Al dat gehannes met het zoeken van een intercafé, het is verleden tijd. Eerst nog geprobeerd een Italiaans abonnement op internet aan te schaffen. Maar dat lukte niet; onze persoonsnummers corresponderen niet met die van hier. Even terzijde: de bureaucratie in Italië is niet misselijk. Bij het minste of geringste moet je je kunnen legitimeren. Of zoals bij de garage. Voor een bedrag van 30 euro was iemand een kwartier bezig het een na het anders computerscherm te openen om deze transactie vast te leggen. En dan nog zonder resultaat: geen BTW-nummer! Daarom toch maar besloten mijn eigen telefoon te gaan gebruiken. Ik zie wel wat allemaal gaat kosten. Het eerste proefje lukte boven verwachting. Binnen de kortste keren kwam al mijn mail via de telefoon op de computer binnen lopen. Voortaan houd ik mijn weblog qua tekst maar op deze manier bij en voeg de plaatjes er later wel een keer aan toe. Die vergen nogal wat dataverkeer. Na mijn uitstapje naar Piazza Armerina ben ik teruggegaan naar Gela. Het heeft duidelijk voordelen als je ergens wat langer blijft. Je leert de weg kennen en ontdekt al rondfietsend altijd wel een leukere en betere overnachtingsplek. Ook dit keer, aan de rand van een mooi aangelegde 60-er jaren wijk, pal aan het strand. Kwam goed uit, want er moest weer wat gerepareerd worden. Opnieuw (in Denemarken deed zich hetzelfde probleem al een keer voor) begaven de scharnieren van het computerscherm het. Geen beweging meer in te krijgen. In een reparatiebedrijfje wisten ze er wel raad mee. Wat ze precies gedaan hebben, terwijl ik lekker in de zon op het strand lag, weet ik niet. De schoonheidsprijs verdient het zeker niet; aan de bovenkant steken nu 6 moertjes naar buiten. Maar de zaak gaat weer soepeltjes open en dicht. Als ik ook nog een wasserette zou vinden, dan is het helemaal ideaal. Bij vertrek even getwijfeld over de hoeveelheid kleren die ik mee zou nemen. Alles 25 maal is toch niet zo’n slechte keuze geweest. Wasmachines a gettone zijn er gewoon niet. Inmiddels aangeland bij een van de hoogtepunten van mijn rondreis: Agrigento. Gesticht vanuit Gela, maar overvleugelde haar als snel in ontwikkeling. Plato, ja hij, zegt van de inwoners van de stad: die mensen bouwen alsof ze onsterfelijk zijn en ze vreten alsof het einde der tijden elk moment kan komen. Op haar hoogtepunt, 3 eeuwen v.C. , woonden er meer dan 200.000 .  De huidige stad (60.000 inwoners!) is boven op de oude gebouwd. Alleen het deel waar bijna alle heiligdommen staan, is min of meer gespaard gebleven. De grootste tempel van de Olympische Zeus, zo’n 100 bij 50 meter is totaal verwoest. Alleen een paar telamonen, een soort steunberen van meer dan 6 meter hoog, zijn er over. Hoe ze deze uit de enorme stapel stenen hebben weten te vissen, is me een raadsel. Er is een zgn. ekklesiasterion teruggevonden waar volksraadplegingen plaatsvonden. Zo waren er nog meer van de aardige plekken waar eigenlijk niemand komt.   Vaak ook niet officieel toegankelijk. Al heel wat keren moet ik gesignaleerd zijn op bewakingscamera’s die ook op dat soort plekken staan. Zou d’r wel eens iemand naar kijken, vraag ik me af. Op weg naar Eraclea Minoa kwam ineens hetbordje casa natale Pirandello tegen. Even langs gegaan; was niet veel te zien. Kostte ook niets. Steeds vaker geef ik me namelijk uit voor een 65-jarige. Je ziet ze denken maar tot nu toe vroeg ik pas één keer iemand om dat aan te tonen. Ik had een boek van hem meegenomen voor onderweg. Een beetje vermoeiende schrijver is het; hij blijft maar lollig doen. Had nog meer boeken met als thema Italië ingepakt.  Zoals Winter aan de Middellandse Zee van Robert Kaplan. Een heel interessant verhaal waarin hij zijn reisindrukken van 25 jaar geleden nog eens ‘over doet’ in het heden. Man heeft ook wat te vertellen; iets wat ik heel erg mis bij onze Cees Nooteboom. Nog een leuk boek was De Dante Club. Heel wat anders, een detective. De aanbeveling van Dan Brown, die van de Da Vinci Code, maakte me wat huiverig. Ten onrechte. Het is vandaag een fantastische dag. De wind is gaan liggen. Gisteren werd je gezandstraald. Zelfs de Sicilianen zijn uit hun schulp gekropen. Overal om heen aan een prachtige baai bij Eraclea Minoa wordt gebarbecued. Van de oude stad is niet veel over.   Het theater hebben ze maar overkapt. Anders is het over paar jaar helemaal weggesmolten.