Ben al weer een maand thuis. Telkens neem ik me voor nog verslag te doen van de laatste twee weken van mijn zeereis. Maar het komt er niet van. Reden: druk druk druk… Bijvoorbeeld met het herinstalleren van 8 computers die ik gebruik op de basisschool om de hoek. Per apparaat kost je dat al gauw een uur of 4. Gelijk maar besloten afscheid te nemen van Windows XP; medio volgend jaar stopt Microsoft met verdere ondersteuning. Nog geen definitieve keuze voor een alternatief gemaakt. Op de ene helft staat nu Linux Mint en op de andere helft Xubuntu. Vorig jaar ben ik begonnen met een kursus computertechniek voor scholieren, in de groepen 5 t/m 8.  Was een redelijk succes en voor herhaling vatbaar in het nieuwe schooljaar. Voor mijn vertrek naar Griekenland alles keurig opgeborgen. Helaas vergeten gebruikersnamen en wachtwoorden op te schrijven. Vandaar! Tijdens de kursus moeten de kinderen o.a. een PC demonteren en weer in elkaar zetten nadat ze op internet hebben opgezocht hoe de verschillende ‘organen’ uit het inwendige heten en wat de functie ervan is. Als nieuwigheidje voor dit jaar heb ik een quadcopter aangeschaft die via de computer met een joystick radiografisch bestuurd kan worden (http://www.bitcraze.se/2013/08/flying-the-crazyflie-with-leapmotion/).

Genoeg over het heden, terug naar het verleden. Ik lag nog in Dieppe gunstige wind af te wachten om naar Boulogne-sur-Mer te kunnen vertrekken. Tijd zat dus om het stadje rond te fietsen. Ook hier heeft de crisis z’n sporen achtergelaten. Het centrum ging wel maar net even daar buiten doodstille straatjes met leegstaande winkeltjes. De kerk uit eind 1300, gewijd aan de apostel Jacobus zit vol met prachtig, fijn beeldhouwwerk dat de tand des tijds maar moeilijk weet te doorstaan. Het lijkt wel of het langzaam aan het oplossen is. Het plaatselijke museum heeft een mooie collectie ivoren voorwerpen. Heel veel crucifixen en tabaksraspen. Dat laatste kennen we hier niet meer zo. Alhoewel in 1964 bij een staatsbezoek de toenmalige koningin Juliana zo’n ding cadeau deed aan het gekroonde hoofd in Noorwegen. Op reis door Zweden was het me al opgevallen dat je overal snuiftabak kon kopen. Blijkbaar lekker in de winter zo’n frisse neus. Ik kwam er ook nog een bekende Hollander tegen: admiraal Michiel de Ruyter. Waarom hij Dieppe destijds heeft aangedaan, heb ik niet kunnen achterhalen.

Zowaar van Dieppe naar Boulogne kunnen zeilen. Windkracht 4/5 uit het NO en met stroom mee somtijds 9 knopen over de grond. Toch nog een redelijk lange dag. Van 8.00 ‘s-morgens tot rond 17.00 uur. De voorspelde drukte in de jachthaven bleek reuze mee te vallen. Kwam te liggen naast een landgenoot, een straatmuzikant die voor het eerst in Frankrijk aan de slag was gegaan. Hij leeft op zijn boot en verdient z’n brood voornamelijk in en rond Amsterdam. ‘s-Zomers speelt ie gitaar en in de winter saxofoon achter het Centraal Station bij de ponten naar Noord. Gedenk hem als je in de buurt bent. Het centrum van Boulogne-sur-Mer bestaat uit de oude vestingstad. Er is zelfs een stukje stadsmuur uit de Romeinse tijd gevonden. Een beroemde egyptoloog is er geboren: Auguste Mariette. Eind 1800 heeft hij heel veel opgegraven in Egypte. Met als hoogtepunt het Serapeum bij Thebe, nu Saqqara. Een enorm ondergronds complex waar allerlei soorten heilige dieren als katten, valken en krokodillen zijn begraven. Er zijn grafkamers met gigantische natuurstenen kisten met daarin gebalsemde stieren die de godheid Apis verbeelden. Het Serapeum is sinds kort weer geopend voor publiek. Toen ik er voor het laatst in ’99 was, was alles gesloten en moest ik het doen met de resten van de werkplaats waar die beesten werden klaargemaakt voor de eeuwigheid. Ook hier een museum met iets heel bijzonders. Maskers van Indianen in Alaska. Een unieke verzameling die nergens anders op de wereld voorkomt en door een andere Fransman met belangstelling voor uitheemse kulturen ongeveer in dezelfde tijd als Mariette is aangelegd.

Waar blijven toch al die westenwinden deze zomer? Ik was zuidwaarts getogen om in september met de wind in de rug huiswaarts te kunnen keren. Op mijn tochten naar de Oostzee had ik er telkens tegen op moeten boksen. En nu lieten ze het totaal afweten. Er was zelfs helemaal geen wind op weg naar Duinkerken, ruim 7 uur aan een stuk op de motor.  Moest op het eind nog benen maken; werd op de hielen gezeten door een bulkcarrier die ook naar binnen wilde. De haven van Duinkerken breidt zich steeds verder in zee uit. Een beetje à la de Europoort maar op kleinere schaal. De eerste aanblik wordt bepaald door dikke rookwolken uitbrakende hoogovens.

Eenmaal in de haven links en rechts braakliggende vlaktes waar eens scheepswerven stonden. Plukjes nieuwbouw geven een indruk wat de toekomst in petto heeft. Als ik aan Duinkerken denk, schieten me maar 2 dingen te binnen. Hollands kapersnest in de Gouden Eeuw. En Operatie Dynamo aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. In 10 dagen tijd werden hier ongeveer 350.000 manschappen (vnl. Engelsen, Fransen en Belgen) van het strand geplukt en naar Engeland overgezet. Ze waren daar vast komen te zitten en dreigden door de oprukkende Duitse legerscharen in zee te worden gedreven. Een tamelijk nietszeggend museumpje probeert de herinnering hieraan levend te houden.

Volgende tussenstation was Zeebrugge. Inmiddels is mijn reisplan drastisch gewijzigd. Ik ga niet meer direkt op huis aan. Een nieuwe bestemming heeft zich aangediend: Antwerpen. Gert, een van degene die mijn boot naar Frankrijk hebben gebracht, ligt daar met zijn zeilboot. Hij is er gestrand met een opgeblazen motor en heeft me gevraagd hem terug te slepen naar Hellevoetsluis. Even een ommetje dus via de Westerschelde. Mooie gelegenheid om weer eens een kijkje te nemen in Terneuzen. Toen ik jong was, logeerden we altijd met kerst bij oma, de moeder van mijn vader. Haar huis staat er nog, schier onveranderd met brievenbus en al. Om een fotootje te kunnen maken, liep ik een stukje de tuin in. Binnen de kortste keren stond de man van de tapijtzaak aan de overkant voor mijn neus. De nieuwe bewoner.  Antwerpen stelt op een of andere manier nooit teleur. Ik moest er een paar dagen verblijven in afwachting van 2 opstappers die zouden helpen bij het terugvaren. Het is een combinatie van een gezellige drukte en fraaie klassieke panden. Het nieuwe Museum aan de Schelde en het Museum voor hedendaagse kunst vielen me jammer genoeg nogal tegen. Had er meer van verwacht. Spectaculaire gebouwen met iets te weinig inhoud. Ook nog tijd gevonden voor een concert in de barokke St Paulus-kerk. Laat middeleeuwse 40 stemmige polyfone muziek met meerdere koren en instrumentale ensembles verspreid over het schip, in telkens wisselende samenstellingen. Soms heel verstild en dan weer verpletterend de hele ruimte vullend. Prachtig prachtig! Het is me wel duidelijk geworden uit welke bron de tegenwoordige seriële muziek put.

In anderhalve dag zijn we teruggevaren via het kanaal door Zuid-Beveland, Oosterschelde, Krammer- en Volkeraksluizen het Haringvliet op. Tevoren hadden we uitgebreid nagedacht over hoe we deze sleeppartij zouden aanpakken. In de praktijk bleek het allemaal net wat anders te gaan. Toch hebben we het zonder brokken te maken geklaard. Gert’s boot ligt weer netjes op z’n plaats. Net als de mijne.