Maandag 21 mei

Stond al vroeg voor de deur van Iveco. Ongezien doorgestuurd naar een bandenspecialist om de voorwielen te laten uitlijnen. Heeft inderdaad geholpen. Auto wil nog een ietsie pietsie naar rechts maar dat mag geen naam hebben. Wel weer een dagje strand verdiend, vind je niet? Moeilijk kiezen. Alle campings op de route worden door eerdere bezoekers neergesabeld. Die in Harhoura kwam als minst slechte uit de bus… Gelijk het strand opgezocht. Niet echt op mijn gemak gelegen. Voor Marokkanen is de zee een mannen aangelegenheid. Vrouwen zie je er zelden. Hier echter hielden verschillende groepjes vrouwen een soort toezicht. Onder grote parasollen, gezeten op keukenstoelen met hoofddoek en in lange jassen. Wat zou er in hen omgaan? Later kreeg ik pas in de gaten waarom ze daar al zaten. Om een uur of 5 begon men het hele strand vol te zetten met tafeltjes en stoelen. Twee en half uur later na zonsondergang schoof iedereen daar aan. Einde dagje ramadan. Maar goed dat ze zich stevig hadden aangekleed. Het was er een frisse bedoening, met een straffe noordenwind. Vervolgens brak de hel los. De pal naast de camping gelegen kermis opende haar deuren. Duurde tot 3 uur in de vroege ochtend.

Dinsdag 22 mei

Dat luchtte op. Voor de onrustige nacht en het ontbreken van enige voorziening op de camping maar 30 dirham (3 Euro) betaald ipv de gevraagde 80. De prijs voor het overnachten op een parkeerterrein. Zeer boze meneer. Nam wel het geld in ontvangst toen ik dreigde in te stappen en weg te rijden. Vandaag mijn ideale reisdag. ‘s-Morgens in Rabat naar de resten van de romeinse stad Sala. Liggen deels verborgen onder een necropool van een of andere sultan. ‘s-Middags naar iets anders Romeins, genaamd Thamusida. Uitgebreid rondgeleid door de gardien. Hier en daar is men bezig geweest wat bloot te leggen. Zoals delen van ommuring, een woon- en badhuis. Blijkbaar bestaat er een over all beeld en laat men de boel de boel. Dat gebeurt tegenwoordig meer en meer. Het heeft geen nut alles uit te graven als dat geen nieuwe inzichten oplevert. Nu is een mannetje genoeg om schatgravers uit de buurt te houden. Een fooi wees hij resoluut van de hand, het was gewoon z’n werk. Ging weer lekker slapen onder z’n parasol. Erg veel aanloop was er denk ik niet. 3 km heen en terug over een zandpad. Vervolgens doorgereden naar Julia Valentia Banasa. Overnacht op de parkeerplaats voor de deur en ga morgen eens een kijkje nemen.

Woensdag 23 mei

Ook in Banasa een bewaker, van dezelfde firma als de vorige keer. Hier is wel het nodige bloot gelegd. Veelal al weer helemaal overwoekerd zodat er evenmin veel te zien was. Behalve dan een schattig badhuisje. Midden links op de foto kwam je binnen in een kleedruimte (banken nagemetseld). Vervolgens de badruimten met verschillende temperaturen. Rechts boven de heetste. In de muur 2 rookkanalen die tevens de wanden verwarmden. Daarvoor zie je de ondergrondse stookplaats. Zo’n badhuis verslond hout en was met al die schoorstenen gehuld in dikke rookwolken. Het benodigde water kwam uit een put (linksboven). Bij vertrek kreeg ik 6 sinaasappelen mee. Omgekeerde wereld… Volgende bestemming was Basra. Ging er kijken omdat ik veronderstelde dat Pete la Rocca – miskend jazz-genie uit de 60/70-er jaren – hier de inspiratie had opgedaan voor zijn gelijknamige LP (te beluisteren, staat op YouTube). Want 1000 jaar geleden stond hier een groot paleis. Dat zou hem geïnspireerd kunnen hebben. Niet wat er nu nog van over is. Een stukje muur die de huidige bewoners langzaam maar zeker verder slopen om hun huizen mee op te trekken. De jongen die me de weg wees naar de muurresten, kon maar moeilijk geloven welke geschiedenis zijn dorp heeft. En dat er heel waarschijnlijk onder hun huizen nog resten te vinden zijn. Misschien worden die eens zichtbaar als ze riolering en water gaan aanleggen. Nu moest het hele dorp zich behelpen met een pomphuis waar in jerrycans water kon worden gehaald.

Donderdag 24 mei

Bij Larache ligt de romeinse stad Lixus, veilig boven op een heuvel, vlak bij zee met een grote natuurlijke haven. Google Earth laat prima zien wat er is opgegraven. Ter oriëntatie: dat ronde is een amfitheater. Daar boven grote villa’s. Links ervan een paleis. Links onder aan de weg een visfabriek à la Baelo Claudia. Opmerkelijkste vondst was een Phoenicische tempel, ook rond als het amfitheater maar dan zonder zitplaatsen erom heen. Met wat goeie wil te ontwaren boven het paleis. De stad strekte zich verder naar het oosten over de heuvels uit.

Vrijdag 25 mei

Heb je zo als je lid bent van de IKEA family. Weten ze je overal te vinden. Bericht gekregen van een terugroepactie. Mijn fiets voldoet niet aan de veiligheidsvereisten. Iets met de rubberen ‘ketting’. Had ik toch 2 fietsen, heb ik er nu geen een meer. In Mzoura ligt een enorme grafheuvel (steen-/bronstijd?). Het schijnt de enige van dit formaat in Marokko te zijn. Lijkt me stug. Het verhaal gaat dat de zoon van Neptunus er begraven ligt. Blijkbaar heel naarstig naar gezocht want het middendeel van de heuvel is helemaal verdwenen.

Zaterdag 26 mei

De cirkel is rond. Ben weer terug in Tanger. Blijf hier een paar dagen. O.a. vanwege het archeologisch museum. Op weg er naar toe de resten bezocht van Julia Constantia Zilil. Onder keizer Augustus gesticht als start van de kolonisatie van de binnenlanden van Marokko. Af en toe wordt er wat opgegraven. Er staat een hutje met typisch archeologen spulletjes. Het meest in het oog springen de enorme cisternen waar water in verzameld werd voor het badhuis (van hieruit niet te zien, ligt er achter).