Waar waren we gebleven? Een week geleden zat ik dus op een berichtje van de alarmcentrale te wachten met de mededeling wanneer ze me zouden komen ophalen. Wie schetste m’n verbazing dat er afgelopen donderdag plompverloren een grote trailer op het parkeerterrein in Ravenglass verschijnt. Ik heb dit allemaal uit de 2de hand, want zelf was ik er niet. Ik was met trein 25 km verderop boodschappen doen. Toen ik terug kwam, kreeg ik van omwonenden te horen dat de vrachtwagen weer onverrichter zake was vertrokken. De spoorbrug over de enige uitgangsweg was te laag voor trailer met daarop m’n caravan. Alleen de kapotte auto was meegenomen.
Afgelopen weekend hebben we druk overleg gehad via mail en skype hoe dit varkentje te wassen. Uiteindelijk is mijn suggestie overgenomen om de caravan verrijdbaar te maken door onder te afzetpoten aan de voorkant van de caravan 2 lage, platte karretjes te zetten. Ik had zo’n karretje bij de garage in Engeland gezien. Dat was onder de wielophanging van mijn auto geschoven, op de plaats waar het wiel was afgebroken. De caravan wordt nu op de trailer gezet, bij de brug er weer deels afgereden, er onder door gesleept en vervolgens weer terug op de trailer getrokken. Ik hoop dat ze onderweg niet opnieuw een lage brug tegenkomen… Als het goed is, komt de trailer morgen -dinsdag 9 september- om 16.00 u in Ravenglass aan. De operatie start dan gelijk, zodat de vrachtwagen nog dezelfde avond richting Nederland kan vertrekken. Ik zelf ga de volgende dag met de trein naar huis. Tot zover de nieuwe plannen. Gisteren was het zowaar een aardige dag. Ik ben gelijk aan mijn fietstochtje begonnen. Langs de kust naar het noorden naar Sellafield en terug. De eindbestemming was een Keltische stonecircle, ergens midden in een weiland. Op Google Earth was de cirkel goed te zien. In het echt viel het tegen; hij werd helemaal niet onderhouden en was overgroeid door hoog gras. Er was geen weg of pad naar toe. Via een golfbaan ben ik er uiteindelijk terecht gekomen. Morgen dus de grote dag, spannend.

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar alles is in kannen en kruiken. Binnen 2 weken worden zowel de auto als de aanhanger teruggebracht naar Nederland. Tot die tijd blijf ik hier de wacht houden. Waarschijnlijk reis ik met de vrachtwagen van de transporteur mee terug. De auto blijkt in tegenstelling tot eerdere berichten (nog?) niet total loss te zijn verklaard. Straks in Nederland wordt de schade opnieuw beoordeeld. Wat nog heel vervelend kan worden omdat ik al met de verwijderen van mijn spullen ben begonnen. Niet dat ze weer terug op hun plek moeten -de auto gaat hoe dan ook de deur uit vanwege de te lichte motor- maar soms heb ik wel heel simpele middelen gebruikt om iets los te krijgen. Het leven ziet er ineens stukken zonniger uit, nu het weer nog. Gisteren kreeg ik in de loop van de middag een SMS-je van de alarmcentrale dat alleen de auto zou worden opgehaald. Voor de caravan moest ik zelf maar zorgen. Omdat mijn mobieltje kapot is -wil niet meer opgeladen worden- kon ik niet direkt hierop reageren. ’s Avonds pas een mailtje kunnen sturen en vanmorgen bij iemand hier van huis gebeld. Na uitleg bleek het allemaal op een misverstand te berusten. Ze hadden de polis niet goed gelezen waarin duidelijk staat dat auto en aanhanger als één geheel zijn verzekerd. Na een week voornamelijk binnen zitten, ga ik komende dagen een fietstocht langs de kust maken. De route voert langs een aantal vestingwerken van de Romeinen aan de westkust. Ik nam altijd aan de muur van Hadrianus ophield bij Bowness. Nu blijkt dat tot Ravenglass ook de hele kust versterkt was met forten en wallen. Er is overigens nog meer te zien, zoals Keltisch cirkels van megalieten. En ik kom langs Sellafield waar de nog steeds in opspraak zijnde opwerkingsfabriek voor kernafval staat. Als dat allemaal niet genoeg is, kan ik altijd nog gaan vliegeren. Tussen de rotzooi in de auto vond ik deze. Het leven in mijn huisje op wielen bevalt me tot nu toe prima. Alles, bijna alles, funktioneert. Vanmorgen bv. gewoon gedoucht na de zaak lekker warm te hebben gestookt met het kacheltje. En net ben ik klaar met het koken van Zuid-Afrikaanse visschotel, goed voor een dag of 5. Dus ik kan weer even vooruit. In het vriesvakje zat nog voorraad met kerry- en spaghetti-prutjes , zodat ik niet iedere dag hetzelfde hoef te eten. Tot nu toe heb ik me nog geen dag verveeld of behoefte gehad aan TV-kijken. Aan het huisje op wielen is altijd wel wat te prutsen en elke paar dagen is er weer een boek uit.

De auto is total loss verklaard. Officieel heb ik nog geen bericht van mijn verzekering. Omdat ik maar niks zat te doen en niet wist waar ik aan toe was, ben ik op zoek gegaan naar de Nissan-dealers in de buurt. En zowaar bij een daarvan stond ie. Hun oordeel was klip en klaar; ze hadden het al doorgegeven aan de Engelse counterpartner van de Nederlandse. As. maan- en dinsdag ga ik de auto ontmantelen. D.w.z. ontdoen van mijn spullen, zoals de 5th wheel konstruktie, lier, bergkoffer in de bak enz.Als het allemaal een beetje meezit kan ik eind volgende week terug naar Schiedam. Ik wacht in ieder geval de repatriëring van mijn huisje op wielen af. Misschien wordt het hier nog wel leuk, morgen schijnt het mooi weer te worden!

De dag waarop het noodlot toesloeg. Alsof het hele projekt tot nu toe nog niet genoeg tegenslag had gekend. De fotootjes spreken voor zich. Ik was gisteren zonder caravan op pad gegaan naar een fort bij de Hardknott pas. Daar in de stromende regen toch nog een uur rondgelopen. Op de terugweg (met afdalingen van meer dan 30%) bedacht ik me ineens dat ik de deur van de caravan wagenwijd open had laten staan. Met de laptop open en bloot op tafel. Dus vlug terug naar huis. In de haast mis ik een afslag, keer en ga zonder dat ik het merk, aan de verkeerde kant van de weg rijden. Dat is me wel meer overkomen. Zo lang er een witte streep midden op de weg is, gaat alles goed. Maar ontbreekt die dan heb je de neiging vanzelf naar rechts af te dwalen. In dit geval dus met fatale gevolgen. Gelukkig is er niemand gewond geraakt. Er is alleen grote materiaalschade. Onze beide rechter voorwielen zijn afgerukt.
Het is nu een dag later. Ik ben net terug om m’n fiets, mobiel e.d. uit de auto op te halen. Een ware dagtocht met de trein, taxi en fiets. Of de zaak gerepareerd kan worden, bestaat geen duidelijkheid. Er moet een expert bij komen. In geval dat lukt, kan ik over paar weken mijn reis vervolgen. Zo niet, dan wordt de hele zaak, auto en caravan, gerepatrieerd. Voorlopig zit ik hier dus nog wel. Ik hoop dat de zon doorbreekt, want ik ben bijna door mijn accustroom heen.

Het is me nu voor eens en altijd duidelijk waarom de kop van Mary Stuart eraf moest en haar zoon James VI van Schotland desondanks koning James I van Engeland werd. Pikant detail: onze James was nog jong maar stak geen vinger uit om z’n moeder te redden. De dynastie heeft overigens niet lang stand gehouden. De huidige Elizabeth 2 is dan ook geen directe nazaat van Elizabeth I (van toen).
Zo ongemerkt kom je onderweg op allerlei zijsporen terecht. Maar het gaat me natuurlijk hier om de Romeinen en natuurlijk de Kelten. Deze laatsten komen in Wales en Zuid-Engeland volop aan bod. Ik had ze graag ook in Schotland opgezocht, maar dat was wel een hele weg om. Vol bergen die ik met deze auto met aanhang niet over durf. Om je vingers toch bij af te likken, bij zo’n prachtige opgraving van -in dit geval- de fundering van een graanschuur. Vers ge-digd. Zelfs de vloer ligt er nog. Hij staat op pootjes om van onderen het opgeslagen graan te kunnen ventileren. De graanhandel was streng gereglementeerd (zie de unieke vondst van een maatemmer). Net als alles wat met maten en gewichten van doen had. Voor het malen van het graan hadden de soldaten een handig reissetje bij zich. Deze 2 maalstenen zijn een van de weinige die echt bij elkaar gehoord hebben. In musea vind je natuurlijk meestal stenen voorwerpen die de tand destijds het best hebben doorstaan. Des te bijzonderder is dan oog in oog te staan met een prachtige glazen urn. Of dit schattige polsbeursje van brons. Toen het gevonden werd, zat er nog geld in.
Nog een zijsprong: meestal internet ik openbare bibliotheken. Van een hele rits ben ik inmiddels lid. Dat kost  niets, evenals het internetten zelf. Maar zo zijn nu eenmaal de regels; ik ben benieuwd hoe lang ik daar nog in de bestanden rond zal zwerven. Fon.com lijkt makkelijk, maar je moet ze eerst wel kunnen vinden. Via de bibliotheek dus! En dan is nog een hele opgave iemand in de buurt aan te treffen, die ook nog online is. Echt fantastisch is het geregeld in Jedburgh. Op alle parkeerterreinen was er free Wifi, gehost door de plaatselijke VVV (geeft een redelijk veilig gevoel). SP Schiedam zou dat niets voor onze stad zijn? Voor de trouwe lezer: ik zit nu in Ravenglass, een schitterend dorpje aan zee, redelijk noordelijk aan de westkust van Engeland.

Het weer is afgelopen week gelukkig niet tegengevallen; overdag meestal droog met zelfs wat zon, maar frisjes. Nog geen zomer dus! Van de muur van Antonius is meer te zien dan ik uit de boekjes had kunnen opmaken. En Edinburgh is echt heel bijzonder. Het spiegelbeeld van Glasgow aan de westkant van Schotland. Dat is een echte werkstad om te zien. Midden in de stad tussen de flats worden hier nog oorlogsschepen gebouwd. Terwijl Edinburg history uitademt. De schrijver sir Walter Scott eren ze dan ook niet zuinigjes. De binnenstad is autovrij gemaakt, een verademing. Vanaf een P&R ga je met een bus de stad in en voor 2,50 kan je de hele dag vrij rondreizen. We vielen natuurlijk wel met de neus in de boter. De stad bruiste vanwege het festival dat de hele maand augustus duurt. Overal op straat zijn optredens en voor presentaties van voorstellingen die ’s avonds in theater(tje)s te zien zijn. Toch is er ook iets raars aan de hand: wat moeten ze met al die Scottish pride-winkels? Zelfs McDonalds vermeldt in z’n advertenties dat ze tot de laatste druppel Schotse melk serveren. Geprobeerd wordt de Antonine wall net als de Hadrian wall op de wereld erfgoed lijst te krijgen. Ik denk dat dat niet gaat lukken. Daarvoor is er van de muur van Hadrianus veel meer te zien. Van de muur van Antonius Pius (145-147 AD) resten alleen de grachten. Van de forten en wachttorens is maar heel weinig over. Af en toe kom je nog een badhuisje tegen. Het interessantst waren de stenen oorkonden die gemaakt zijn bij het opleveren van een bepaald stuk muur. In het Hunterian museum in Galsgow staan ze bij elkaar. De meeste bodemvondsten, waaronder grote delen van een legertent -toch bijzonder hè?- zijn te vinden het museum van Schotland in Edinburgh.

 Een beetje verloren vond ik in Glasgow nog iets heel bijzonders: 350 miljoen jaar oude, versteende boomstronken van 45 m hoge bomen, die nu nog alleen als varen voorkomen. De foto geeft goed de ambiance weer. Ik heb veel petrified foresten gezien, maar wat hier staat heeft geen enkele verbeelding nodig. Vanwege het weer laten we een uitstapje verder naar het noorden schieten. De kans dat we dan 2 dagen in de kou en regen naar buiten zitten te staren, is meer dan denkbeeldig. We buigen daarom af naar Stirling.

Wat een pokken weer de afgelopen week. Je komt tot niets. Er zat één aardige dag tussen; net toen ik Holy Island aandeed. Voor de rest is het een aaneenschakeling van stortbuien, een waterig zonnetje en kou. Vandaar een paar dagen langer in Jedburgh gebleven dan ik van plan was. Zelfs een paar keer gezwommen; het zwembad is pal tegenover waar ik sta. Dan lijken Engelsen net Nederlanders: het halve bad werd in beslag genomen door dames op leeftijd die op en neer lopen en maar kletsen, kletsen.
’s Avonds heb ik al regelmatig de kachel aan gehad, het was stervens koud en nat. Noodgedwongen moeten vertrekken. Uit stroomgebrek (veel geïnternet, muziek gedraaid en weinig zon) een camping opgezocht om bij te laden. Om m’n plekje op te kunnen rijden, had ik voor eerst de 4-wielaandrijving en nog wel in de lage gearing nodig. Een grote blubberzooi op een helling. De volgende dag snel vertrokken en gelukkig net die ene mooie dag. Holy Island ligt voor de kust, het is eigenlijk een schiereiland. De weg er naartoe kan bij hoog water in zee verdwijnen. Het eiland was een van de centra van waaruit Ierse monniken hun kerstening van Engeland (ten tijden van onze Willibrordus en Bonifatius, ook Ieren) aanvingen. St. Aidan was de eerste bij naam bekende zendeling. Nu rest een vervallen klooster, dat al in de 16e eeuw z’n funktie ontnomen werd door Hendrik VIII. Hij sloot toentertijd in zijn strijd met RK-kerk in Rome veel meer geestelijke centra, tenminste als ze te weinig financiële winst opleverden. De stenen van het klooster gebruikte hij om helemaal op het uiterste puntje van het eiland een fort te bouwen. Hier kwam ik voor de eerste keer het begrip ship shed tegen; ik denk dat de foto voor zich spreekt. De nacht op het eiland doorgebracht, net achter de vloedlijn. Dus geen natte voeten gekregen. De volgende dag werd me door een natuurbeschermer de wacht aangezegd: of ik niet met dat lelijke monster maar op wilde donderen. Sindsdien sta ik op een klip en zie aan de ene kant beneden me het vissersstadje Eyemouth en voor me de zee.Volgende week komen de Romeinen weer in beeld. Na een paar dagen festival Edinburgh ga ik op zoek naar sporen van de muur van Antonius. Het zal echt zoeken worden, want erg veel is er niet van over. Het was ook geen stenen muur maar een aarden wal met er bovenop een houten palissade. Ik hoop dat de nieuwe medereiziger mooi weer mee brengt.

Gisteren jarig geweest -alweer 62- en mijn medereiziger op de boot terug naar huis gezet. Van echt vieren is niet gekomen; evenmin is het moeilijk wat zinnigs te doen op zo’n vertrekdag. Omdat de geplande musea gerenoveerd worden, hebben we maar de binnenstad en het waterfront van Newcastle verkend. De stad lijkt wel een beetje op Rotterdam. De oude havenactiviteiten zijn richting zee verplaatst en nu zijn ze bezig de stad her uit te vinden met allerlei malligheid. Zoals een brug die in z’n geheel kantelt.Onderweg kwamen we de Angel of the North tegen, een 20 m hoog en 45 m breedbeeld ter ere van de mijnwerkers in Engeland. De maker ervan kan het waarom niet goed uitleggen; dit voelde hij er gewoon bij… De Engelsen blijven iets aparts; terwijl ik dit zit te schrijven in de auto komt iemand langs uit nieuwsgierigheid, na een praatje nodigt ie me uit om ’s avonds bij hem te komen eten… Afgelopen week de Hadrian Wall bezichtigd. Van het voornemen om iedere dag een flink stuk te lopen, is niet veel terecht gekomen. Twee keer hebben we een km of 15 afgelegd. De eerste keer vanaf Bowness-on-Solway bijna aan zee in het westen. En een dag later het middendeel waarnaar nog hele grote stukken van de muur zich over heuvels en door dalen slingeren. Tussendoor moest ik bijkomen van de inspanningen en met name m’n voeten rust geven. Als ik dit nog eens doe, moet ik nieuwe schoenen kopen; die ik nu heb, zijn gewoon te krap. Tevens zal ik me beter moeten instellen op iemand die meereist, door meer rustte nemen en niet continu bezig te zijn met een overvol programma af te werken. Dat zal in Schotland wel beter lukken.Het blijft een belevenis de muur en al het randgebeuren van musea en te bezichtigen opgravingen, voornamelijk grote en kleine forten. Ik had ook als volunteer op Vindolanda in de regen, op m’n kniën in de modder kunnen zitten. Misschien maar goed dat ik die aanmelding vanwege alle vertragingen moest cancelen. Het is hier echt raar weer. Het ene moment lijkt het wel wat en dan ineens begint het te stortregenen. Ik ben nu in Jedburgh, halfweg naar Edinburgh, waar de volgende opstapper straks arriveert. Het is de eerste stad die ik tegenkom met overal free wifi. Dat is echt een uitkomst. Mijn route loopt over voormalige Romeinse wegen door het dal van de rivier Rede in de Cheviot hills. Je kan goed merken steeds noordelijker te komen. Het parkachtige landschap van noord Engeland is ineens veranderd in weidse, kale heuvels met  veel meer schapen en hei. Kijken of hier net zoveel midgets – piepkleine steekbeestjes (knutjes?) die niet alleen ’s avonds maar ook ’s ochtends actief zijn – zitten als bij de muur.
Iedereen die me ge-SMSt en gemaild heeft of de voicemail in sprak, bedankt nog. Het is ontzettend leuk in den vreemde een berichtje te mogen ontvangen.

Het was even wennen de eerste dagen. Wilde te veel tegelijk: snel naar het noorden en toch zoveel mogelijk van mijn leuke plekjes aan doen. Dat ging dus niet. De auto speelt daarbij een grote rol. Het huisje voldoet; er moeten nog wat oneffenheden worden weggewerkt. Maar dat komt vanzelf onderweg. De auto heeft het heel moeilijk. Hij moet ontzettend z’n best doen om het gele gevaarte heuvel op te krijgen. Een paar pk-tjes meer zouden niet onwelkom zijn. Wat me echt zorgen baart, zijn de remmen van de oplegger. Het lijkt alsof ze alsmaar blokkeren. Dat kan niet goed zijn. Als ik te gedoseerd rem, heb ik het gevoel dat een steigerend paard me van achteren bespringt.
Tot nu toe nog niet op een camping gestaan. Het is overigens niet makkelijk telkens een beetje aardig plekje te vinden om de nacht door te brengen. Op de foto sta ik geparkeerd half op de inrit naar het vliegterrein van een club modelbouwers. Misschien moet ik ook wat meer lef krijgen om gewoon ergens in een straat te gaan staan. Dat je dan je te kijk zit, moet je dan maar voor lief nemen.Om contact te houden met het thuisfront ben ik lid geworden van Fon.com. Via deze gemeenschap zou het mogelijk moeten om draadloos bij medeleden vanaf de straat in te loggen. En verdomd het is gelukt. Eerst ben ik in een stad gaan uitzoeken waar mede-Fonero’s zitten. Via de bibliotheek, die hier gewoon op zondag open is(!), kon ik voor noppes het internet op en kijken wie er in buurt zit. Er vervolgens naar toe gereden en voor de deur geparkeerd. Algemene consternatie in de straat, zo’n doodlopende tak aan een veel grotere boom. Het was stralend weer, dus iedereen buiten in de tuin. De vrouw des huizes begreep helemaal niet wat ik kwam doen, haar man -een thuis werkende ict-er- gelukkig wel. Ik was de eerste die gebruik kwam maken van zijn public access. In een oogwenk was ik ingelogd en via Skype met mijn zus in Nederland aan de praat. Het enige nadeel van Fon is dat als je ergens bent, eerst te weten moet komen waar je medeleden zitten. En moet nagaan of ze in de lucht zijn; de meeste zijn dat namelijk niet. Ik ben benieuwd wie er de komende maanden bij mij thuis inlogt. Met een tijdklok wordt dagelijks mijn draadloze router van 14.00 tot 20.00 uur standby gezet.
Wat me steeds meer opvalt, is de gezelligheid van Engelsen. Binnen de kortste ben je met ze aan de praat. Ook zonder mijn opvallende, gele monster in de buurt. Het summum was wel dat ik met iemand mee moest om in haar huis iets bijzonders te bekijken. En je raadt het nooit: in de hal een hele tafel vol met kleine jeneverkruikjes in de vorm van oude, bestaande huizen in Amsterdam (vroeger waren dat presentjes van de KLM).

Nog anderhalf uur en ik vertrek. De eerst stop is Calais waar ik overnacht en morgenochtend om 11 uur scheep ga, richting Dover. Vandaar heb ik 4 dagen om in Newcastle te komen, alwaar de eerste medereiziger op de kade staat. Mooi een paar dagen om een beetje wegwijs te worden in en om de auto.
Zowat heel m’n huishouden is ingepakt; het zou gek zijn als ik nog wat vergeten ben…
Afgelopen dagen ben ik druk bezig geweest met allerhande zaken. In het bakkie staat nu een kist waarin zware spullen, die eerst in de caravan zaten, zijn opgeborgen. Rondom de caravan heb ik op voorstel van bezoekers een rubberen stootrand aangebracht. Een verschrikkelijke klus; pas aan het eind had ik – zoals het hoort – door dat je het rubber echt heel warm moet maken en dat het dan goed te verwerken is.
Het leukste is nog de kaart die op de zijkanten is geplakt. Hierop kan met viltstift worden bijhouden waar ik geweest ben en wat me nog te doen staat…
Eigenlijk kan er niets meer mis gaan. Alhoewel, d’r is nog één spannend moment bij de passage van de douane aan de Britse kant. Het is niet meer gelukt het kenteken van de auto aan te passen tot trekker. Ik heb wel papieren bij me waarop staat dat de konstruktie is goedgekeurd en aan welke eisen die voldoet. Hopelijk is dat voldoende als een slimmerik de omissie in de gaten krijgt.
Het dus zover! Velen zullen het nog echt kunnen geloven; ik hoop dat ze gelogenstraft worden.