Sicilië heeft een roerige geschiedenis achter de rug. Op 16 maart jl. werd 150 jaar ver(her)enigd Italië gevierd. Weinig van gemerkt overigens; wel overal vlaggetjes e.d. maar verder geen festiviteiten kunnen opmerken. Daarvoor was Sicilië na de ineenstorting van het west-Romeinse rijk 1500 jaar lang in allerlei verschillende handen geweest. Van 700 tot 1100 was het eiland bv. onderdeel van het opkomende Arabische rijk. Vervolgens werd het 2 eeuwen Normandisch. Om daarna onder Spaanse invloedssfeer te komen tot 1861, het jaar waarop Garibaldi zijn unificatie afrondde. Maar al vóór de Romeinen bleek het een aantrekkelijk eiland te zijn voor allerlei mogendheden. De belangrijkste hiervan waren de Grieken. Zij koloniseerden ook grote delen van zuid-Italië. De schoen van de laars kreeg zelfs de naam Groot Griekenland. Hun aanwezigheid is nog overal zichtbaar. Veel van de steden stammen uit die tijd. Toch woonden er al eerder mensen. Door de druk van buitenaf hebben die zich in de binnenlanden, in canyons teruggetrokken.

Afgelopen week ben ik voornamelijk restanten van de Grieken en de ‘oorspronkelijke’ bewoners  tegengekomen. Syracuse was een Griekse stad tot 200 v.C. Bij de verovering door de Romeinen heeft de beroemdste inwoner Archimedes zich nog danig geweerd. Er wordt een graf aan hem toegeschreven, maar helaas het is van 200 jaar na zijn dood… Al van verre wordt het stadsbeeld geweld aangedaan door iets betonachtigs, wat Duitser zo treffend een Gebetsreaktor noemen. Maar gelukkig is het daarbij gebleven. Er valt nog veel oud schoons te bewonderen; daarom zomaar een greep. Het enorme theater, waar net een podium werd opgebouwd voor komende  voorstellingen. Het altaar van Hieron II. Op hoogtijdagen offerden ze hier 450 runderen tegelijk, die ze als dank van de goden lekker zelf mochten oppeuzelen. De tempel gewijd aan Athena is nu de   Duomo van de stad. En niet te vergeten het prachtige museum Paolo Orsi. Vernoemd naar de man die geloof ik heel Italië heeft opgegraven. Daar was zoveel te bekijken, dat ik toen ik buiten kwam samen met een andere bezoeker even bij moest komen.

Had ik een paar dagen op de fiets mijn leven gewaagd in het stadsverkeer. Italianen rijden echt als  gekken. Bleek dat nog niets vergelijken bij wat ik heb moeten afzien bij het op en neer klimmen van de canyons in Pantalica. Hier vonden de mensen uit de late steen- en bronstijd hun heenkomen, 13de tot 8ste  eeuw v.C. Een Amerikaans echtpaar onderschreef mijn opmerking dat het net leek op de Mesa Verde. Zelfde enorme grotten beneden in de canyon waar men woonde. Met hoog daar boven een hoogvlakte waar landbouw werd bedreven. Wat de Indianen met hun doden deden, weet ik niet meer.  Deze bewoners hakten in de steile wanden duizenden graven. Overal zie je kleine nissen. Nu zijn ze open, maar oorspronkelijk waren ze afgesloten met een soort stenen deur. Hun aardewerk is net zo bijzonder.

Volgende stop was in Palazzolo Acrëide. Daar liggen de resten van de stad Akrai. Vanuit een klein theatertje moet men toen al een mooi uitzicht op de Etna hebben gehad. Een keer in de week doen ze bijzonder heiligdommetje open voor het publiek. Nu net niet natuurlijk; dus maar 3 hekken over geklommen. En wat zie je dan. Een aantal kleine kastjes met daarin totaal vergane vrouwenbeelden. Waarschijnlijk o.a. Proserpina, die door Hades naar onderwereld werd meegesleept en als gunst tijdens de lente en zomer weer bovengronds mag.

Op het moment ben ik in Ragusa. Een wonderlijke stad. Diep in een dal ligt de  oorspronkelijk kern Ibla (Hyblea). Een paar eeuwen geleden helemaal herbouwd na een aardbeving. Omdat er beneden geen ruimte is, ontstonden nieuwe wijken bergopwaarts. Daar sta ik nu ergens in een onaf nieuwbouwwijkje. Moest ik toch net voor een heel bijzonder ijsje helemaal beneden zijn.