Twee dagen van eenzame opsluiting zitten er op. Wat een pest weer, net met de paasdagen. Al dagen zijn de bergen vlak achter Almería in nevelen gehuld. Zou die kant op moeten maar nu even niet. Ik had gelukkig nog een bakje overheerlijke nasi, uit NL meegekregen. Dat heeft heel veel goed gemaakt! Waar waren we gebleven? In Lorca. Mijn hernieuwde kennismaking met het rijke roomse leven. Vandaar verder gereden naar Cartagena aan de kust. Al eerder was het me onderweg opgevallen hoe verwoestijnd Spanje er uit ziet. Nauwelijkse enige begroeiing, kale rotsen met wat struikgewas. Alleen maar verlaten en vervallen huizen, boerderijen, wat zou het allemaal geweest zijn?

Ik heb het dan niet over ergens diep in de binnenlanden maar eigenlijk vlak achter de kust. Net op de overgang naar de bewoonde, toeristische werkelijkheid verschijnen dan opeens ware sneeuwvlaktes, een soort kassen van plasticfolie. De inpakkunst van de familie Christo is er niets bij. Wat er wordt verbouwd, geen benul, geen enkele aanduiding. Hoe die aan water komen in deze totaal verdorde omgeving, net zo’n raadsel.

In Cartagena m’n hart kunnen ophalen aan nog massalere processies. Proefde bij een wat opgeklopt nationalisme. Niet toevallig bij een kazerne met veel militair vertoon en groot applaus bij uitspraken over een verenigd Spanje (dacht het goed verstaan te hebben).

De volgende avond heb ik uren staan blauwbekken bij de ‘grande’ met wel heel weinig berouw, boetedoening. Begeleidende muziekkorpsen brachten evenmin hartverscheurende klanken voort, slechts gebeuk op trommen. Eigenlijk was het puur spektakel; halen de mannen onder de tronen de bocht wel of niet. Het hele lijdensverhaal kwam voorbij. Van laatste avondmaal tot aan Pontius Pilatus die zijn handen in onschuld wast terwijl de massa brult: ‘Laat zijn bloed over ons en onze kinderen komen’. Heel toepasselijk in deze tijd…

Er leek geen eind aan te komen; vond het om half één wel welletjes. Me thuis lekker opgewarmd met een paar borrels van hetzelfde adres als de nasi. Overdag tijd genoeg gehad om van alles en nog wat te bekijken in de stad met een rijke historie.

Van oorsprong fenicisch, genaamd Nieuw Carthago (kolonie van echte Carthago aan de overkant in Tunesië). Was het vertrekpunt van die beroemde veldtocht van Hannibal over de Alpen naar Rome. Een heel klein stukje stadsmuur herinnert aan die tijd en een elders opgedoken vrachtscheepje. Nog geen 9 meter lang en geladen met in Spanje gedolven lood. Meer is er over van wat romeinen daarna hebben achtergelaten.

Vandaag dus nog even in Almería. Van het paasgewoel weinig gemerkt, ook niet meer opgezocht. Stad wordt gedomineerd door enorm moors alcazaba. Recent is een stukje wijk aan de voet van het kasteel, toen Almería nog Al-Mariya heette, blootgelegd.

Het is 1 april, verloor Alva toen niet zijn …?