Jacta alea est

Woensdag 22 juni

Het zit er weer op. Ietsje sneller dan gepland. M’n L-voet gooide roet in het eten, zat in de weg of iets dergelijks. Leverde wel de belevenis van de week op. Was nl. naar de Eerste hulp van een ziekenhuisje vlakbij Baia gegaan toen het ongemak op z’n heftigst was. Meldde me ‘s-morgens om half 11, mocht het pand pas weer verlaten na achten ‘s-avonds. Buren op de area sosta en Frederica, de boss van de uitspanning, hadden aangeboden om me bij te staan. Ben toch maar op de fiets gestapt, maar goed ook dus. Na de triage (prima bloeddruk, mooi hartritme, geen verhoging) kwam ik -las ik pas bij vertrek natuurlijk- in de groene vlei terecht. Nou dat heb ik geweten. Wachten wachten en nog eens wachten voordat ik aan de beurt was. Intussen gebeurde wel wat. Ter uitsluiting van een infektie werd bloed afgenomen en onderzocht. Liep vervolgens de rest van de dag met een naald in m’n onderarm rond. Bijna iedereen liep daarmee. Voor de zekerheid zeker? Of voor een lekker klein infuusje; zag menigeen daarvan reuze opknappen. Vervolgens werden uren later röntgenfoto’s van de voet gemaakt. Bloed had zeker niks verdachts opgeleverd. Uitslag foto’s is me nog een raadsel. Op de ontslagbrief stond de diagnose botontkalking; zullen ze dat wel gekonstateerd hebben… Zal wel, de hele dag is geen verstaanbaar woord met elkaar gewisseld, tussen arts en patiënt. Hij sprak alleen Italiaans en ik was dat helaas niet machtig. Af en toe werd iemand uit de gang geplukt als vertaler. Was evenmin een succes. De ganse dag was overigens een verbazingwekkend kijkje in de keuken. Horden patiënten boden zich aan in alle vormen van beroerd zijn. Drie gewapende veiligheidsbeambten bewaakten de poort en zorgden dat al het meegereisde volk buiten bleef. De gangen stonden vol met bedden waarop mensen uren lagen zonder dat er -voor zover ik kon nagaan- enige notie van werd genomen. De een totaal inert, de ander roepend om haar moeder, de volgende ijlend. Daarnaast dwaalden tallozen net zo rond als ik. Laat ik niet de indruk wekken dat er niets gedaan werd. De urgente zaken pakte men kordaat aan. Live te volgen totdat er toch maar wat schermen geplaatst werden. De filmer Fellini dichtte men een rijke fantasie toe om het potsierlijke aan de mens in beeld te brengen. Nou dat had ie totaal niet nodig…

Afgelopen week per saldo weinig of niets ondernomen. Rust gehouden en me bezonnen op hoe verder met die pijnlijke olifantspoot. Wilde nog zo veel… Ostia antica, Tivoli, Palestrina, de weggebombardeerde paviljoenschepen uit het lago Nemi en zo nog wat. Was daarvoor in eerder stadium weggevlucht vanwege de hitte. Heb gekozen voor Palestrina, dat goed te bereiken is zonder veel geloop. Bekend om Il mosaico del Nilo. Het was de vloerbedekking van het hoofdeinde van een luxe ontvangst-/dinerruimte in een van zovele paleizen van keizer Hadrianus. Waar ie dus nooit was, hij was liever op pad in het toen al zeer uitgestrekte Romeinse rijk dat onder Traianus nog verder werd opgerekt. Hadrianus zal van het bestaan waarschijnlijk nooit geweten hebben. Want anders had ie het zeker laten vernietigen. Immers zijn jonge vriend verdronk op een van zijn reizen in de Nijl.

Het mozaïek toont Egypte van noord naar zuid in typerende beelden, ten tijde dat de Nijl buiten haar oevers treedt in het voorjaar. Leuk is het grote aantal dieren met naam en toenaam vermeld. Of alles origineel is, is niet meer duidelijk. Vijf eeuwen lang is eraan gesleuteld. In echt zijn de kleuren minder uitgesproken, ik heb ze een beetje opgepimpt.

Vertaling van de uitsmijter van de week van de hand van Suetonius: De teerling is geworpen (zou Julius Caesar gezegd hebben toen hij het riviertje de Rubicon overstak om gewapend met leger en al op te trekken naar Rome, iets wat nog nooit vertoond was, een regelrechte staatsgreep)