Op een bezoekje aan île de Gavrinis rust geen zegen. Een week geleden werd ik er weggestuurd omdat ik ergens anders op het  vaste land niet vooraf een kaartje had gekocht. Nu had ik mijn zaakjes wel voor elkaar. Met de boot lag ik op een paar honderd meter afstand voor anker. Lukt  het me niet er te komen. Motortje van het bijbootje startte niet! Even liep ie en toen was het over. Vlug terug geroeid naar mijn boot; geprobeerd snel een oplossing te vinden. Bougie deed het prima. Tenminste dat voel je direkt als je even start, krijg je een schokje. Dan is er nog maar een andere mogelijkheid: brandstof. En ja, hoor. Filter doorgeblazen. Nog geen sjoechem. Wat dan? Om een lang verhaal kort te maken, vermoedelijk werd er ergens in de leiding van het tankje naar de motor vals lucht getrokken door een lekje. Na alle slangklemmetjes te hebben vervangen, doet ie het weer als een tierelier.

Al met al geen kijkje kunnen nemen in de 3-sterren-dolmen (3 van 3). Gelukkig  heb ik er plaatjes van. Wat het zo bijzonder maakt, is dat alle rotsblokken aan de binnenkant van het graf bewerkt zijn met geometrische figuren. Maar ook met afbeeldingen van dieren. Een rotsblok is waarschijnlijk gejat. Want in een ander graf in de buurt is het aansluitende deel gevonden. Spannend allemaal, hè?

Ze zeggen wel: koop een boot, werk je dood. In ieder geval ben je altijd bezig iets te repareren. Ik heb een lijstje waar ik iedere keer wat bij schrijf en doorstreep als het gedaan is. Daar komt geen eind aan. Net zoals aan de hoeveelheid gereedschap en onderdelen, die ik altijd bij me heb. Iedere keer als ik vertrek, denk ik zal dit of dat niet thuis laten. Het is maar goed dat ik dat niet doe. Hoogtepunt van de week in termen van klussen was het doorsmeren van de schroef. In Nederland moet ik dan even de kant op of iemand charteren die kan duiken. Maar hier heb je een alternatief vanwege de grote getijverschillen: laten droogvallen (gecontroleerd!).  Een eerdere poging mislukte. Nu had ik een buitenkansje. In de haven van Larmor-Baden zijn een aantal balken verticaal tegen de kademuur gezet, waarlangs je rustig met de eb naar beneden kan zakken en waar tegen je als de boot op de grond staat, als het ware een beetje naar toe kan omvallen, zodat wind je niet per ongeluk naar de andere kant op een oor legt… Ik geloof dat ik iets te dichtbij landde waardoor ik niet goed genoeg tegen de kade aan hing. Voor de zekerheid is van de top van de mast een lijn uitgezet. Het is allemaal prima verlopen. Een half metertje water bleef er nog staan. In het rubberbootje ben ik achter onder het schip gevaren en met de vetspuit aan de slag gegaan. Bij het wegvaren later was er duidelijk een verschil te merken. Het vooruit en achteruit schakelen maakt ineens veel minder geluid. Al met al een hele dag werk. Om 8 uur ’s-ochtends net na het hoogtepunt van de vloed legde ik vast en 10 uur later kon ik pas vertrekken. Het klusje zelf is zo geklaard. Maar je moet aan boord blijven omdat je regelmatig de landvasten moet bijstellen.

Maandag twee weken geleden vertrok ik aan het eind van de middag uit La Trinité, richting Golfe de Morbihan.  Om daarop/daarin te komen moet je een flessenhals door bij Port Navalo. Bij voorkeur met een beetje tij in de rug. Zo’n moment was die dag in alle vroegte of zo rond zessen.  Mooi tochtje, helemaal bezeilbaar. Een paar dagen vervolgens voor anker gelegen bij Île Longue. Ja, pal tegenover Île Gavrinis waar ik niet welkom was. Het was in afwachting van wat komen ging. De laatste verregende dagen. Ze goed besteed aan wat andere werkjes. Wat aan de scheepsverlichting veranderd. En het log nagekeken. Dat zit aan een plug door de bodem van het schip. Die kan je eruit trekken. Het water spuit dan om je oren als er niet snel een stop op draait. Eigenlijk ook als je dat wel vlot doet. De schoepen van het log zaten helemaal onder de zeepokken.

Bij de eerste mooie dag doorgevaren naar Vannes, helemaal aan de andere kant van de golf. Een mooi oud plaatsje. Toeristisch maar met mate. Ik ging er naar toe vanwege het archeologisch museum. Maar bij het toegangskaartje was inbegrepen een bezoek aan het museum voor hedendaagse kunst. Vol met grote verstilde vlakken in pasteltinten. Maar ook heel fantasierijk werk van ene Jaques Brown. De jachthaven is midden in de stad. Een beetje het idee van het Bolwerk in Rotterdam. Rondom allemaal terrassen en cafés. Heerlijk om weer onder de mensen te zijn en gewoon van boord te kunnen stappen. Na een dag of 4 eenzame opsluiting een weldaad.

Sindsdien kan de reis niet meer stuk. De ene nog mooiere dag na de andere dient zich zomaar aan. Soms is het in de morgen nog wat grijzig. Tegen de middag komt de zon door en dan is net zomer. En wat doe je dan? Werken aan je verslaving, hunebedden zoeken. Ik denk dat ik er weer paar gevonden heb, waar megelitic.co.uk nog geen weet van heeft.

Op het moment lig ik voor anker bij Larmor-Baden. Gisteravond was het feest. Moules et frites. Een jaarlijks gebeuren dat afgesloten wordt met een groots vuurwerk. De mosselen waren nog wat klein. De insiders om me heen prezen ze echter om hun smaak. Overigens de frieten mochten er ook zijn. Een regelrechte lekkernij na weken van eten van eigen brouwsels. Eergisteren ging het laatste bakje nog in Nederland voorgekookte spaghettiprut in de koekenpan. Fris uit het vriesvakje, geen koliek ofzo van gekregen. Dus nu sta ik er echt helemaal alleen voor!