Een leuk plekkie vlak aan zee is niet versmaden. Ook al is het hoog in het noorden en staat er de hele dag een frisse wind vanuit verre poolstreken. Aan het strand zitten zat er dan ook niet in. Alle verhalen van het thuisfront over hittegolven klonken me derhalve nogal wezensvreemd in de oren. Was zeker niet de reden om er veel langer te blijven staan dan ik voor ogen had. Dat kwam doordat ik wat al te voortvarend de verhuiswagencombinatie geparkeerd had, zonder goed te kijken. Net daar waar het zand het rulst was. Reden temeer om me niet te verroeren. Uiteindelijk zorgen om niks. Gisteren er vertrokken zonder een centje pijn. Als je de rust maar bewaard en je niet laat verleiden eens flink gas te geven.

Inmiddels al meer dan anderhalve week en route. Op de eerste dag een flinke ruk gemaakt naar Flensburg, op de grens Duitsland Denemarken. Een omstreden stukje land merkte ik. Voor het gevoel nog Deens maar toch Duits. In 1864 werd het pleit geslecht met een heuse oorlog tussen beide partijen. Einde WO II heeft blijkbaar niet genoopt toch enige grenscorrectie, wonderlijk. Zo’n 40 km zuidelijker wordt een meer natuurlijke grens in ere gehouden. Een doorsteek van de Oostzee naar de Noordzee ten tijde van de Vikingen.

Deels bevaarbaar via de Schlei aan de ene kant en de Eider (prachtig riviertje, heb ik jaren geleden een keer bevaren op weg naar huis via Helgoland) aan de andere kant. Een stuk moest over land. Het is me niet duidelijk geworden of ze daarbij hun schepen meenamen. Dat deden ze namelijk wel bij hun exploratie van het oosten, via wat nu St. Petersburg heet naar Novgorod en verder richting Zwarte zee. De route is versterkt met een immense aarden wal, de Danevirke. Heeft de tand des tijds meer dan duizend jaar doorstaan. Is regelmatig hergebruikt, tot vrij recent. Aan de Schlei-kant ligt het havenstadje van toentertijd, genaamd Haitabu. Nu een openluchtmuseum waar het verleden vol overgave wordt nagespeeld.

Dat Duitsland nog steeds worstelt met haar verleden merkte ik in het Nolde museum te Seebühl. De man was al in de jaren 20/30 vorige eeuw beroemd en schijnt zich (wie niet, waar niet?) onvoldoende te hebben gedistantieerd van de Nazi’s. Zo’n toelichting bij de jaarlijkse tentoonstelling van een aantal van zijn schilderijen kom desondanks toch wat moeizaam over: ‘Niet van smetten vrij maar z’n werk is niet besmet’.

Even terzijde: de foto’s stellen de eerste week niet veel voor, onscherp, heb dagen lopen fotograferen met een verkeerde instelling, niet mentaal hoor…

Omdat de weersvooruitzichten toen nog weinig veelbelovend waren de sprong naar Aalborg, bijna helemaal in het noorden van Jutland, gewaagd. Onderweg, weet bij god niet meer waar!, gelukkig even halt gehouden gehouden bij een zgn. langgraf uit de late steentijd, een paar duizend jaar voor Chr. Had al meerdere sites bezocht, maar die stelden eigenlijk niks voor. Begroeide heuveltjes, wel origineel maar niets aan te zien. Opnieuw bleek de drone een plaatje op te leveren dat meer is dan een verzameling willekeurige rotsblokken.

Bij Aalborg had ik ook willen uitvliegen. Maar de besturings-app weigerde de drone te laten opstijgen. Het gebied was niet geautoriseerd, te dicht gelegen bij een militaire basis. Dat ie dat allemaal weet… Jammer, want wat ik vanuit de lucht wilde tonen was een enorm grafveld uit de tijd van de Vikingen. De graven lijken op het eerste gezicht heel erg op de hunebedden. Als je wat beter kijkt zie je dat ze in meerderheid in wat heet scheepszetting staan. De overledene werd vóór de kerstening daarbinnen verbrand en de resterende botjes in een pot met daarom heen verscheidene grafgiften onder de grond gestopt.

Sta nu pal aan de Mariagerfjord bij Hobro. Ga morgen verder naar Aarhus. Wat me hier bracht was een ringwalburcht Fyrkat, alweer uit de tijd van de Vikingen. Iets imposanter dan die van Aggersborg en met een nagebouwd familiehuis. Maar verder precies hetzelfde. Net als die in Brugh-Haamstede?!