Zomaar dronken thuis gekomen… Na een van mijn copieuze avondmaaltijden moest ik nodig wat uitlopen langs het strand. Nog geen 500 meter onderweg stond ik ineens oog in oog met een woonmobiel met een geel kentekenbord. Net zoals ik een beetje verscholen en toch pal aan het strand. Zij hadden een ander zijweggetje genomen. Ik werd gelijk aan de wijn genood. Brrrr van die witte rezina (roje is overigens nog viezer). Na een aantal glazen merk je daar gelukkig steeds minder van. We hebben uren gezellig zitten kletsen. Het werd zelfs wat filosofisch volgens zijn zeggen. Daar konden alle muggenbeten niets aan afdoen. Aan klein ongedierte heeft Griekenland geen gebrek. Alhoewel, ze zijn nog geen eens zo klein. Dazen bijen en zo meer zijn gauw twee keer zo groot als bij ons en steken navenant kan ik je uit ondervinding vertellen. Er lopen hier ook overal schildpadden rond. De eerste keer heb ik er een teruggezet in de tuin waar ik dacht dat die uit kwam. Hij spartelde nogal tegen, later begreep ik waarom.

Een mooie week achter de rug. Veel alleen met de auto rondgereden en de huisje op wielen ergens aan de kust achtergelaten. Dat was maar goed ook. Het binnenland is ontzettend bergachtig. En vol verrassingen. Ineens houdt zomaar de asfaltweg op en gaat over in steenslag. Of de helft van de weg is in de diepte verdwenen. Of een dorp heeft zich echt uitgesloofd en de weg geplaveid met spiegelgladde zandsteen brokken. Heel leuk om te zien maar nauwelijks te beklimmen. Een paar keer een aanloop moeten nemen om boven te komen. Dat is wel nadeel van alleen met de auto rondrijden. Zonder caravan heeft ie geen druk op de achterwielen en nauwelijks grip. Nou ja, ik ben iedere keer ter bestemde plekke gekomen. Mijn eerste uitje ging richting Messene. Ben er nooit aangekomen, tenminste niet die dag. Al na een paar kilometer zag ik een interessant bord naar een of andere tempel. Kom de dag is nog lang, laten we maar eens even kijken. Telkens als ik dacht dat wordt niks, zag ik weer een verwijzing. Op een gegeven moment was ik al meer dan 40 km van mijn koers afgeweken. Ja, dan ga je niet meer terug. En ineens was ik er. In Vasses, wat ik eigenlijk voor de volgende dag had gepland. In een Christo-achtige tent staat daar een van de weinige echte tempels in Griekenland. Er wordt nog hard aan gewerkt. Overal rondom liggen genummerde stukken rotsblok, die weer hun plaats worden aangebracht. Het is de bedoeling dat eens de tent wordt afgebroken en de tempel daar 1000 meter hoog op de top van de berg kan schitteren.

De volgende dag dan toch Messene bezocht. Dat was een complete verrassing. Ik ben inmiddels gewend aan vlaktes met verstrooid liggend puin. Maar hier stond ik totaal onverwacht voor een enorme stadspoort en aangrenzende vestingwerken. Daarachter heeft een grote stad gelegen. Het centrum is voor een deel bloot gelegd. Messene heeft zich heel lang te weer gesteld tegen de hegemonie van Sparta. Dat is uiteindelijk gelukt met de steun van Athene. Maar toen had het merendeel van de bevolking al een goed heenkomen gezocht naar Sicilië en daar een nieuwe stad gesticht, het huidige Messina. Doordat ik zo veel opgravingen bezoek, krijg ik zo langzaam maar zeker een steeds beter beeld van hoe bv een stadion eruit heeft gezien. Combineer de startlijn uit Isthmia, met de renbaan van Nemea en voeg dat samen met de tribunes en omliggende zuilengalerij van Messene dan heb je een aardig totaalbeeld.

Verder een paar bijzonderheden. Heel triviaal. Tafels met (zeer waarschijnlijk) maateenheden waarmee men kon controleren niet bij de neus te zijn genomen. Veel intrigerender is het Artimiseion. Een heiligdom gewijd aan Artemis met vele hoedanigheden waaronder beschermster van de jeugd. Centraal stond haar beeltenis met om haar heen 11 sokkels waarop beelden van priesteressen en jonge meiden stonden. (Welgestelde) ouders plaatsten een beeld van hun dochter om de godin bescherming te vragen gedurende de overgang van puberteit naar volwassenheid.

De klap op de vuurpijl had Olympia moeten zijn. Een weer viel het wat tegen, voor de derde keer. Twintig dertig jaar geleden kon je nog overal op en in klauteren. Dat is nu uit den boze en daardoor is het nog saaier geworden. Ik geloof dat men zich dat ook wel realiseert. Men is bezig de zuilen van de Zeus-tempel weer overeind te zetten. Dan krijg je toch een beter idee van hoe imposant de plek geweest moet zijn. Helemaal mooi zou zijn een replica van het Zeus-beeld van Phidias te herplaatsen. Zo à la Athena in het Nashville Partenon, Tennesee USA. Een beetje meer swung zou niet weg zijn. Gelukkig maakt een bezoek aan het museum alles goed. Er zijn prachtige beelden en grote delen van de pedimenten (beeldengroepen in bovenste driehoeken aan voor- en achterzijde). Laat de foto’s voor zich spreken.