Ik ben echt iets heel belangrijks vergeten. Dat geldt voor nog wat zaken zoals mijn verzamelde films. Maar wat ik ontzettend mis, zijn wintertruien! De ene die ik bij me heb, is nog geen dag uit geweest. Alle typen weer hebben zo onderhand de revue wel gepasseerd. Zon, veel wind, geen wind, regen, mist of combinaties daarvan. Ze hebben één kenmerk gemeenschappelijk, kou, vreselijke kou. Het is echt afzien. Op weerkaartjes staat regelmatig Brest als koudste plek op (Franse) aarde genoteerd. De beste dagen waren nog de 2 direct na aankomst in Camaret-sur-Mer. Daarna is het alleen maar bergafwaarts gegaan en de vooruitzichten…

De wind trotserend op de vouwfiets de omgeving van Camaret verkend. Veel bunkers uit de 2^de Wereldoorlog boven op de rotsen. Onderdeel van de Atlantic Wall om een invasie vanuit Groot-Brittannië af te slaan en ter verdediging van de oorlogshaven Brest. Een van de 5 havens van waaruit de U-boten de Atlantische oceaan onveilig maakten. L’Orient was de belangrijkste; daar kom ik nog langs. Ga dan zeker de onderzeeboothaven, die vrijwel intact is na al die jaren, bekijken.

Bij Camaret is een klein museumpje ter herinnering aan de tienduizenden zeelieden die verdronken zijn nadat hun schip was getorpedeerd. Heel de oorlogstijd brachten koopvaardijschepen goederen van Amerika naar Europa. De eerste jaren met enorme verliezen. Pas na de komst van lange afstandsvliegtuigen en het kraken van de code waarmee de U-boten werden geïnstrueerd, kreeg men greep op deze sluipmoordenaars.

D’r is ook nog een heuse steentijd overblijfsel, van het type alignement. In dit geval in een carré met wat daarom nog wat losliggend spul.

Om wat zeebenen aan te kweken ben ik de Rade van Brest opgegaan. Een klein IJsselmeertje, daar durf ik wel. Ik heb alsmaar het gevoel dat de oceaan een maatje te groot voor me is. Uiteindelijk niet veel van terecht gekomen vanwege het weer. Ben maar wat gaan schuilen op de rivier de L’Auline. Middenin een oorlogschepenkerkhof. Ze laten ze daar gewoon wegrotten. Op de Colbert (de man van het jasje… minister ten tijden van Lodewijk XIV) stonden zelfs nog de raketten.

In jachthavens liggen is een dure hobby. Al vlug 30 euro per nacht en dat wordt per 1 juli tijdens het hoogseizoen (hoe komen ze er op!) nog met een tientje verhoogd. Van tevoren had ik de indruk dat overal wel een plekkie was om in baaitje voor anker te gaan. In een enthousiast Engels boek worden ze allemaal beschreven. Wat ik me niet genoeg gerealiseerd heb, is dat je in zeker de helft alleen met hoogwater terecht kan. Bij eb vallen ze door de grote getijverschillen droog. Dat moet je maar niet doen met mijn boot die 2 meter diep steekt. Dus wegwezen. Van wat resteert heeft opnieuw zeker de helft ook weer zo z’n beperkingen. Ze bieden maar voor heel bepaalde winden beschutting. In Camaret waar ik na week weer ben aangeland, is dat in de haven zelfs goed te merken. Ondanks alle golfbrekers lukt het gewoon niet om de deining van de oceaan buiten de deur te houden. Een paar mensen uit de jachthaven in Schiedam waren ruim een jaar geleden naar het zuiden getrokken met het idee lang weg te blijven. Een belangrijke reden om weer terug te komen, was de onophoudelijke deining. Je schip ligt nooit is even stil. Ik kan me daar nu alles bij voorstellen.

Van de week regelmatig gedacht, wat heb ik hier te zoeken. Ik ga (ook) terug. Zouden deze zeebonken, die de boot zo te zien in betere tijden naar dit onherbergzame oord brachten, hem ook weer terug willen halen…? Gelukkig zijn de weersvooruitzichten aan de beterende hand. Wie weet kom ik nog uit Camaret weg. Eerst nog even 2 dagen een kleine storm uit schommelen. Maar dan heeft het er alle schijn van dat ik in een paar dagen naar Carnac (niet Karnak in Egypte) kan varen. Daar is opnieuw een leuke binnenzee, de Golf van Morbihan. En belangrijker, het is een megalieten paradijs met als hoogtepunt kilometers lange ‘landingsbanen’ van op een rijtje gezette rotsblokken. Waarom? Reden onbekend. Des te fascinerender!