Maandag 23 april

Marokko bestaat uit boven en onder het Atlas-gebergte. Twee totaal verschillende werelden. Zeker qua klimaat. ‘s-Avonds weer de kachel aan en regen. Ben vanuit het zuiden naar Marrakech gereden. Weinig oog kunnen hebben voor heuvels en dalen. Wat een rampenweg. Men is bezig het oneindig aantal haarspeldbochten te verminderen en de smalle weg 3-baans te maken. Armen mensen die er langs wonen. Moeten nog heel wat jaren stof (wat er toch al rijkelijk aanwezig is) happen. Onderweg de Atlas filmstudio’s bezocht. Half Egypte staat er nagebouwd in bordkarton (http://www.studiosatlas.com/locationdedecors.html#anchor-visite360). Een beruchte scene uit de film Gladiator waarin de hoofdpersoon voor z’n leven moet vechten in het rondtrekkend circus, is niet daar opgenomen maar in de wadi El Maleh met op de achtergrond de kasbah (geen ksar meer) Ait Ben Haddou. Mooi plaatje van bovenaf kunnen schieten. Geeft een goede indruk hoe zo’n dorpje in elkaar steekt. Zeg maar een ommuurde verzameling familiehuizen, die er elk weer uitzien als een kleine vesting.

Dinsdag 24 april

Uitvaart live gevolgd op internet. Er waren heel veel mensen aanwezig. De verslagenheid van direct betrokkenen was groot. Nog zo veel plannen, verwachtingen. Niets meer van over.

Woensdag 25 april

Ik heb wat met steden. Vier uur rondgefietst. Compleet verzopen weer in m’n hol gekropen. Hele binnenstad stond blank. Een ware koopgoot. Ben nog niet thuis of het klaart op. Tot overmaat van ramp ook nog bijna alles, wat ik graag had willen zien, vanwege onderhoudswerkzaamheden gesloten. ‘s-Avonds genoten van de heksenketel op het Djemaâ El Fna-plein. Overdag gebeurt er ook van alles. Maar tegen etenstijd worden alle eettentjes weer opgebouwd. En verzamelen zich de acrobaten, kermisklanten, slangenbezweerders, handlezers en muzikanten in alle maten en soorten. De paar jongens op de foto zitten de vellen van hun trommeltjes op te warmen (worden ze zeker wat strakker van). Straks roffelen ze de sterren van de hemel als het publiek wat Dirhams willen schudden. Leuk gezicht in een carré zijn 4 banken neergezet. Op een daarvan zit de ritmesectie (trommels, kleppers, soort grote tamboerijnen), op de andere het betalende publiek. In midden staat de man die de melodie speelt op fluit of banjo. Verschillende groepen pal naast elkaar. Allemaal geen probleem.

Donderdag 26 april

Marrakech in de herkansing. Zonnetje doet wonderen. Maakt de warboel aan steegjes, sloppen en andersoortige onduidelijke straten er niet minder op. Zowaar iemand de weg gevraagd die eigener beweging zei dat ie geen fooitje verwachtte. De koningsgraven van de dynastie Saädiers zijn pas een eeuw geleden herontdekt. Hun opvolgers, de Alouieten (Hassan V stamt van hen af), hadden rond 1700 de hele omgeving laten dichtmetselen en daardoor waren ze in de vergetelheid geraakt. De talloze moskeeën zijn helaas voor o.a. christenhonden en atheïsten verboden terrein, waar heel strikt de hand aan wordt gehouden. Telkenmale loop je tegen de verbondenheid met Andalusië aan. Of het nu wijken zijn waar naartoe geloofsgenoten na 1492 een veilig heenkomen hebben gezocht. Hetzelfde geldt voor de met hen mee weggevluchte Joden, die evenmin welkom waren in het door de reconquista heroverde Spanje.

Zaterdag 28 april

Het noodlot heeft toegeslagen. Panne! Het lager van een van wielen van de caravan heeft het begeven. Wiel bijna losgeraakt, is gelukkig blijven zitten in de klauw van de schijfrem. Anders was het leed niet te overzien geweest. Nu is de schade ook niet mis maar nog repareerbaar. Maandag moet blijken of in de buurt nieuwe onderdelen te verkrijgen zijn. Alle lof voor de ANWB. Eén telefoontje en 2 uur later stond een oplegger klaar om me van de weg te halen en naar een garage te brengen. En wat voor garage. Een donker zwart hol waar net zulke met olie bevuilde mannen rondwaren. Ben benieuwd. Dit alles speelde zich af vlakbij Mirleft. Had de zeekant opgezocht.

Zondag 29 april

Eigenlijk was ik weer op weg naar het binnenland, naar Tafraoute. Van de zee niet veel kunnen zien. De hele kust was in nevelen gehuld. Daar kwam vandaag plotsklaps een eind aan. Volop zon maar met een koude noorden wind. Echt geen strandweer. Daarom een tochtje met de auto gemaakt, naar een paar rotsbogen in zee.