Voordat ik wat verder vertel over afgelopen week, moet ik eerst iets recht zetten. Want Italianen rijden niet als gekken. Het was even wennen. Maar het is een ondoorgrondelijk spel van voorrang geven en nemen. Je weet nooit precies wat je te doen staat. Voor de rest zet je gewoon je auto waar het jou het beste uitkomt. Geen mens die er een punt van maakt. Toch moet ergens iets wringen. Je hebt namelijk 2 soorten autorijders, zij die niet harder van 30 gaan en alle andere die er aan alle kanten omheen rijden. Toeteren om de slak te manen, wordt door beide partijen als onbehoorlijk ervaren.  Het zal wel komen omdat de Siciliaan in de dagelijkse omgang heel vriendelijk en aardig is. Het is alleen jammer dat er zo weinig Engels wordt gesproken. Aan de oostkust ging het nog wel maar nu is het bar en boos. Zelfs niet hier in het flitsende internetcafxe9, met de veelzeggende naam HiTech in Gela.
Langzaam maar zeker beginnen oude routines weer terug te komen. Het was in het begin weer even zoeken. Van hoe deed ik dat vorige keren nou? Plus het is in Italië allemaal weer net wat anders georganiseerd. In the blind een stad inrijden leer je vanzelf af. Dat schiet niet op; binnen de kortste keren rijd je er zo weer aan de andere kant uit of bent verstrikt geraakt in een verkeerskluwe. Mooie hipermarkten met grote parkeerterreinen zijn er niet veel. Dus het is altijd een gezoek naar een parkeerplaats om van daaruit op de fiets op verkenning te gaan. Het beste lukt tot nu een villawijkje op te zoeken; daar is altijd plek op plaatsen waar nieuw gebouwd wordt. Ook wel zo rustig omdat er nauwelijks verkeer langs komt. In die zin maak je soms hele stomme keuzes. Zeker als je tussen xe9xe9n en vier uur ergens gaat staan. Dan kan de straat die eerst zo lekker stil leek, ineens veranderen in een doorgaande weg.
Voor onze begrippen is het hier nu echt zomer geworden. Overdag zo’n 20 of meer met veel zon en ‘s-avonds hoeft de kachel niet meer aan. Vandaag ook voor het eerst in zee gezwommen. Als enige natuurlijk want de doorsnee Siciliaan loopt nog rond met een parka aan. Het is ook niemand opgevallen. Er waren in de verte een paar wandelaars op het strand en zeilsurfers. Dat was alles.
Van de week betrekkelijk weinig gereden maar wel heel veel gedaan. Vanuit Ragusa naar de kust gegaan. In de buurt van Scoglitti ligt de oude Griekse stad, Camarina. Mooi gelegen op een heuvel die de zee in steekt. In Engeland zouden ze het een cliffort noemen, uit de steen- of bronstijd. En dat is het ook; de Grieken waren niet de eerste bewoners. Weinig van kunnen zien, te kwetsbaar!? Wie schetst mijn verbazing dat even later een hele bus basisschoolkinderen erop wordt losgelaten. Vanaf de plek waar eens een tempel stond, heb ik net als Mozes naar het beloofde land mogen kijken. Links op de foto zie je nog stukje muur ervan dat nu onderdeel uitmaakt van een veel later opgetrokken bouwwerk, waar wijn geperst werd. Scoglitti is driekwart van het jaar een soort spookstadje. Allemaal lege vakantiewoningen. Volgende stop was in Gela. Een verrassing, er was veel meer te bekijken dat ik had verwacht. Naast het museum een prachtig stuk stadsmuur (ook weer Grieks, zo’n 2,5 eeuw v.C.). Zoals je op het detail het beste kan zien, bestaat de muur uit een onderlaag van kalksteen blokken met daar bovenop lagen adobetegels.  Gewoon gedroogde modder, dus erg kwetsbaar. Vandaar die futuristische overkapping. Hopelijk een afdoende oplossing. De vorige, een soort kas, had de teloorgang alleen maar versneld. Het roept wel de vraag op hoe ver je nou moet gaan met dit soort dingen. Is het niet beter bv. een paar meter muur in een museum te zetten? En de rest of weer te bedelven of maar te laten vergaan. Wat zal dit allemaal niet gekost hebben? Dat gevoel bekruipt me steeds meer. Al die musea vol met scherven. Ik kijk er al niet eens meer naar. En wat zeggen ze iemand die voor het eerst komt kijken. Waarom niet alle aandacht voor de paar highlights en wat videofilms (in meerdere talen) waar het grotere, overkoepelende verhaal wordt verteld met behulp van reconstructies.
Op het terrein van het plaatselijke ziekenhuis een eveneens Grieks badhuis. Daar deden ze het net iets anders Romeinen later. Zij zaten lekker allemaal apart in hun eigen zitbadje. In een vorige aflevering liet ik van die badkuipjes zien. Die hadden gewoon bij mensen in huis gestaan.
Even overwogen Piazza Armerina te laten schieten. Goed dat ik dat niet gedaan heb. Ongelooflijk wat ik daar te zien kreeg. Een enorme Romeinse herenboerderij waar bijna alle mozaxefekvloeren nog aanwezig zijn. Niet met van die leuke golfjes en andere geometrische figuren. Nee, een corridor van 60 bij 3 meter met een  groot jachttafereel. Zaal na zaal fantastische voorstellingen. Ik heb maar een klein stukje van het immense complex kunnen bekijken. Het merendeel was gesloten vanwege een hele nieuwe aanpak van de wijze waarop het publiek voortaan al dat schoons te zien gaat krijgen. Voorheen werd iedereen over of langs die vloeren geleid. Dat is natuurlijk niet vol te houden. Als alternatief worden gaanderijen aangelegd bovenop de resten van de muren.  Daar heb ik al moeten lopen, voorzover het klaar was. Eigenlijk heel slim want je hebt nu ook een veel beter overzicht. Ik realiseer me dat mijn fotootjes heel weinig zeggen. Daarom raad ik iedereen op internet te kijken. De 2 trefwoorden Villa Casale moeten voldoende zijn.
Tien kilometer verderop ligt de stad Morgantina. Bijna nog helemaal onder de zooien, dus voor de echte liefhebber. Toch weer  wat nieuws geleerd. Altijd een bepaald soort aardewerken pijpen voor onderdelen waterleiding versleten. Fout dus, werden gebruikt als skelet voor koepels en tongewelven.  In het museum lagen een paar heel bijzondere vondsten. Zoals dit zilveren servies.