Zaterdag 2 oktober de thuisreis aanvaard, met enige weemoed. Begon er net weer lekker in te komen. Iedere dag een uitstapje en aan het eind van de middag een verfrissend bad in een rivier naar keuze, de Gardon of de Ardèche. Eigenlijk 2 weken lang voor onze begrippen prachtig zomerweer gehad. De nieuwe auto is goed bevallen, veel minder luidruchtig. Een echte relevatie was de elektrische terreinfiets, heeft echt haar naam eer aan gedaan. Moet er wel een helmpje bij kopen. Al te steile afdalingen durfde ik blootshoofds nog niet aan. Misschien ook maar nooit doen zo op m’n ouwe dag… Verder regelmatig opnames gemaakt met de drone. Valt lang niet mee. Op het schermpje van de afstandsbediening kijk je mee met wat ie in beeld heeft en tegelijk moet je in de gaten houden waar die is. Dat ging een keer goed mis; raakte achteruit vliegend de top van een boom. Hotsebotsend via de takken kwam ie weer op de grond terecht, zonder enige schade. Wonderbaarlijk.

De regelmatige volger van mijn pennenvruchten zal zich met verwondering hebben afgevraagd, nergens hunebedden gespot? Natuurlijk wel, maar niet echt om over naar huis te schrijven.

Op de driedaagse terugreis 2 leuke tussenstops in combinatie met een overnachting gemaakt. De eerste was in de buurt van Dijon. Een – wat ze hier noemen – gallo-romeinse bewonings-opgraving. Genaamd Mediolanum. Het beste te duiden als een woonstede van na de inlijving van Gallië/Frankrijk door Caesar verRomeinste autochtonen. Een totaal verlate plek, alleen te benaderen door het hek over te klimmen. Vond wel een mooie site op internet, die uitlegt wat er te zien valt: https://www.lieux-insolites.fr/cotedor/mediolanum/mediolanum.htm.

In Belgisch Luxemburg een zogenaamde villa, een luxe boerderij bezocht. Ook gallo-romeins. Nog volop in onderzoek. Toen ik wakker werd, waren er al een paar mensen aan het werk. Uit hun website (https://www.villamageroy.com/) maak ik op dat er ruim aandacht wordt besteed aan publieksactiviteiten. Een beetje zoals in Vlaardingen op het Archeologisch Erf Broekpolder. Moet je echt eens langs gaan!

Het floepte er zomaar uit tegen een jonge man die me bij de Pont de Gard vroeg om een kaartje. ‘Heb ik niet nodig, heb de originele versie al gezien, 40 jaar geleden.’ Hij kon er wel om lachen, mocht gewoon doorfietsen. Het was al aan eind van de middag. had de omgeving afgestruind op zoek naar andere, natuurlijk minder spectaculaire, delen van het aquaduct. Maar liefst 2 keer! Merkte bij de Pont dat ik ergens halverwege met mijn mobiel ongemerkt was overgestapt van het maken van foto’s naar filmen. Niet om aan te zien waarschijnlijk. Dus de hele route over bergen en dalen nog maar een keer opnieuw te voet gedaan. Kreeg het onderweg wel aardig benauwd, had niks te drinken bij me.

De Pont du Gard kent iedereen wel van een plaatje. In het echt is ie net zo indrukwekkend. Het is maar een van de vele hoogstandjes die werden uitgehaald om water van de bron bij Uzès over een afstand van 50 km naar Nîmes te brengen (hemelsbreed liggen ze maar 22 km uit elkaar). Het moet een heel gedokter geweest zijn om het water stromend te houden. Het hoogteverschil tussen beide plaatsen is nog geen 12 meter. Toch is het gelukt dagelijks 35.000m² water in Nîmes met haar 60.000 inwoners te bezorgen, 150 jaar lang.

De eerste helft van het aquaduct is met wat inspanning redelijk te volgen. Een Engelsman heeft dat stuk heel uitgebreid beschreven. Jammer genoeg niet voorzien van GPS-coördinaten, dus het was vaak een heel gezoek. Hij beschrijft de vindplaatsen in termen van een weg van zus naar zo, bij de kerk linksaf en ga zo maar verder. En dat allemaal ook nog in het Frans… (www.ils.fr/candi/PdG/presentation.html).

Het merendeel van het traject bestaat uit een goot die uitgehakt is uit de rotsen en tegen vervuiling van boven afgedicht was dmv een gewelf, wel zo’n 1 meter 80 hoog. Men volgde de grilligheid van het bergachtige landschap. Om het aquaduct niet te gek lang te maken werden her en der stukken afgesneden door tunnels of brugachtige constructies. Anders was er nooit geen water bij de eindbestemming aangekomen. De Pont du Gard vormt hierop een uitzondering, hier was het probleem een passerende rivier, de Gardon.

Na twee jaar gedwongen thuis zitten – echt geen ramp geweest hoor! – de gelegenheid aangegrepen weer eens reisje met de caravan te maken. Zeker nu er een nieuw raspaard voor gespannen staat… Had al eerder zitten filosoferen over een Winterreise naar Denemarken. Maar toen ik las hoe koud het daar nu is, leek me een uitstapje zuidwaarts aantrekkelijker. En terecht, afgezien van een hele dag donder en bliksem – ongelooflijk, het hield niet op – eigenlijk alleen maar lekker weer tot nu toe. De zonnepanelen kunnen de stroombehoefte van de moderne burger gelukkig makkelijk aan. En die behoefte is niet mis. Overal liggen op het moment wel ergens batterijen op te laden: voor m’n fiets, telefoon, drone, horloge, tandenborstel en noem maar op. Allemaal bovenop wat de caravan dagelijks vraagt. Denk aan de koelkast die m’n van thuis meegenomen tafeltjedekje-maaltijden bevrozen houdt.

Ben inmiddels in Uzès aangeland, na een tussenstop in Parijs en de Ardèche. In Parijs moest ik natuurlijk de door Christo ingepakte Arc de Triomph zien. En ik niet alleen… Zo iets idioots zal nooit en te nimmer meer te aanschouwen zijn. Na dit life event nog tijd gevonden om de Fondation Louis Vuitton aan te doen. Ook zo iets absurds, een museumpje gehuld in verpakte lucht. Een zusje van dat in Bilbao. Mensen die de wereld echt veranderden moeten het met minder doen.
De gebroeders Montgolfier spreken voor zich. Alberto Santos-Dumont, Braziliaan overigens, wist als eerste in Frankrijk, 1906 in het Bois de Bologne, iets gemotoriseerd vliegends in de lucht te houden, 22,3 seconde lang en 220 meter ver. Èmile Lavassor bouwde al in 1891 de auto waaraan de moderne van tegenwoordig nog steeds schatplichtig is. De jonge studenten van de TU Eindhoven bouwden op die schouders staand de e-camper van de toekomst. Een flitsend apparaat, vertoonde nog wat kuren, er werd druk aan gesleuteld op weg naar zuid Spanje. Ze durven.

Volgende halte was Oppidum de Jastres in de Ardèche. Met daarom heen wat onvermijdelijke hunebedden. Van het van oorsprong Gallische fort wordt door Julius Caesar melding gemaakt in zijn De Bello Gallico.

De ommuring sluit een soort stronghold af die aan de achterzijde onbenaderbaar is vanwege een wel 100 meter hoge door de rivier Ardèche uitgesleten rotswand. Het ziet er heel imposant uit. Rondom lijkt het alsof er over hectaren ook door muren, maar minder hoog, versterkte bewoning heeft plaatsgevonden. Mooie gelegenheid om m’n drone er bij te pakken. Geeft weer heel andere plaatjes dan vanaf de grond. Echt een verrijking. Nu nog leren er een beetje fatsoenlijk mee om te gaan. Dacht naast foto’s ook een filmpje te hebben geschoten. Mooi niet dus, zeker vergeten het juiste knopje in te drukken. Gelukkig komen er nog herkansingen…

Enwel rond de Pont du Gard. Ga proberen een groot deel van het traject dat het 50 km lange aquaduct, waar de Pont du Gard slechts een onderdeel uit maakt, van Uzès naar Nîmes te volgen.

Om te ontsnappen aan de Covid-19-lockdown begonnen weg te dromen over een heuse winterreis met de caravan. Niet te ver weg en lekker knus warm in m’n huisje wielen. Zie het helemaal voor me de Drentse megalith highway met een uitstapje naar Oost-Friesland en misschien nog wel verder richting Denemarken. Hunebedden in overvloed…!

Drenthe

Noord Duitsland

Denemarken