Na twee jaar gedwongen thuis zitten – echt geen ramp geweest hoor! – de gelegenheid aangegrepen weer eens reisje met de caravan te maken. Zeker nu er een nieuw raspaard voor gespannen staat… Had al eerder zitten filosoferen over een Winterreise naar Denemarken. Maar toen ik las hoe koud het daar nu is, leek me een uitstapje zuidwaarts aantrekkelijker. En terecht, afgezien van een hele dag donder en bliksem – ongelooflijk, het hield niet op – eigenlijk alleen maar lekker weer tot nu toe. De zonnepanelen kunnen de stroombehoefte van de moderne burger gelukkig makkelijk aan. En die behoefte is niet mis. Overal liggen op het moment wel ergens batterijen op te laden: voor m’n fiets, telefoon, drone, horloge, tandenborstel en noem maar op. Allemaal bovenop wat de caravan dagelijks vraagt. Denk aan de koelkast die m’n van thuis meegenomen tafeltjedekje-maaltijden bevrozen houdt.

Ben inmiddels in Uzès aangeland, na een tussenstop in Parijs en de Ardèche. In Parijs moest ik natuurlijk de door Christo ingepakte Arc de Triomph zien. En ik niet alleen… Zo iets idioots zal nooit en te nimmer meer te aanschouwen zijn. Na dit life event nog tijd gevonden om de Fondation Louis Vuitton aan te doen. Ook zo iets absurds, een museumpje gehuld in verpakte lucht. Een zusje van dat in Bilbao. Mensen die de wereld echt veranderden moeten het met minder doen.
De gebroeders Montgolfier spreken voor zich. Alberto Santos-Dumont, Braziliaan overigens, wist als eerste in Frankrijk, 1906 in het Bois de Bologne, iets gemotoriseerd vliegends in de lucht te houden, 22,3 seconde lang en 220 meter ver. Èmile Lavassor bouwde al in 1891 de auto waaraan de moderne van tegenwoordig nog steeds schatplichtig is. De jonge studenten van de TU Eindhoven bouwden op die schouders staand de e-camper van de toekomst. Een flitsend apparaat, vertoonde nog wat kuren, er werd druk aan gesleuteld op weg naar zuid Spanje. Ze durven.

Volgende halte was Oppidum de Jastres in de Ardèche. Met daarom heen wat onvermijdelijke hunebedden. Van het van oorsprong Gallische fort wordt door Julius Caesar melding gemaakt in zijn De Bello Gallico.

De ommuring sluit een soort stronghold af die aan de achterzijde onbenaderbaar is vanwege een wel 100 meter hoge door de rivier Ardèche uitgesleten rotswand. Het ziet er heel imposant uit. Rondom lijkt het alsof er over hectaren ook door muren, maar minder hoog, versterkte bewoning heeft plaatsgevonden. Mooie gelegenheid om m’n drone er bij te pakken. Geeft weer heel andere plaatjes dan vanaf de grond. Echt een verrijking. Nu nog leren er een beetje fatsoenlijk mee om te gaan. Dacht naast foto’s ook een filmpje te hebben geschoten. Mooi niet dus, zeker vergeten het juiste knopje in te drukken. Gelukkig komen er nog herkansingen…

Enwel rond de Pont du Gard. Ga proberen een groot deel van het traject dat het 50 km lange aquaduct, waar de Pont du Gard slechts een onderdeel uit maakt, van Uzès naar Nîmes te volgen.