Fas est et ab hoste doceri

Maandag 23 mei

Druk geweest met een verhaaltje in elkaar te draaien; had het er een beetje bij laten zitten. Normalerwijs probeer ik elke dag wat aantekeningen te maken. Al schrijvende merkte ik dat ik dringend even terug moest naar de basilica S. Maria etc. Geen geschikte foto’s gemaakt die het voormalige badhuiskarakter recht deden. Aan pompeuze inrichting/aankleding is in wezen niets veranderd. Wilde ook nog wat meer weten over de lijn die schuin dwars over de vloer loopt. Het is een meridiaan die om 12 uur ‘s-middags door de zon via een klein gaatje ergens hoog in het gewelf uitgelicht wordt op een specifieke plaats met de dan geldende sterrenbeelden en belangrijke sterren. Ik hoop dat ik het goed uitleg. Zag toen iets wat ik eerder over het hoofd had gezien. Een slingerwerktuig van Galilei (bijgesloten infopaneel maakt hoe en wat goed duidelijk).

Vanuit mijn area sosta (rustplaats) 6 of 7 km zuidwaarts gegaan om een indruk te krijgen van wat me te wachten staat. Nou dat valt bar tegen. Begon met 2 km kasseienstrook, van die Belgische, ingeklemd tussen hoge muren. Daarna werd het weidser maar niet veel. En tombes ho maar, hier en daar een onooglijk stompje.

Dinsdag 24 mei

Was er net zo snel weer vanaf als destijds aangeschaft. Het ging om een laptop die ik 3 jaar terug op Sardinië kocht omdat die ik bij me had, het begaf. Prima apparaat, niets op aan te merken maar… een Italiaans toetsenbord. Een ramp, de letters staan wel op dezelfde plaats maar niet de symbolen, punten en komma’s. Daar ben ik nooit overheen gekomen. Dus maar teruggebracht naar Italië waar ie thuis hoort. Afgegeven bij Sint Paulus binnen de muren. Leek me gepast, zelfde naam als de kerk in Rotterdam zelfde bezoekersgroep: vluchtelingen al dan niet met papieren.

Zou de Via Appia net zo’n aantrekkingskracht hebben als er geen bomen zouden staan? Het is maar een vraagje. Van de imposante graven moet je niet hebben; die zijn uiterst spaarzaam, wel meer dan gisteren. Op 12 km gekomen, een dag hard werken. Met een tussenstop van een paar uur om de villa van de familie Quintili te bekijken. Hadden voor zichzelf een badhuis à la Caracalla. Nou ja een pietsje kleiner. Verder beschikten het optrekje over een eigen theater met honderden zitplaatsen en een wat piccolo amfitheater.

Woensdag 25 mei

Ben mijn geheugen kwijt; bijna 1 terabyte maar liefst. Had net een back-up van m’n foto’s gemaakt met de SSD-schijf, netjes ergens anders opgeborgen en nou heb ik geen idee meer van waro. Alles al overhoop gehaald, nergens te vinden. Geprobeerd logisch na te denken, blijkt niet m’n sterkste kant. Heb er gelukkig niet van wakker gelegen en ben gewoon weer op stap gegaan. Maximaal geprofiteerd van de kortingskaart La Mia Appia. Gisteren bemachtigd na halsbrekende toeren in de berm van een 4-baanssnelweg. Niet veel anders dan fietsen in de stad, eigenlijk. Langsrijdende Carabinieri lieten me zonder kommentaar dwars door de verkeersstroom heen manoeuvreren, moest 2 maal oversteken. Een andere oude via de Via Latina heeft veel goed gemaakt. Hier echt mooie tombes.

Donderdag 26 mei

Allejezus wat is het heet, al dagen. Ver over de 30º. Met de moed der wanhoop me naar het park van de aquaducten begeven. En dat was het dan voor vandaag. Het ‘project’ Via Appia maar gelaten voor wat het is. Oh ja, had nog een afspraak bij de kapper om half 7; zie er weer gesoigneerd uit.

Vrijdag 27 mei

Moest en zou naar Tivoli, staat het enorme (buiten)paleis van Hadrianus. Hij is er weinig geweest, het was een reislustige persoon die zijn beste vriend verloor in de Nijl, verdronken. Had Yourcenar er niet een lijvig boek aan besteed? Niet haar beste werk, geef mij maar Hermetisch zwart. Toen ik er aankwam zonk me de moed in de schoenen. Uren dwalen in de brandende zon, ik zag het niet zitten. Op naar de kust. Daar moet het beter uit te houden zijn. Kon het natuurlijk niet laten. Onderweg even stil gestaan bij de oude Romeinse stad Norba van ruim vóór Chr., nog uit de republikeinse tijd, dus voor de keizerlijke omslag na Julius Caesar. Stadsmuren bestaande uit zgn. cyclopische rotsblokken duiden op een veel oudere geschiedenis. De drone maakte hier weer net het verschil, vergelijk zelf. Heb er uiteindelijk ook maar de nacht doorgebracht.

Zaterdag 28 mei

Dan eindelijk de kust, de zee, thalassa riep het huurlingenleger van Xenophon op terugreis naar Griekenland. En de gelukkige winnaar is San Felice Circeo. Ben bang dat de hele kust er zo uitziet. Een geplastificeerd dorp met kilometers strand, enkel parasolletjes in het gelid. Is iedereen levensmoe? Is dit het hoogste genot? En een smerig zeewater, bah. Niet gek dat de hekken rond het buitenhuis van keizer Domitianus stevig op slot zaten. De keizer die iedereen graag wilde vergeten. Compleet paranoïde maar wel de vormgever van veel wat we nu nog kunnen zien van het oude Rome. Die hekken vormde natuurlijk geen enkel beletsel om er binnen te treden. Had me de moeite kunnen besparen. Al eerder vroeg ik me af wat archeologen nou eigenlijk willen om een breder publiek te interesseren. Je bouwt wat na dat een indruk geeft van hoe het er uitgezien zou kunnen hebben. Maar een doolhof met halve meter hoge muurtjes dat is toch totaal oninteressant? Zelfs als doolhof… Het toiletblok was echter een verademing. Koning keizer admiraal zaten ze hier allemaal naast elkaar?

Zondag 29 mei

Al mijn voorbereidingen van de reis waren puur inhoudelijk van aard. Hielden geen rekening met de weerbarstige, dagelijkse praktijk. Dacht dat het hier in de zomer heet zou zijn. Daarnaast is de kuststreek totaal uitgepond. Was gewend altijd wel ergens een beetje aardig plekkie te vinden voor de nacht ende vermaak. Dat is hier schier onmogelijk. Sta nu bv. op een betonnen vlakte, een parkeerterrein waar des zomers flink in de buidel voor wordt getast. Nu nog helemaal leeg, wel met een voordeel: bijna geen muggen! Zal me erbij moeten neerleggen voortaan aan te schuiven op een area sosta camper. Viel toch best mee in Rome… Kreeg zelfs een hand van m’n Spaanse buren toen ik daar vertrok.

Vertaling latijnse tekst Ovidius: Het is goed ook van zijn vijanden te leren