Motorpech! Bergafwaarts was er nog wel beweging in te krijgen. Maar o wee een heuveltje. Dan moest ik bijna uitstappen om de auto te helpen omhoog te komen. Ik schaamde me dood op de snelweg. Met knipperlichten aan ben ik over de vluchtstrook naar Pamplona ‘gekropen’. Pas in een donkere tunnel zag ik wat er aan de hand was. Het lampje van de brandstofpomp brandde. Dus blijkbaar laat die het afweten. Ben vanmorgen langs geweest bij een garage die verstand heeft van mijn auto. Hadden jammer genoeg geen tijd, morgen ben ik de eerste (hoop ik…). Pamplona heeft een aardige, oude binnenstad. Deels nog ommuurd. Het meest bekend is de jaarlijkse ren-voor-je-leven wanneer de stieren van hun grazige weiden dwars door de stad richting sterfhuis cq arena worden gedirigeerd. Op een van de dranghekken werden de slachtoffers van dit gebeuren met een herinneringsplaatje herdacht. Was het niet Hemmingway die hierover in lyrische bewoordingen een boekje open deed?

Eigenlijk had ik al eerder de terugreis willen aanvaarden. Het thuisfront waarschuwde me echter voor grote files in dit weekend van van vakantie terugkerende Fransen. Hoorde dat de aanschuiftijd voor Bordeaux 5 uur bedroeg. Vandaar nog maar wat leuke bestemmingen uit mijn onuitputtelijk lijst geplukt (zie tabs onder kop weblog). Zo kwam ik in de Rioja terecht. Wondermooie, lieflijke streek, heuvelachtig ingeklemd tussen 2 bergketens. Een grote wijngaard. De dagen die ik er doorbracht, was het weer eens moordend heet (37/38º in de schaduw). Standplaats was San Vicente de la Sonsierra. Een oud vestingstadje. Nu helemaal gericht op zich indrinkende toeristen. Die er overigens nauwelijks waren. Ik stond ergens beneden op een grasveldje bij de Ebro. Vlakbij een waterstation waar boeren met tankwagentjes langs kwamen. Een boete van € 6000 riskerend heb ik daar zeer regelmatig verkoeling gezocht. De voorbij vliedende rivier bood die mogelijkheid helaas niet. Me verder goed kunnen vermaken. ‘s-Morgens op pad, ‘s-middags onder een boom en om 19.00 uur een glaasje met tapas. Tegelijk met de bewoners, die je de hele dag niet ziet en dan ineens te voorschijn komen op de plaza mayor. Voor de laatste keer nog wat fraaie hunebedden gescoord en een niet onverdienstelijke opgraving van bewoning uit brons/ijzertijd, La Hoya. Ik kan het niet laten een paar plaatjes bij te voegen. Op een ervan is goed te zien dat er stevig geknutseld wordt aan die dingen. De opstaande stenen hebben de neiging om te vallen door druk van buitenaf. Van La Hoya laat ik een paar grafstenen zien. Een gebruik dat dus al teruggaat eeuwen voor Christus.

Echt helemaal blij ben ik geworden van mijn bezoek aan de Romeinse stad Andelos. Om meerdere redenen. Er werd dit keer eens een goed en informatief verhaal verteld bij al die rijtjes kniehoge, grijze stenen. Dat ontbreekt het veel te vaak aan. Niet voor niets kom je er bijna nooit iemand tegen. En er was ook wat meer te zien dan de geijkte onderdelen als bad-/woonhuis en markt. Te weten: de stuwdam van een stuwmeer, waterberging en een zgn. waterkasteel waar het water verdeeld werd naar belangrijkste afnemers w.o. het badhuis.En niet te vergeten het zebrapad.

Deze verloren dag -musea op maandag gesloten en gisteren al op de fiets een rondje gemaakt- is een mooi moment om even terug te blikken. Al eerder gaf ik te kennen dat het een beetje te veel van hetzelfde was. De tocht door Turkije bv. 2 jaar geleden was een grote ontdekkingsreis. Vandaar nog al veel tijd doorgebracht met verpozing. Ook leuk, maar… Aanvankelijk was ik bang om te zullen komen van de hitte in de zomer. Dat is meegevallen. Alhoewel een paar keer was het echt niet te harden. De caravan is zo goed geïsoleerd dat je de warmte prima buiten kan houden. Maar ja, je moet toch een keer naar binnen. En dan is de warmte er maar heel moeilijk uit te krijgen. Van de vakantiedrukte heb ik weinig last gehad. Het is echt te gek dat mensen allemaal bij elkaar kruipen op een kluitje, terwijl het een paar honderd meter verderop muisstil is. Van de economische malaise in beide landen merk je als passant niet echt veel. Alhoewel in Pamplona staan wel heel veel winkels leeg. Als je wat beter kijkt, valt je oog al snel op stilgelegde (woning)bouwprojekten, lege kavels met alleen infrastruktuur en bordjes te koop of prijsverlaging. De verhuiswagencombinatie blijft overal veel bekijks trekken. Een Portugese dame kwam een heel nieuwe bijnaam: bunker op wielen. Grootste ergernissen deze reis waren de Garmin routeplanner en de vliegen. Wat voor idiote routes dat apparaat voor me bedacht, valt niet te filmen. Altijd dwars door de binnenstad. Oeroude wegen kende die niet. Afslagen op rotondes klopten (bijna) nooit. Wat je ook wijzigde in de instellingen, het bleef een grote ramp. Iedere keer voor vertrek nam ik daarom de hele route door m.b.v. de landkaarten op mijn mobiel. En vergeleek de daarop berekende weg van A naar B. De mobiele telefoon is de relevatie van deze reis. Zeker nu de kosten van internet gelijk getrokken zijn met thuis. Nooit meer op zoek naar een wifi hotspot. Het is makkelijk mee te nemen, je hebt het altijd bij je. Midden in nowhere wees het met de weg naar een verborgen hunebed waar ik op de tast al lang aan voorbij gelopen was. Voor Jan en alleman ben je altijd en overal life te bereiken via sms, mail of Skype. Wil je wat weten, het apparaat weet alles (te vinden). Elke Lidl om maar een dwarsstraat te noemen.

P.S. woensdag 9 augustus

Bijna 2 dagen in een garage doorgebracht. Een rib uit mijn lijf. Nadat de motor gerepareerd was, ging een ander rood lampje branden. Iets met de remmen. Ben benieuwd wat de dag van morgen brengt. Op de terugreis.