Het laaghangend fruit is zo langzamerhand wel geplukt. De reis langs de oudheid voert me steeds verder weg van huis. Het liefst had ik de draad weer opgepakt in Turkije, richting Syrië. Na Patara is daar nog zo ontzettend veel te bekijken. Maar helaas, het is er nu een beetje te rumoerig, eufemistisch gesproken. Vandaar de steven gewend naar Marokko. Niet zo heel veel oudheid. Wel veel resten uit het rijke (middeleeuwse) Islamitische verleden. En niet te vergeten,  de boodschappen van verre voorouders in de vorm van rotstekeningen.

De route ziet er ongeveer als volgt uit maar dan in omgekeerde richting. Met her en der wat zijsprongen, dubbelklik op Menu/Marokko 2018 in de kop. Erin is een klein stukje Spanje opgenomen. Voor in de aanloop bijvoorbeeld. In ieder geval moet ik even langs Baelo Claudia, mooie, Romeinse stad, uitkijkend op de Atlantische oceaan.

Bij het inventariseren van niet-te-missen plaatsen kwam ik aantal begrippen tegen waartussen het onderscheid maar moeilijk te maken is. De medina: oorspronkelijke, ommuurde stad. Daarbinnen bevindt zich de kasbah: ommuurd paleis. Wat winkelcentrum… Heel veel dorpen noemen zich ksar, tenminste als er ook een muur om heen staat. En tenslotte de igherm: collectieve graanschuur, erg gelijkend op een fort.