Het leek een weekje te worden waarover weinig te vertellen valt. Maar het venijn zat ‘m in de staart. Maandag wilde ik uit Kavala vertrekken. Had voor het weekend 2 nieuwe accu’s gekocht. Bedacht op de valreep bij de dezelfde autozaak nog een drukschakelaar te kopen. Het apparaat waarmee de poten van de caravan omhoog en omlaag worden gedraaid, was kortelings onder de achterwielen van de auto terecht gekomen. Dat had het geen goed gedaan… Misschien zou ik het met wat aanpassingen weer aan de praat kunnen krijgen. Nog 2 maanden handbediening was niet zo’n prettig vooruitzicht. Ik heb het inderdaad kunnen repareren; kijken hoe lang dat stand houdt. Dit terzijde overigens, Toen ik m’n gezicht weer in die winkel liet zien, werd ik gelijk aangesproken door iemand van het personeel. Had ie het goed begrepen dat de accu’s niet gebruikt zouden worden voor het starten van de motor? Want dan hadden ze me een totaal verkeerd type geleverd. Hij bood gelijk aan ze om te ruilen en op zoek te gaan naar wel geschikte (deep cycle, voor de insiders). Die waren niet op voorraad. Na een uur telefoneren vond ie ze ergens. Ze zouden morgen dinsdag met de bode uit Thessaloniki gebracht kunnen worden. Aldus geschiedde en kon zodoende pas woensdag op weg naar Abdera in de buurt van het huidige Skala. Eens een redelijk grote havenstad. Hier werd aardig inzichtelijk gemaakt hoe de doorsnee inwoner gehuisvest was. Al heel planmatig, ruim voor BC. Op de foto zie je de resten van het huis dat op het bord linksonder staat aangeduid.

Volgende dag doorgereden naar Maroneia. Van hetzelfde laken en pak als de vorige stad, maar veel minder van blootgelegd. Onder de uitgestrekte olijfgaarden schuilt nog heel wat. Alle inzet wordt nu gedaan op een theatertje. In the middle of nowhere, slechts te bereiken langs een kilometers lang zandpad. De bereikbaarheid speelde me die dag op nog een andere manier parten. Onderweg ernaar toe bleek een brug helemaal weggeslagen door het water. Moest meer dan 20 km om rijden. Hier twee dagen gestaan aan de kade van de haven. Volop in gebruik als vissershaven met redelijk grote schepen. Niet van die pittoreske roeibootjes.

Rivier Lissos

Bijna op dezelfde plaats waar heel vroeger de zeilschepen afmeerden. In christelijke tijden kreeg het een eigen schutspatroon, de heilige Haralambos. Niet er fijn aan z’n eind gekomen, zo te zien.
En dan nu de meest enerverende dag van de week. De zaterdag. Eigenlijk alleen bedoeld om na wat boodschappen te doen in Alexandroupoli. Maar daar kwam helemaal niets van terecht. Midden in het centrum blokkeerden de remmen van de aanhanger. Auto ergens aan de kant gezet. Een garage bereid gevonden snel te komen kijken. Maar die kon ter plekke weinig konstateren. Alles draaide weer normaal…Toch nog even in de garage geweest voor de zekerheid. Wat er nou precies gebeurd is, zal hopelijk altijd een raadsel blijven. Gedacht werd aan oververhitting door veelvuldig remmen bij afdalen in de bergen. Het zou kunnen. Was inmiddels ergens buiten de stad terecht gekomen. Ben toen maar gelijk richting Turkije gegaan. Ach, daar zullen toch ook wel supermarkten zijn met Turkse yoghurt.
Inmiddels heb ik de nodige ervaring opgedaan met grenspassages. In Servië en Macedonië weten ze daar wel raad mee. Iedere keer diskussie over waar ik me met mijn verhuiswagenkombinatie moet opstellen. Bij de gewone personenauto’s of de vrachtwagens. Op de overgang Macedonië/Griekenland ben ik gewoon maar doorgereden toen ik op een onverwacht moment m’n papieren weer te pakken kreeg. De juffrouw keek me verbijsterd na maar zette niet de achtervolging in.
Aan de Turkse grens is het helemaal uit de hand gelopen. De eerste kontrole kwam ik goed door. Bij de volgende bleek ik geen visum te hebben. Met de grensbeambten was geen enkel gesprek mogelijk. Verstonden geen Engels, geen Duits, gingen alleen maar harder Turks tegen me staan schreeuwen. Een passant vertaalde wat ik moest doen. Terug naar Griekenland en in Thessaloniki een visum halen. Dat zal toch niet waar zijn. Moest uit de rij. En zowaar kreeg ik van een andere douanier een papiertje. Bleek er aan de uitgaande kant van de grens, van Turkije naar Griekenland dus, een kioskje te staan waar het benodigde kleinood verkregen kon worden. In de herkansing. Stond er op de verzekeringspapieren niet de aanhanger als zodanig vermeld. Weer uit de rij. Aan dezelfde verkeerde kant een aanvullende verzekering afgesloten. Met al die bescheiden me opnieuw gemeld. Ah, daar is die Hollander weer. Nu alles oké, Op naar het derde en laatste station voor het beloofde land te mogen betreden. Was het nog niet in orde. Werd teruggestuurd naar Griekenland. De grenspost daar begreep er niets van en begon te bellen. Voor zover ik kan bevroeden is er iets administratiefs mis gegaan in stadium 2. Een aparte corridor werd er voor me open gesteld, langs alle wachtenden. Een half uur later was alles recht gebreën en wist ik inquisiteur 3 glansrijk te passeren.
En nu nog het slotakkoord. Na al deze konsternatie besloot ik voor het eerst een camping te nemen. Een heel ontvangstkomitee verwelkomde me. Maar de prijs stond me niet aan,15 euro voor een plekje op een drassig grasveld. Dat kan voor niks beter en dat klopt, zie maar. Bij het omkeren echter zakte m’n hele hebben en houwen weg in de smurrie. Was geen beweging meer in krijgen. Hoe hard het hele gezelschap ook stond te duwen en trekken. Moest een tractor aan te pas komen om me er uit te bevrijden. Ben vertrokken, handjes geschud, iedereen vriendelijk zwaaiend, geen onvertogen woord gevallen.