Bij het teruglezen van mijn verhaaltje van vorige week, merk ik dat je er wel een landkaart bij moet pakken om een beetje te kunnen volgen waar het allemaal over gaat. Deze aflevering heeft onvermijdelijk hetzelfde euvel. Ongeveer iedere dag ben ik ergens anders. Meestal zie ik er niet meer van dan een haveningang. Op het eiland Guernsey ben ik helemaal niet aan land geweest. Ik kwam daar ’s-avonds pas redelijk laat aan vanuit Lézardrieux na zo’n 11 uur varen. Moest toen nog eten en had geen zin meer om wat te ondernemen. Het wordt je ook niet makkelijk gemaakt. Want bij aankomst moet je midden in de havenkom aanleggen aan een paar steigers waaraan al rijen dik jachies liggen afgemeerd. Als je naar de wal wil, heb je je bijbootje nodig. Of je wacht op hoog water, want dan kan je met je schip een van de docks in. Zoals je op de foto ziet, die bij laag water is genomen, wordt in het dock het water vastgehouden door de drempel bij de ingang.

Via Cherbourg ben ik vervolgens naar St Vaast gegaan. Het ligt aan een baai die aan beide uiteinden bewaakt wordt door 2 grote forten. Ze zijn door Vauban – waar heeft hij niet zijn sporen achtergelaten – in opdracht van de zonnekoning Lodewijk XIV ontworpen. Ik heb begrepen uit frustratie want enig nut hebben ze nooit gehad. Tijdens een van de Frans-Engelse oorlogen had een deel van de Franse vloot op de vlucht  zijn heil gezocht in deze baai. Met weinig succes want ze zijn er alsnog door de Engelsen in brand geschoten. Dat zou ze niet nog een keer mogen overkomen. Op een van de twee forten heb ik nog vlug in de avondzon een blik kunnen werpen. Eigenlijk had ik er een dagje extra aan moeten besteden. Maar de vaart zit er nu eenmaal in.

Volgende bestemming was Ouistreham, de haven van Caen. Het noordelijkste punt van de landingsplaatsen van de geallieerden op D-day. Het gedeelte met de codenaam Sword. Er waren nog 4 andere: Utah, Omaha, Gold en Juno. Omaha is het bekendst  vanwege de schier onmogelijke bestorming van een steile krijtrotswand. Zoals in beeld gebracht in de Longest Day en Searching private Ryan. Beach Sword is een gewoon strand waar de materieel en manschappen aan land zijn gezet. Prachtige villa’s herinneren aan een rijk strandleven vóór WO II. Op verschillende plekken zijn ze gespaard gebleven voor al het oorlogsgeweld.

Zo heeft elke plaats die je aandoet, wel iets bijzonders. Neem nou Fécamp. Ik had er totaal geen beeld bij. De enige reden om het aan te doen was de open haven, waar je met eb nog in kunt (met wat geschuur…). Ook nog net bij het ter kimme neigen van de zon doorgewandeld. Vanuit zee had ik midden in het stadje een groot gebouw met allerlei torentjes zien staan. Wilde wel even weten wat dat voorstelde. Het bleek een likeurfabriek te zijn. Van Bénédictine, gemaakt naar een vroegmiddeleeuws recept van de alchemist Dom Bernardo Vincelli. Het wordt er nog steeds geproduceerd.

Op het moment dat ik dit schrijf, lig ik in Dieppe. Zeker tot donderdag. Dit keer niet verwaaid maar omdat er helemaal geen wind staat en wat er is uit totaal verkeerde richting, het noorden. Erg onhandig als je net een heel lang stuk kust moet zien te overbruggen waar geen of nauwelijks te benaderen haventjes zijn. Ik zou naar Boulogne-sur-Mer willen. Extra complicatie is dat Boulogne deze heel week op slot zit. Er is een grote zeilmanifestatie. Morgen ga ik proberen of ik er toch in mag. De capitainerie van Dieppe is bereid met te helpen door een zielig verhaal op te hangen. Man alleen met een veel te grote boot, durft niet in het donker te varen, kan onmogelijk Calais in één dag halen enzovoort. Wie weet lukt het…