Met mijn gasten is ook het lekkere weer vertrokken. Een week lang zeil- en motorden we tussen Mon en het zuidelijkste puntje van Salland wat rond. We lieten Stubbekobing achter ons met het idee om voor anker te gaan bij Sandvig (de ‘mindere’). Na 3 pogingen hadden we het wel gezien en brachten de nacht door in het haventje van Nyord. Ik weet niet wat het is. Al eerder krabde het anker en waarschuwden buren me dat de boot ervandoor ging. Of het anker is te licht (maar waarom gaat het dan andere keren goed?) Of het pak wier op bodem is zo dik dat het anker de bodem niet bereikt. Het zijn zo de zorgen op het water. Maar in het haventje is natuurlijk altijd save. Tenminste als je de stank van rottend wier, dat zich juist daar verzamelt, voor lief neemt. Allemachtig wat kan dat meuren. Maar na een half uurtje merk je niet eens meer van; dan is dat ook weer normaal. In musea heb je wel eens van die kastjes die je open kan doen en de middeleeuwen ruikt. Bedrog dus want geen middeleeuwer heeft er ooit iets van gemerkt.
Even het kleine dorpje rondgewandeld. Komen we 3 campers met Italianen die net 2 dagen daarvoor van huis waren vertrokken. Hoe ze in Nyord terecht waren gekomen, was hen zelf ook een raadsel, geloof ik. En hoe ze verder moeten, is me evenmin duidelijk. Ze spraken alleen maar Italiaans. De volgende bestemming was Presto. Hemelsbreed 10, 15 km van Nyord. Met de boot doe je er wat langer over; je moet een enorme omweg door de Fakse Bocht maken vanwege ondieptes. Dat iets wat me ontzettend tegenvalt. Het lijkt hier net wel het IJsselmeer. Diepe geulen worden afgewisseld met uitgestrekte zandplaten. Als je even een tonnetje mist of denkt een stukje af te snijden, zit je aan de grond. Dat is me al meerdere keren -tot grote schrik van mijn reisgezelschap- overkomen. De hele dag gedaan over dat piepstukje. De wind zat ook nog tegen.
Het ankerplekje bij Sandvig was zorgvuldig uitgekozen als de ideale visstek. Mooi niet dus. Dan maar Presto. Op jacht naar palingen. De zorgvuldig gewelde zeepieren aangeregen en te water. Na uren nog steeds niets. Een keer heeft het topje van de hengel even zacht getrild. Het is maar goed dat er veel meer op het water te bekijken valt. Omdat we op de kop van de steiger lagen,konden we genieten van de verrichtingen van zeilschoolleerlingen. Gevorderden zeilen hier met spectaculaire bootjes die veel behendigheid vergen. Altijd met een van de 2 in de trapeze en even een verkeerde inschatting en daar kapseist de hele handel. Van iedere avond vis is niet veel terecht gekomen. Alhoewel, de gerookte makreel van de Aldi op een toastje is niet te versmaden.
Vanuit Presto ben ik nog een dagje op pad geweest. Weer iets heel anders ‘ontdekt’. Namelijk stukjes weg uit de oertijd.
Via Stege hebben we de terugreis aanvaard. Aardig plaatsje, kerk met heel primitieve  fresco’s en een geinig museumpje met een bonte collectie van allerhande voorwerpen. Zoals de prijzenkast van een lokale cineast, een kamertje kinderspeelgoed en natuurlijk visgerei. Overigens de bovenverdieping met de archeologische collectie was uitmuntend. Mooie voorwerpen, goed toegelicht en 2-talig.
Hoe grillig het weer hier is, bleek die avond. Zo om een uur of 6 begint het in het zuiden te betrekken. Heel snel ontstaat een roetzwarte lucht en nog geen uur later barst het los. Windstoten en regenbuien,zo heftig dat je de andere kant van de haven in soort mist nog net kan zien. Het is even snel voorbij als het gekomen is.
Zaterdagmorgen ben ik weer op mijn eentje. Het is heel gezellig geweest. Tijd om me verlaten te voelen, is er niet. Want zomaar uit de blue komt een Nederlandse vrouw op de fiets langs. Ze is even oud als ik en trekt ook op haar eentje rond. Bij een kopje koffie en resten taartjes van het net vertrokken bezoek, vertelt   ze me uitgebreid over hoe vrij ze zich nu voelt na alle jaren van werk een man in huis, kinderen. ‘s-Middags steek ik over naar Harbolle. Vlakbij is net zo’n prachtig beschilderd kerk aan de Fane fjord. Iets andere stijl dan in Stege, vermoedelijk aangebracht tussen 13- en 1450. En zo mooi bewaard gebleven omdat al snel na de reformatie de witkwast er overheen ging. Pas 90 jaar geleden werd de beschildering herontdekt. Samen met een Frans echtpaar -je moet een Christelijke achtergrond hebben- gaan we na welke scenes uit het Oude en Nieuwe Testament zijn afgebeeld. Ze blijken in dezelfde haven te liggen en nodigen met later uit op de borrel. Dus zo is het wel te doen.