Eigenlijk niet zo veel gedaan de laatste tijd. Het is gewoon te heet. Ruim boven de 40°! Slapen in een bakoven valt dan ook zwaar tegen. Bij zo’n Chinese winkel een ventilatortje gekocht, geeft enigszins verlichting. Gelukkig is de ergste hitte voorbij. Plus, ik sta nu boven op een hoge klif aan de kust. Lekker windje de hele dag en vanmorgen had de zon de nodige moeite de mist te verdrijven.

Het nieuws hier en bij jullie wordt bepaald door de enorme bosbranden en de vele slachtoffers. Alhoewel, ik kwam er pas achter via BVN. Een paar dagen ben ik op bezoek geweest bij een kennis in Lissabon, de portugese partner van een ouwe vriend uit NL, die enkele jaren terug is overleden. Daar zag ik het drama op TV. Zij kijkt trouw naar het nederlandse nieuws om de taal bij te houden en om -denk ik- reden van weemoed. Maar dat schijnt iets typisch portugees te zijn, saudade… Ondanks dat ze de gepensioneerde leeftijd heeft bereikt, probeert ze nog steeds wat te werken, als toneelspeelster. Toen ik er was, trad ze op als moeder van 5 ongetrouwde dochters in het Spanje van begin 20ste eeuw. Het stuk is van Garcia Lorca en heet Het huis van Bernarda Alba. Niet bepaald een luchtig, zomers verhaal. En ze moeten het nog tig keren spelen, elke zaterdag tot eind september. Bernarda staat voor de opgave de eer van haar dochters te bewaken, na de dood van haar man. Om de sfeer te schetsen. In de 19de eeuw was het nog gebruikelijk dat het huis van de weduwe voor 8 jaar lang werd dichtgemetseld. Een regime dat door de tijd al iets versoepeld was tot het gesloten houden van ramen en deuren. Het loopt natuurlijk allemaal niet goed af. Aan het eind is er in ieder geval één dochter minder.

De paar dingen die ik bezocht heb, zijn op de vingers van een hand te tellen. Heel veel gelezen, op een bankje in de schaduw. En zelfs daar ging je bijna van je stokje. Op weg naar Lissabon nog wat hunebedden opgespoord. Viel een beetje tegen. De meeste zijn niet toegankelijk voor publiek, staan op privéterrein van grootgrondbezitters.

Rond en in groot-Lissabon trof ik een lapidarium van grafzerken. Van Etrusken tot een paar honderd jaar geleden. Het museum in Odrinhas staat pal naast een vroeg-middeleeuwse begraafplaats. Verder een drietal rotsgraven van duizenden jaren voor Christus. En van iets latere tijd, zeg maar een paar eeuwen voor onze jaartelling een fort. Al heel gelijkend op ons meer bekende versies uit latere tijden, met dikke muren en naar voren uitstekende torens.