Een heel strand, nee een hele baai voor me zelf alleen… Al eerder vond ik leuke (overnachtings)plekjes pal aan het strand. Maar dit slaat alles. Een paar kilometer ten zuiden van Monemvasia. Het weer zit ook mee. Het is natuurlijk zon wat de klok slaat; wat verwacht je anders van Griekenland? Het verschil is dat de wind is gaan liggen. Soms werd je wel gezandstraald. Het was helemaal een dag van uitersten. Vanmorgen vertrok ik na een slechte nacht vanuit Plaka (vlakbij Leonidio). Stond geparkeerd in de bewoonde wereld. Doe dat eigenlijk nooit meer. Ik zoek altijd iets een buitenaf. Hier leek het me wel te moeten kunnen. Dat viel dus vies tegen. Tot een uur of 2 was het een aan en af rijden van auto’s en knetterende motoren. Vier en half uur later kwamen de eerste vissers hun hengel uitwerpen. Dat deed het vermoeide lijf geen goed. De vorige dag had ik een heuse bergbeklimming ondernomen. Er zou een een kliffort moeten zijn. Maar bij het bordje met een pijl (van daro) nergens iets te bekennen. Ik was alweer naar de auto gelopen en keek nog eens achterom. En jawel, een grijze streep in het struweel. Zouden dat geen resten van een vestingmuur kunnen zijn? Terug dus en de berg op. Honderd misschien wel meer meters bijna verticaal omhoog trof ik de bewijzen aan. Ik zal de plaatjes doorgeven aan http://www.megalithic.co.uk/ . Mogelijkerwijs heeft in de toekomst een jonger iemand zin om helemaal naar boven te klauteren. Ik denk namelijk dat op de top de acropolis te vinden zal zijn.

Ik was dus op weg vanuit Plaka. De routeplanner gaf een kustroute aan, naar het zuiden. Op de kaart vond ik echter zo’n mooi groengerande weg. Laat ik die maar nemen. Het was nog vroeg, dus waarom niet, tijd zat. Op zo’n moment is het jammer dat je alleen bent. Je hebt al je aandacht nodig om het slingerend pad te kunnen volgen en te weinig oog voor de omgeving. Het was werkelijk fantastisch. Eerst een heel stuk door een nauw dal. Met aan de ene kant 50 meter onder je een (nu droge) rivier en aan de andere kant honderden meters hoge rotswanden. Je kan je zo voorstellen dat al duizenden jaren mensen hierdoor getrokken zijn. Op een gegeven moment moet je natuurlijk toch ergens een berg over. Druk schakelend van van z’n 3 naar z’n 4 en weer terug, ben ik bovengekomen op een soort hoogvlakte. Daarna was het natuurlijk weer dalen, maar dat ging veel geleidelijker. Onderweg kom je toch nog regelmatig door een dorpje. Wat die mensen daar doen, is me een raadsel. Toch keek niemand verbaasd op als ik me door hun nauwe straatjes wurmde.

Tombe van de cyclopen

Van de week heb ik me voornamelijk bewogen in het gebied waar de Griekse geschiedenis (op het vaste land) als het ware een aanvang heeft genomen. De laagvlakte met beroemde steden als Argos en de fortificaties van Mycene en Tiryns. In de Ilias en Odyssee van Homerus komen ze allemaal aan bod. Denk eens aan het koningsdrama met Agamemnon en Klytamnestra in Mycene. Omdat ik de highlights al 2 keer eerder had bezocht in het verleden, heb ik nu wat minder tot de verbeelding sprekende locaties opgezocht. Dus niet naar de acropolis van Mycene en de daar vlakbij gelegen graven. Maar weer andere forten en graven, zowel in de directe omgeving als wat verderaf. Het is een heel rijk geweest met heel veel stadsstaatjes en hun eigen begraafplaatsen.

Maar voor ik zover was, ben ik eerst naar Nemea gegaan. Daar ligt nog een mooi stadion, dat net zoals Isthmia om de 2 jaar gebruikt werd voor pre-Olympische spelen. Deze spelen werden opgedragen aan de oppergod Zeus. Van de tempel stonden nog 3 (de grijze) pilaren overeind.  Men is bezig de andere weer op te richten. Dat zijn de licht gekleurde. Door het ineen storten van de tempel bij een aardbeving zijn de enorme steenblokken vaak in stukken gebroken. En/of verweerd door de tand des tijds. Deze worden nu met kunststeen hersteld en op hun plaats teruggezet. Ja, voor mooie Griekse tempels moet je hier niet zijn maar op Sicilië!

Heel apart was een blik te kunnen werpen in de wasruimte van de atleten. Op de foto zie je aan beide kanten de wasbakken en in het midden een bassin. Men neemt aan dat het hele complex als er geen spelen werden gehouden, leeg stond. Voor bezoekers was er nauwelijks enige accommodatie. Het was echt afzien. Het stadion had ook geen zitplaatsen. Men stond of zat in het gras op de taluten.

Tot slot nog iets over de staat waarin Griekenland verkeert. Thuis had ik al eens vernomen dat van het spoorwegnet 70% is opgeheven. Volgens mij is ook het hele wegonderhoud zo goed als stopgezet. Alleen het hoognodige gebeurt nog. Druk bereden wegen zijn echt een ramp. Het is laveren om gaten en kuilen. Archeologen klagen steen en been. Naar Nederlandse maatstaven gebeurt er nog ontzettend veel op dat gebied. Maar dan toch. In Kato, zomaar een voorbeeld, kwam ik een Romeinse villa (lees landhuis met boerderij) tegen. Een mooi exemplaar, meters hoge moren, hele plattegrond met werkplaatsen en al. Ik denk dat er grootse plannen waren om er een publiekstrekker van te maken. Betonnen funderingen staken uit de grond, waarschijnlijk voor een overkapping. Een grote bouwkraan stond er nog en overal steigers met daaronder mozaïeken. Verder was de hele zaak met isolatiemateriaal ingepakt. Blijkbaar in afwachting van betere tijden. Maar zo te zien laat die op zich wachten. Overal zat de beschermende bekleding al los of was weg, verwaaid.