Het begint het een soort ritueel te worden. Alvorens echt te vertrekken eerst een nachtje proef kamperen bij de Bernisse. Maar goed ook, was mijn toiletspullen vergeten. Alhoewel 2 weken later dan vorig jaar dit keer niet gezwommen. Zag een paar anderen al wel te water gaan maar ik vond het nog wat te koud. Blijkbaar vorig jaar wel een heel bijzonder mooi voorjaar en zomer mee mogen maken. Volgende dag dus nog even langs huis gegaan en definitief zuidwaarts getogen. Overnacht in Belgisch Luxemburg bij de opgraving Mageroy, een romeinse villa/boerderij. Ook al zo geijkt, maar dan op de terugreis. Heb voor mij doen heel rustig aan gedaan. Pas 3 dagen later in Arles. Een beetje weemoed overviel me. Heb bv bewust Les Beaux links laten liggen. Te veel herinneringen. Aan Justus die niet wist hoe snel hij weer van de ommuring naar beneden moest komen. Of aan Tony; samen met Mieneke en Hanny aten we daar zeer exclusief op een terras uitkijkend over de Provence. We namen het goedkoopste, kwarteltjes geloof ik.

De binnenstad van Arles wordt gedomineerd door een groot romeins amfitheater à la het Colosseum in Rome. Wonderlijk dat dat daar de tand de tijds heeft weten te overleven.

Eigenlijke reden om deze kant uit te gaan, waren de resten van een serie watermolens uit dezelfde tijd. Voorzagen een kwart van de bevolking van 50.000 inwoners op industriële wijze van bakproducten. Was ter plekke niet veel meer van de zien. Beter bewaard zijn de 2 parallel lopende aquaducten. Een voor de molens en de ander ter bevoorrading van de stad. In het archeologisch museum trof ik een maquette van het watermolen-complex.

Wat daar overigens de show stal was een fantastisch geconserveerd Rhône-schip. Ook uit de romeinse tijd. In Nederland hebben we d’r op lijkende aken gevonden bij de bouw van de wijk Leidsche Rijn. Tegenwoordig samen met een nagebouwd legerkamp te bewonderen in museum Hoge woerd in Meern.

Afgelopen paar dagen heerlijk rondgefietst. Sta met de caravan ergens op een grasveldje dat net overschoot tussen allemaal wijngaarden.

In het nogal vlakke land steken her en der wat heuvels boven het maaiveld uit. Allemaal bewoond geweest sinds lang vervlogen tijden. We praten dan over honderden jaren BC. Ze allemaal inmiddels beklommen, met wisselend resultaat. Variërend van wat verloren muurtjes tot een ware vestingstad. Zie hier vanuit de lucht gefotografeerd met onvolprezen drone: oppidum de Nages.

Zo rondreizend à la campagne valt weinig te merken van de sociale onrust in Frankrijk. Eerder het tegendeel. Het enige blijk protest trof ik aan bij het bruggetje van Van Gogh in Arles. Krijg stellig de indruk dat voor de meeste Fransen het democratisch experiment hier z’n hoogtepunt lijkt te hebben bereikt. Wat zou de mens nog meer te wensen hebben naast een eigen (ommuurd) huis, de auto, een hypermarché en een ronddolende lege OV-bus? Dat is het privé zwembad(je)! Geef Macron een goeie kans de woelingen te overleven, immers de benzineprijzen zijn ook hier aan het dalen. Ik doe er evenzeer m’n voordeel mee met een gemiddeld verbruik aan diesel van één op zeven.

Tot slot nog een onvermijdelijk hunebed. D’r waren d’r vele in de omgeving. Alleen volstrekt onbereikbaar op met hekken en prikkeldraad afgeschermde privé-terreinen. Kon er maar eentje vinden: het langgraf van Castelet. Echt niks mis mee!