplekje. Daarna stokte het gesprek een beetje. Want veel meer Engels was ie niet machtig. Maar de krant bleek de sleutel voor een hele conversatie te zijn. Door simpelweg woorden aan te wijzen die ik dacht te herkennen omdat ze verdacht veel leken op iets in het Nederlands. Ik weet nu dat Zweden een groot verzuringsprobleem heeft. De voorpagina opende ermee, geïllustreerd met een foto van een helikopter die ladingen kalk in een meer aan het gooien is. Nog veel spannender werd het in het museum bij Tanum, dat is niet het drukbezochte bezoekerscentrum en ligt een end uit de route. Ik was de enige bezoeker en kreeg een hele rondleiding. Interessant was dat er allerlei overeenkomsten werden aangegeven tussen culturen op totaal verschillende plaatsen op de wereld. Bv. de voetstappen in de rotstekeningen hier en die van Budha in India (uit de tijd dat ie nog niet gepersonifieerd werd). Het springen over de horens van een stier, wat ook veel afgebeeld is in de Minoïsche tijd op Kreta. Of de afbeelding van mensen die aan touw rondslingeren rond een hoge paal/boom. Iets wat nu nog gebruikelijk is bij Indianen in zuidelijk Amerika. We raakten aan de praat hoe dat toch mogelijk is. Was er één oerbron? Bij de footprints kan je dat nog voorstellen vanuit onze gedeelde Indo-Germaanse roots. Bestond er onderling contact? Zou heel goed kunnen met dat soort spelletjes. Maar rond een boom slingeren kan toch heel moeilijk van elkaar afgekeken zijn, gelet op de twee heel verschillende werelden waar het zich manifesteert. Misschien zit het gewoon in de mens. En laten bepaalde condities het naar buiten komen. Blijkbaar zijn we als soort redelijk beperkt en ontspruiten makkelijk identieke gebruiken en gewoontes. Voor het feit dat onze oer-oer-voorouders een veel grotere kunstzinnigheid aan de dag legden, bv. in de grotten van Lasceaux, konden we niet zo gauw een antwoord bedenken. Waar hier in de steentijd op de rotsen is gekrast, haalt het toch lang niet bij die prachtige, levensechte schilderingen.

Maandag 13 augustus

Een paar dagen op doorreis. ’s Ochtends in Lidköping in de bieb mijn weblog bijgewerkt. Daarna flink doorgereden en vond zomaar een standplaats voor de nacht met een eigen natuurbad. Helemaal niemand te bekennen en alles doet het. De wc, de douches (wel alleen koud) en noem maar op. De volgende ochtend kwam een moeder met kind langs. Het jochie wilde zich even uitleven op zo’n springmatras. De volgende dag het zelfde laken en pak. Een tussenstop in Trollhättan. Hier zijn eeuwenlang verschillende sluizencomplexen aangelegd om een verbinding te kunnen maken met de enorme binnenzee Vänern en de fjord naar Götenborg. Vroeger was men in 11 stappen boven, tegenwoordig in 4. Maar dan wel hele grote…

Woensdag 15 augustus

Bezoek aan Tanum een dagje uitgesteld. Het is veel te mooi weer, net als het plekje aan het Aspen meer.

Donderdag 16 augustus

Op naar Tanum. Een werelderfgoed site vanwege de grote hoeveelheid rotstekeningen die er gevonden zijn. Heerlijk met de elektrische stoomfiets rondgereden, kwam zeer van pas omdat er nogal wat klimmetjes in het parcours zaten en de verschillende locaties kilometers van elkaar liggen. Gelukkig zijn de meeste rotstekeningen wit of rood ingekleurd. Zonder is het een gepuzzel om wat te kunnen onderscheiden. Hoe de mensen dat destijds hebben gedaan, is niet duidelijk. Misschien waren rosten zwart geëtst door het een of ander en zag je wat je deed, als je dat met een hardere steen te lijf ging. Voor een goed begrip: in die tijd stond het waterpeil van zee zo’n 15 tot 25 meter hoger dan tegenwoordig. Wat nu aangetroffen wordt midden in land, lag destijds heel waarschijnlijk pal aan zee. Dat geeft wel een hele sfeervertekening. Ik heb honderden plaatjes geschoten van al die Keith Haring afbeeldingen. Ter illustratie zomaar wat kiekjes van wat details.

Zondag 19 augustus

De terugreis aangevangen, van Tanum (bijna bij de Noorse grens) naar het zuiden. Naar Ystad waar ik ruim anderhalve maand geleden werd afgezet met de boot en nu de caravan omruil, opnieuw voor de boot. Een tocht van ongeveer 500 km. Voornamelijk over de grote 4-baans verkeersweg. Onderwijl her en der nog wat rotstekeningen, grafvelden e.d. aangedaan. Deze route loopt redelijk dicht langs de kust. Een paar keer geprobeerd daar een plekje voor de nacht te vinden. Da’s verre van makkelijk. De eerste (en enige) keer eindigde de weg op een camping die helemaal niet op de kaart stond. Daar maar gebleven anders moest ik weer een heel stuk terug. De kuststrook is zeg maar bijna helemaal geprivatiseerd. Overal zijn kleine of grote optrekjes op een eigen stukje grond neergezet. Zo af en toe zijn er wel publieke stukken maar daar zijn dan ook gelijk allerlei campings. Going wild is er dan niet echt bij. Toch is het me gelukt in Ugglarp. Een waardige afsluiting. De strand was mooi, het weer was prachtig en keurige openbare toiletvoorzieningen op loopafstand. ‘s-Avonds samen met 2 nederlands sprekende Zweden St. Janskruid geoogst. Waarom dat in de schemer moest, werd me niet duidelijk. Dat gold voor meer. Je schijnt er heel rustig van te worden als je het oplost in 30% alcohol…

Vrijdag 24 augustus

Gert en Jantine zijn om 13.30 uur vertrokken met de caravan. De grote volksverhuizing ging ons dit keer heel wat makkelijker af. Ik zit weer op de boot en ben begonnen aan de terugreis naar Nederland. Als maar hopend op niet te veel wind uit het westen of zuidwesten. De eerste dag van Ystad naar Klintholm helemaal op de motor moeten doen, een tocht van bijna 11 uur. Geen wind en wat er stond pal tegen. Dus een goed begin. Nou ja, in Ystad dacht ik dat er iets totaal mis was met de keerkoppeling. Ik peilde geen olie en onder de motor lag een hele plas. Toch geen lekkage…? Volgende morgen is een monteur wezen kijken. Kon niets vinden!!! Hij denkt dat ik gewoon olie heb lopen morsen en de peilstok is inderdaad heel moeilijk af te lezen. Ik had mijn haren uit mijn hoofd kunnen trekken, maar dat kan niet. Ben in Ystad naar een Zweedse kapper geweest.