Ik wil niet naar huis! En toch zal je… Met tegenzin naar Thessaloniki gereden. Wat rest, zijn twee musea en dan zit het er hier op. In Macedonië en Servië sla ik nog paar zijpaden in. Maar merendeels zal het aan een stuk doorkarren geblazen zijn. Hopelijk zitten de lastige grensovergangen in voormalig Joegoslavië (zoals Grieken het consequent blijven noemen) een beetje mee. Op de heenweg stond je soms een half uur of langer in de rij voor helemaal niets. Zelfs geen stempeltje, alleen wat geblader in je paspoort. Thessaloniki is echt een grootstad. Voor zover ik heb kunnen zien, zitten alle terrasjes barstens vol. Krisis hoezo? Of wat moet je anders, met 30° blijf je toch ook niet binnen zitten. De paar mensen van de biologische stads(volks)tuin, waar ik vlak naast een overnachtingsplekje heb gevonden, denken daar waarschijnlijk heel anders over maar ze zijn er niet voor niets met weinigen.

Vanmorgen stond ik nog aan het strand in Kalivia Varikou. Zwom ik voor de laatste keer in de wateren van de Middellandse zee. Vaarwel Olympus. Bedankt voor je wolken in de ochtend en aan het eind van de middag. Anders zou het niet om uit te houden zijn geweest. Voor der afwisseling dit keer een echt zandstrand. Griekenland kent ze in alle soorten en maten. Mijn voorkeur hebben inmiddels de paralia met heel grof zand, net geen kiezels. Daar is het water altijd hartstikke helder, ook al staan er stevige golven. Deze reis is de meest vakantie-achtige geweest. Ik heb ook veel gezien maar ben veel vaker dan andere keren ergens een paar dagen blijven staan. Aan zee natuurlijk! De redenen zijn simpel: het weer en altijd is wel een kust nabij. Mooie vooruitzichten voor volgend jaar. Ik heb al wat op de kaart zitten kijken. Turkije lonkt.

Eind vorige week beëindigde ik mijn rondje Peloponnesos af met een bezoek aan een Iveco-dealer in Patra. De rechter zijruit wilde niet meer omhoog. Al langer piepte en kraakte er wat. Het hele mechanisme in de deur om het raam omhoog en omlaag te doen, moest vervangen worden. Even overwoog ik het uitstellen tot in Nederland. Maar toen ik hoorde wat het ging kosten, was de keuze niet moeilijk. Afgezien van de prijs van het nieuwe onderdeel bedroeg het arbeidsloon 20 euro. Daarvoor zijn 2 mensen 3 kwartier bezig geweest! Dezelfde ervaring had ik bij de kapper, 5 euro geknipt en geschoren. Nou was het wel een hele simpele kapper. De coupe is er niet minder om. En dat allemaal in gebarentaal. Hij sprak werkelijk geen woord niet-Grieks. Wat opvalt, is dat je overal cash moet betalen. Natuurlijk niet bij de Lidl, alhoewel ik wel altijd de enige ben die pint. Zou er een samenhang zijn? Lage inkomsten en geen krediet meer bij de bank?

Via Arta ben ik in een keer doorgereden naar Vergina. Op de heenreis had ik daar voor gesloten deuren gestaan, het was maandag… In Arta even rondgekeken. Oude stad in de bocht van een rivier. Onder meer recente bebouwing komt telkens wat veel ouders te voorschijn. Een aardig archeologisch museum, niks echt bijzonders. Wel een fraaie, ouwe kerk. Voor de liefhebber: reken eens uit hoeveel Grieks/Romeinse zuilen zijn hier verwerkt? Het is een instinker. Je ziet op de foto maar één hoek uitgelicht van de vier in totaal.

Vergina is beroemd vanwege haar koningsgraven uit de hoogtijdagen van Macedonië met de meest prachtige grafgiften. Het ongeschonden graf van Philippus II, vader van Alexander de Grote, is er gevonden.

Allemaal ongeschonden, dank aan de arme soldaat die voor de deur van het graf is mee begraven. Vergina is nu een dorpje. Het was eens, vóór Pella (zie begin reis), de hoofdstad van Macedonië, Aigai. Behalve het genoemde graf verder niets van kunnen bekijken. Alles was dicht of in reconstructie en gesloten tot 2015 of later.

Tot slot Dion aangedaan. De ommuring, wat heiligdommen en grote kasten van huizen in de binnenstad zijn bloot gelegd. De hele stad ligt er nog, onderaan de voet van het Olympus gebergte en had een nauwe band met het godengezelschap daar boven. Alexander de Grote heeft er Zeus verzocht zijn zegen uit te spreken aan het begin van zijn veroveringstocht. Uren rondgedwaald over het enorme opgravingsterrein. Overal zie je nog geplaveide straten. Wat me echt bij is gebleven, is de vondst van een heus orgeltje uit 100 v. Chr. Nooit geweten dat dat toen ook al bestond.