Raar weer, het is op het moment best aardig, veel wind maar zonnig. De weergoden hadden totaal iets anders voorspeld. Zit nu met het probleem hoe de komende week in te schatten. In de glazen bol valt alleen regen en storm te lezen. Ga het nog maar eens een dagje aanzien, hier in Narbonne. Sta op een net aangelegde parkeerplaats bij nieuwbouw in wording. Lijkt afschuwelijk maar is wel heel praktisch vergeleken met een plekkie naast een bergpad waar ik normalerwijs de nacht doorbreng. Je staat zowaar recht, de winkel is om de hoek en je neemt geen enge beestjes mee naar binnen. De eerste teek heb ik al met een tang te lijf moeten gegaan. En nauw kriebelt het overal, zonder dat ik kan traceren waardoor. Tja, het is wat. Heel wat anders dan begin deze week, toen ik daggie strand heb genoten inclusief wat waterpret. Was wel een van de heel weinigen die zover ging.

Zo thuis of bij vrienden aan de borreltafel wordt menig maal gefilosofeerd over tochtjes door de Franse kanalen. Ik heb het van de wallenkant met veel plezier mogen aanschouwen hoe bootjes hotsenbotsend een sluisje in- en uitvaren. Ik weet hoe het echt voelt als je zelf schipper bent op zo’n onhanteerbaar motorbootje. Het is een attractie van de eerste orde, zeker als er 9 écluses achter elkaar moeten worden gepasseerd. Het betreft hier het Canal du Midi, van de Rhône onderlangs de kust en dan dwars door Frankrijk naar Toulouse om vervolgens over te gaan in het Canal de Garonne naar Bordeaux. Het kanaal is meer dan 3 eeuwen oud. Zit vol met kunstwerken als aquaducten dwars over rivieren en tunnels dwars door gebergte. Bij ons moest bij wijze van spreken de trekschuit nog uitgevonden worden. Dat totaal out of the box denken zijn de Fransen nog niet afgeleerd. Vlak naast de 9-traps raket ligt een soort rijdende sluisdeur waarmee het hoogteverschil in één keer werd overbrugd. Het is in onbruik, misschien ietsje te. Of dit kanaal nu echt zo leuk is om te bevaren, waag ik te betwijfelen. Je moet wel heel erg houden van kilometers lange rijen platanen die in slow motion aan je voorbij trekken.

Als reactie op m’n vorige verhaaltje kreeg ik te horen dat ik toch maar mooi de drone het vuile werk liet opknappen. Alsof ik vanuit mijn luie ligstoel jullie probeer lekker te maken met mooie plaatjes van kasteelruïnes. Hierbij het bewijs dat dat geenszins het geval hoeft te zijn. Zie hier de man met z’n vliegmasjien bovenop de top van de berg. Een beter keurmerk kan ik toch niet afgeven…

Hoogtepunt van de week was een bezoek aan museum Amphoralis. Ligt helemaal ergens in nowhere. De routeplanner er naar toe maakte er weer eens totaal een potje van. Bleek uiteindelijk best wel bereikbaar over begaanbare wegen zonder zandpaden, dwars door oneindige wijngaarden. Amphoralis is een grote pottenbakkerij met een tiental ovens van verschillende afmetingen en soort. Er werden van alles en nog wat gemaakt. Van dakpannen tot allerhande huisraad. Maar ook veel amforen, zoals de naam van het museum als suggereert. Het is een onderafdeling van het hypermoderne, onlangs geopende archeologisch museum Narbo Via. Geen grotere wereld van verschil is mogelijk tussen de twee. De oneindige leegheid van dit brutalistisch complex beneemt je de adem. Centraal staat er een huizenhoog IKEA-magazijnrek, vol met stukken bewerkte natuursteen. Er ontbreekt een rijdende robot met een lange nek die ze een voor een voor je ophaalt, op verzoek. Nu kan je ze tevoorschijn toveren op een tv-scherm, in alle mogelijke posities draaien in VR en een uitleg krijgen. Echt indrukwekkend en toch… Gelukkig ontbreken de vitrines met potscherven. Maar wat dan rest zijn de zgn. highlights, op zichzelf staand in grote eenzaamheid. Wat doet dat anker daar? Kijk zelf maar.

Tot slot nog een leestip van uw reizende, razende boekenrecensent: Vietnamees in Parijs van Viet Thanh Nguyen. Denk geschikt voor beperkt publiek. Leest als een thriller. Je moet de zestiger jaren bewust hebben meegemaakt, politiek en theoretisch. Een sterke maag hebben. Consumeer het gedoseerd in overzienbare brokken. In één keer lukt niet. Te veel wisecracks. Op elke pagina is het wel raak om even bij stil te staan met gegarandeerd een glimlach rond de mond.