Maandag 14 mei

Na het publiceren van de vorige weblog de storm in Essaouira getrotseerd. Op het fietsje tegen de wind en stofwolken in. Het stadje, tenminste het oudste, ommuurde deel aan de zeekant, staat genoteerd als werelderfgoed. Het ligt strategisch aan een beschutte baai. Begonnen als eindpunt Phoenicische expansie. Veroverd door de Romeinen na de gewonnen 3de Punische oorlog. Denk aan de vernietiging van Cartago. We praten dan over 146 BC. In de middeleeuwen een Portugese handelspost. En weer wat later een Arabische marinehaven om de zeerovers uit Agadir mores te leren. Het kan verkeren. Vorige eeuw leken er kansen om een moderne zeehaven te worden. Maar helaas. Bijna een Schiedams verhaal. Daar werden havens gegraven die bij oplevering al onbruikbaar bleken omdat de groter gegroeide stoomschepen er niet meer in pasten. Hier was het ondoenlijk om de diepgang van de vrachtschepen bij te benen. Wat rest is een vissershaven. Veel roestige, middelgrote trawlers maar nog veel meer kleine, open, houten bootjes. Dat ze daar de oceaan mee op durven. Hoe lang dat stand zal houden is de vraag. De stadsuitbreiding oogt als een mondaine badplaats. Het strand is al aangepakt, een volledig gesteriliseerde vlakte. Weg duinen, plats een 50 meter brede relax boulevard Zo doe je dat.

Woensdag 16 mei

Geef mij maar Oualidia. Eens een vissersdorpje, verscholen in de duinen. In de 30-er jaren, onder de Franse bezetting opgepimpt om ruimte te bieden aan verkoelingzoekers. De hele dag circuleerden er mensen op brommertjes om van alles aan te bieden. In het bijzonder oesters en dat soort lekkernij. Ik heb me er niet aan gewaagd. Hoe lang zou dit oude mannetje al rondlopen met die mandjes? Mijn buurman wat verderop had er minder moeite mee. Zelf heb ik me een tajine laten bezorgen. En dat gaat dan niet in zo’n lullig plastic bakje. Hij zou de pot de volgende dag komen ophalen. Op de stoep achtergelaten; een half uur na de afgesproken tijd was ie er nog niet.

Donderdag 17 mei

Tussenstop in Safi, een echte stinkende, rokende industriestad. Moest effe bijkomen van een rit over een ongelooflijk beroerde kustweg. Totaal aan barrels gereden. Meer gaten dan asfalt. Mijd de R301, mocht je ooit in de verleiding komen omdat de kust zelf prachtig is.

Vrijdag 18 mei

El Jadida, een beetje hetzelfde verhaal als Essaouira. Geldt eigenlijk voor alle kustplaatsen. Mooie foto’s gemaakt van gelovigen rond de moskee met de minaret gebouwd bovenop de transen van het Portugese kasteel. Allemaal mislukt, in mijn zak was de basisinstelling van het toestel verschoven. Zag het pas later toen ik een ondergrondse cisterne op de gevoelige plaat ging vastleggen.

Zondag 20 mei

Casablanca, zeg maar het Rotterdam van Marokko. Wel 5 keer zo groot. Op weg er naar toe voltrok zich een kleine ramp. Mijn vouwfiets vloog van de auto. Zeker niet goed vastgezet. Ik zag het gebeuren in m’n achteruitkijkspiegel bij het nemen van de zoveelste hobbel. Nog mazzel dat ie niemand anders raakte in z’n vlucht. Voorvork verbogen, niet meer mee te rijden. Sinds gisteren heeft zich weer een nieuw euvel aangediend, de auto begint steeds meer naar rechts te trekken als je het stuur loslaat. Wat zou er nou weer aan de hand zijn? Toch nog van alles kunnen bekijken. De enorme Hassan II moskee natuurlijk. Jammer genoeg niet van binnen. Vanwege de ramadan zijn de bezichtigingsmogelijkheden heel beperkt. Heel bijzonder vond ik het Quartier des Habous. Een in de Franse tijd gebouwde souk om de instroom van nieuwkomers van buiten de stad een meer ‘natuurlijke’ habitat te bieden. Ik denk met hetzelfde idee als tuindorp Vreewijk bij ons. Tegen de avond een plekje in de buurt van de Iveco garage gezocht (1 van de 3 in heel Marokko). Zo maar in een zijstraatje op een industriegebied. Uren staan praten met een bewaker. Over van alles en nog wat. Stond wel even vreemd te kijken toen hij vertelde over z’n werk. 7 dagen in de week 12 uur lang van 7 tot 7 zit ie daar in een piepklein hokje voor een maandwedde van 1500 dirham (nog geen 150 Euro!). Kon daar natuurlijk niet van rond komen. Zijn kinderen moeten bijspringen. Zelfs de jongste die met een beurs voor ingenieur studeert in Parijs.