Donderdag 29 juni De nacht in een eucalyptus-woud doorgebracht. Het stormde en goot bijna continu. De volgende morgen stond ik in een vijver. De eucalyptus verdringt in Portugal de veel trager groeiende naaldbomen. De papierindustrie zou er achter zitten. Voor het aanzicht is het geen achteruitgang. Het kunnen heel indrukwekkende bomen worden, als ze tijd van leven krijgen. Bij de bosbranden van onlangs vormden ze wel een groot probleem, naar het schijnt. Ze zijn licht ontvlambaar.

Een heel macabere oord bezocht: Panóias. Een Romeins heiligdom uit de nadagen van het empire, onder speciale bescherming van de Senaat in Rome. Het bestaat uit een een drietal enorme rotsblokken waarin keurige rechthoekige en ronde kisten zijn uitgehakt, mensgroot en heel klein. In het heiligdom werd Serapis vereerd. Een van oorsprong in Epyptische god. Bedacht door de Grieken nadat Alexander de Grote het land aan de Nijl onder de voet had gelopen. De Griekse overheersers (de Ptolomaeën, Cleopatra behoorde tot deze dynastie) hadden wat moeite met al die dierengoden; de hunne waren juist zo vermenselijkt. Uit Osiris (Egyptische god van de onderwereld) en Apis (de heilige stier) kneden ze een alternatief, met de kwaliteiten van beide. Geneeskrachtig tot de dood erop volgt. Uiterlijk leek hij heel erg op Zeus. Tot zover weinig aan de hand. De riten waren echter gruwelijk. In de kisten werden offerdieren en waarschijnlijk ook mensen om zeep geholpen. Vervolgens gekookt en opgegeten. En dat allemaal om het eeuwige leven te mogen verkrijgen. In Turkije is ook een plaats waar dit kunstje werd vertoond, in Perge.

Vrijdag 30 juni Terecht gekomen in Peso de Régua. Stond niet op mijn lijstje, vond een foldertje met inspirerende zaken. De stad ligt aan de Douro. De vallei is een grote wijngaard. Maar een paar flesjes gekocht, om te proberen. M’n aandacht werd getrokken door 2 castro’s. Een bleek weer niet veel voor te stellen. Veel hek van EU-geld, weinig wol.Maar de ander Fonte do Milho was heel bijzonder. Het oogt nu meer dan toen de opgravingen begonnen. Grote delen van de ingestorte muren zijn herbouwd. Het bronstijd fort is door Romeinen heringericht als boerderij. Aan de toegankelijk ter plekke is ook de nodige aandacht besteed. Alleen een probleem, het is schier onbereikbaar. M’n Garmin GPS raakte er totaal van slag van. Dat doet ie wel meer in Portugal, maar dat terzijde. Ondanks mijn uitdrukkelijke instructie geen bos- of zandpad in te slaan, kon het apparaat geen andere mogelijkheid bedenken. En terecht dit keer. De auto vond het maar weer niks. Van een reis door Namibië heb ik gelukkig overgehouden dat je een veel te steile helling alleen op komt als je onderaan een aanloop neemt, vol gas geeft en het pedaal tot bovenaan helemaal ingedrukt blijft houden. Aldus geleerd van een Zuid-afrikaanse ‘boer’ die me op deze wijze uit een diepe kloof waar we ons vast hadden gereden in het zand, terugbracht in de bewoonde wereld (met nog steeds alle lof voor Hanny, die te voet hulp is gaan halen; ik moest de auto bewaken…). Het opgeworpen stof van mijn klim is nog bezig neer te dalen!

Zaterdag 1 juli De Portugese kant-en-klare paella Valenciana is rijker gevuld maar kan qua smaak niet tippen aan de Spaanse van de Coop. Ach ja, zo maar een constatering. Een mijmering na het eten met een glaasje vino verde. Van zelf wat koken, zal niet veel meer komen. Zeker nog een keer nasi of bami. Maar d’r liggen nog 10 blikken couscous ed uit Frankrijk te wachten op bereiding. Goed voor zeker het dubbele aantal culinaire belevenissen. Daar kan ik zelf niet tegenop. Als je het bordje ‘mamoa’ ziet, zou eigenlijk een lampje moeten gaan branden. Niet stoppen, uitkijken naar een ander leuk bordje. Bv. met Sepultura antropomórfica of Via romana. Helaas bedacht ik me dat na meer dan een half uur stevig doorstappen. Mamoa’s zijn grafheuvels. Daar kan een hunebed in zitten. Alleen je ziet er niets van. Castro Sabroso en Pópulo aan gedaan. Van de eerste werd nergens kond gedaan, van haar bestaan. Was desalniettemin de interessantste van de 2. Een castro is een versterkt dorp, boven op een heuvel. Men neemt aan dat er maar een familie met nauwe verwanten, een persoon of 40/50, woonde. Dat maakt het des te opmerkelijker wat ze in een paar generaties opbouwden. Enorme ommuringen met daarin minuscule huisjes, meestal rond en in doorsnee 3 à 4 meter. Toen een eeuw voor Christus de Romeinen (wo. Julius Caesar) begonnen aan de verovering van Spanje/Portugal zijn de dorpen pas echt vestingen geworden. Castro Pópulo is daarna nog eens omgetoverd tot een heiligdom geworden, gewijd aan de evangelist Marcus. Ik krijg de indruk dat Onze Lieve Vrouwe van de barmhartige dood (Boa morte) hem aan het voorbij steken is.

Zondag 2 juli Lees dat onze zeloot van de Pax Americana het bijltje er bij neer legt in De Volkskrant. Bedankt Paul Brill voor je ergerniswekkende columns, las ze altijd met plezier. Alle gestelde doelen voor vandaag niet gehaald. Alleen wat bijvangst. Een mooie deksel op een antropomorf rotsgraf (vroeg middeleeuws). Ontbraken tot op heden overal; had een platte steen verwacht. Menu voor vanavond: kaasfondue. Van thuis, zat nog ergens diep in de koelbox. Onderweg bij de rijdende bakker een stokbrood gekocht.

Woensdag 5 juli Even bijkomen, net in Gaia -zeg maar zuid Porto aan de andere kant van de Douro- een close encounter gehad met de een busje van de post. Hij probeerde me op een wat bredere eenbaansweg in te halen, maar kwam klem te zitten toen ik een beetje moest uitwijken voor half op de stoep geparkeerde auto’s. Allebei schaafwonden. De scharnieren van mijn wat ontzette luiken in de zijkant van de auto zijn met een paar forse tikken met de hamer weer in het gareel gebracht. Ben benieuwd wie de verzekeraars gaan aanwijzen als schuldige. Was het oosten van Portugal tegen de grens aan met Spanje ontvlucht. Overdag ver over de 40º buiten, in de caravan om 8 uur ‘s-avonds nog 32º. Stond aan een praia fluvial aan de rivier Sabor. Was goed toeven onder een boom in het gras en af en toe wat verkoeling zoeken in het water. Twee excursies gedaan in Vale do Côa, wereld erfgoed. De aanleg van een stuwdam is halverwege afgeblazen om dit schoons te behouden. Moordende tripjes in een 4W-drive om wat vage rotstekeningen te bekijken (alhoewel, op de foto’s is meer te zien dan in het echt!). Bijna allemaal afbeeldingen van dieren. Als er een mens in voorkomt, is ie duidelijk op jacht of verricht scabreuze handelingen (fucking a duck or goat… aan de ware aard van de man schijnt in 20.000 jaar weinig veranderd te zijn).