Woensdag 2 mei

Tafraoute here I come! Maandagavond een uur of 10 kwam de garageman trots zijn oogst aan onderdelen tonen. Hij was de hele dag op stap geweest. Ik kon mijn teleurstelling nauwelijks verbergen. Allemaal geroest oud ijzer. Omar begreep er niets van. Nieuw had wel 3 keer zoveel gekost. Nog afgezien van weken levertijd. Even overwogen de ANWB opnieuw te bellen. Zou opsturen vanuit NL niet sneller zijn? Me laten overtuigen. Dinsdag zat na een paar uur sleutelen de zaak weer elkaar. Even verderop zag ik dat het nog simpeler kon in de mobiele smederij. Een nachtje overgebleven aan het strand. Weg van de verkeersweg tegenover de garage, waar ik al die tijd in de caravan had doorgebracht, met één been in de lucht. De zwerfhond herkende me gelijk; heeft lekker uit wind achterop de auto van zijn nachtrust kunnen genieten. En dan de proef op de som: houden de spullen het. Op weg. In Tiznit na 40 km nog wat inkopen gedaan. Schrok me dood bij terugkomst. Zag de caravan van verre al scheef staan. Pfff, maar een lekke band. Scheur in het loopvlak. Denk als gevolg van een mijn rough rides. Tweede nieuwe band. Vorige was ter ziele gegaan bij de pech onderweg. Tafraoute weten te bereiken. Ligt ergens hoog in de bergen. Wel wat rustiger aan gedaan. Beland op een totaal verlaten overwinterkampeerterrein (kijk maar eens op Google Earth). Wat mensen hier maandenlang te zoeken hebben, is me een raadsel. De omgeving is inderdaad prachtig. Blijkbaar raak je nooit uitgewandeld.

Donderdag 3 mei

Wat ik hier kom doen, vraagt ook iedereen zich af. Het seizoen is al lang en breed voorbij. En helemaal in m’n eentje. Waar is mijn vrouw? Trouw vertel ik dat die niet zo van reizen houdt, zeker niet op mijn manier. Dat scheelt een hoop verdere discussie. Als men me wat probeert te verkopen, heb ik een ander standaardantwoord paraat in mijn beste Frans: ik ben oud, geef alleen nog alles wat ik heb weg. Koop er zeker niets nieuws meer bij. Daar bestaat wel begrip voor en wensen me een lang leven toe, in sha Allah… Tafraoute oogt modern en welvarend. Een paar duizend inwoners, veel (regionale?) scholen. 4 maanden toeristen op bezoek is zo te zien, meer dan genoeg om er goed van te kunnen leven. Eerste rotstekening mogen aanschouwen. Bijna echt. Het origineel was nauwelijks te zien. Daarom is voor het gemak een kopie op de aangrenzende wand gezet (zie pijltje). Vlakbij had iemand zijn geboortehuis in oorspronkelijke staat teruggebracht. Een beetje kaal nog. In de keuken bewaar je toch niet alles op de grond? Hij wist ook niet meer precies. De mooie pot met touwen werd/wordt? gebruikt om melk te karnen.

Zaterdag 5 mei

De morgenstond heeft goud in de mond… Nou ja, zoiets. Wilde uit Tata vertrekken om de eerste, echte bestemming met rotstekeningen in Akka te gaan opzoeken. Was toch verdomme de auto met geen mogelijkheid van z’n plek te krijgen. Alsof ergens de wielen geblokkeerd waren. Binnen de kortste keren hadden de achterwielen van de auto zich ingegraven en was er helemaal geen beweging meer in de krijgen. Via het hotel waar ik op de parkeerplaats de nacht had doorgebracht, werd snel de hulp van een mecanicien ingeroepen. Die zag het direct. Het R-wiel van de caravan wilde niet meer draaien (niet de L dus die er bijna af had gelegen). De remschoenen bleken totaal versleten te zijn en de restjes hadden zich ergens tegen de remschijf klem gezet. Dan is het wel handig in een land te zijn waar repareren tot een ware kunst is verheven. Nieuwe remschoenen waren natuurlijk nergens te krijgen, in mijn maat dan hè. Derhalve werd op de oude restanten 2 totaal andere remvoeringen gelast. De remcilinder had ook het nodige te verduren gehad. Even fijn opschuren, de vijl erover en klaar is Kees. Naar Holland ermee terug, geen enkel probleem. Geloof toch maar even bij de dealer in Casablanca langs te gaan. Dat allemaal voor de somma van € 46,-.

Wel een domper na de prachtige dag ervoor. Die voerde me over smalle bergwegen, vlak langs afgrijselijk diepe afgronden, door verschillende oases en uiteindelijk via een wijds landschap met tafelbergen naar Tata. M.n. het stuk Igherm – Tata mag niemand missen. Op de omringende bergmassieven moeten onvoorstelbare krachten zijn uitgeoefend. Zagen er uit als een geplooid gordijn. Er niet toe gekomen een plaatje van te schieten. Dacht steeds straks is het nog fraaier.

Zondag 6 mei

Die nagetekende gazelle, het zou wel eens de enige rotstekening kunnen zijn die ik te zien krijg! Bij Akka een poging gewaagd een piste op te gaan. Na 6 km een km voor de eerste rotstekeningen durfde ik niet meer. Was al een keer een verkeerde ‘weg’ ingeslagen. De zon neigde ter kimme. Ik zag me niet in donker terugrijden door de droge oued (wat wij een wadi noemen), dan weer over zandbanken afgewisseld met velden grote kiezels. En deze route stond dan aangeprezen als berijdbaar met een gewone auto…