Zaterdag 23 april

11 uur vertrokken uit Zuidland. Had er een paar dagen gestaan aan de Bernisse om proef te kamperen. Een van de avonden daar was wat uit de hand gelopen… Vandaar een dagje later dan gepland. Gekozen voor de route over België/Frankrijk; korter en goedkopere benzine, wel tol. Nergens noemenswaardig oponthoud onderweg gehad.

Zondag 24 april

Verder, blik op oneindig, radio aan, Simeon ten Holt op, alle partituren achter elkaar. Korte file voor Gotthard-tunnel. Overgang Zwitserland/Italië een ware kultuursjock Wat een verschil met het gepolijste Zwitserland.

Overnacht op de parking van Fidenza village, ziet er van buiten uit als een soort klooster. Kon er pas na negenen ‘s-avonds terecht toen alle bezoekers, gepakt en gezakt, waren vertrokken.

Maandag 25 april

Italië viert vandaag bevrijdingsdag, einde WO II. Zag her en der kransen bij herinneringsmonumenten. Gestopt bij beeltenis vliegenier, een Braziliaan… Nooit geweten.

Was onderweg naar Monte Bibele, etrusko-keltische bewoning. Plek zelf niet bezocht, had te veel voeten in de aarde. Stond eerst bij verst afgelegen entree. Daarna pas de hoofdingang gevonden.

Overnacht op een camperplaats in Pianoro, geen waar genot, vlakbij een aanpalende spoorlijn.

Dinsdag 26 april

Tevergeefs geprobeerd Kainua in Marzabotto te bezoeken. Pas donderdag weer geopend. Alsnog Monte Bibele aangedaan. Het was er een drukte van belang. In aanwezigheid 99-jarige Amerikaanse oorlogsveteraan werd een kleine plaquette geplaatste ter herinnering aan een net daar gevallen kameraad in de aanval op de laatste Duitse verdedigingslinie. Dus nog na de beruchte Gustav-linie, die van Anzio en Monte Cassino.

Bewoningssite opgeleukt met voorbeeld woningen. Net iets te weinig om een beeld te geven van hoe het leven er was. Grote necropool nabij met heel veel vondsten. Niet geweten dat deze te zien waren in het museum vlakbij in Monterenzio, jammer.

Niet weer een onrustige nacht afgewacht, verkast naar rivierbedding van de Reno bij Marzabotto. Par4night is toch wel een heel handige app om zo’n plekkie te vinden.

Woensdag 27 april

Fiets beschadigd, in de knel gekomen met koppelstuk caravan. Linker cranck verbogen, fietst ongemakkelijk. Natuurlijk net niet de goeie maat steeksleutel bij me…

Ondanks de motorondersteuning viel het me tegen een steile berghelling op te rijden. Zelfs in boost-stand. Was bekaf na een paar 100 meter 30%(?). Meer schakelen merkte ik vandaag. Niet voor niets 11 versnellingen op achterblad.

Donderdag 28 april

Dan eindelijk Kainua, echt een stad geweest. Elk woon-insula (woonblok) bestaat uit tegen elkaar aan gebouwde, enorme woningen; woonde iedereen zo riant? Het aardigst was een stukje van oost-necropool buiten de stadspoort en het museum. Kinderen worden hier al gewoon gemaakt met wat history vermag. Je kan ze niet jong genoeg laten kennis maken met overwoekerde plattegronden. Het nut van de zonneschijf waarmee de noordzuid-as van de aarde kon worden bepaald, zegt veel over waar de mensen van toen mee bezig waren. Leg dat maar eens uit…

‘s-Middags van de zon genoten in een rivierbedding vol keien. Water was wel erg koud, toch niet kunnen laten. Had ook in Zuidland me al te water begeven, was heerlijk!

Zitten dubben, nog een mooie dag hier of vertrekken. Vertrokken naar een plekje aan de Arno in Montelupo. Klinkt mooier dan het was. Bleek ook niet een echt handige uitvalsbasis te zijn om de omgeving te verkennen. De Autostrada naar Florence maakte haar oude faam overigens weer helemaal waar. Eén rechte lijn dwars door de aardkorst met fantastische kilometers en kilometers lange tunnels, driebaans. Dat is niet overal zo hoor. De stad gelaten voor wat die is, mijn missie ligt elders.

Vrijdag 29 april

Anderhalve kilometer steil omhoog naar Pietramarina. Krijg het fietsen steeds beter onder de knie. Lage versnelling en met boost-ondersteuning vloog ik de berg op. Vreet de accu binnen de kortste keren leeg maar who cares de terugweg is freewheelen.

Pietramarina is een versterkt oppidum, bovenop een heuvel. De contouren van de vestingmuren zijn goed te zien. Wordt nog volop aan gewerkt; wordt geheel aan je verbeelding overgelaten, alles was met witte lappen afgedekt. Voor de sfeer dan maar. Nabijgelegen heiligdom (rots met uitgehouwen trap) ziet er op een plaatje imposanter uit. Toch op veel mensen grote indruk nagelaten gelet de vele inscripties. Nog tijd over voor een middagprogramma. Naar Artimino. Een museum met in de buurt Etruskische graven. Mooi niet dus, alleen in de ochtend open. Had het kunnen/moeten weten. Morgen in de herkansing.

Zondag 1 mei

Begin op stoom te komen. Stond gisteren al om half 10 te trappelen voor de deur van het museum. Daarna vlug door naar 2 graven/tombes met beperkte openingstijden. En vervolgens -natuurlijk weer boven op een heuvel langs een pad waar zelfs m’n fiets niet uit de voeten kon- een heus grafveld met 5 graven als gekooide tijgers bij elkaar. Om 2 uur weer thuis, snel nog wat zon. Komende week wordt alleen maar regen verwacht.

Vandaag zondag doorgereden naar Cortona, zo’n prachtig middeleeuws dorpje waar Italië het patent op heeft. Ongelooflijk wat voor schitterende spullen in de graven uit de omgeving zijn gevonden en in het museum tentoon gesteld worden. Zeker als je bedenkt in wat voor vervallen staat deze verkeerden.

Afgelopen week tijd zat gehad om veel te lezen. De kinderen van het klooster (Sandrine Destombes), De lichtwachters (Emma Stonex) en De repair club (Charles den Tex), allemaal van harte aanbevolen voor liefhebbers van het spannende boek, gratis bij mij verkrijgbaar op aanvraag.

Je kan elke foto aanklikken, dan verschijnt ie groot in een nieuw venster, is de toelichting ook leesbaar.