Zit meer boekies te lezen dan dat ik erop uit ga. Daar lijkt het sterk op. Het boek Montaillou over het dagelijks leven in een piepklein, Kathaars dorpje heb ik even terzijde gelegd. De Fransman – moest z’n kleinkind een dag zien bezig te houden – die ik er over sprak op het oppidum Nages, had er in de 70er jaren over gehoord maar nooit gelezen. Vond het te micro micro. Kreeg liever het leven in wat grovere lijn uitgeschilderd. Daar had ie een punt. Je krijgt sterk het idee dat de schrijver Le Roy Ladurie – zo’n naam al – vanuit de verslagen van de inquisitie als het ware tussen die mensen is gaan wonen. Geen van 250 inwoners van het dorp wordt overgeslagen en wordt wel een keer naam en toenaam ten tonele gevoerd. Daarover later meer als ik daadwerkelijk in Montaillou ben.

Bijna dagelijks verslind ik een crimi, natuurlijk van het verantwoorde, literaire gehalte. Voor mensen die straks ook naar het wad gaan, is De hollander van Mathijs Deen een aanrader. Tante Poldi en de Siciliaanse leeuwen van Mario Giordano leest heerlijk weg. Jammer dat de schrijver zo’n rechtse rakker is. Maar niemand kan raken aan Friedrich Dürrenmatt. Voor het eerst wat van hem gelezen, 100 jaar geleden voor mijn ‘lijst’. Der Richter und sein Henker, in het Duits maar liefst. Heb er bij mondeling wat over gebazeld, net voldoende. Nu bezig met Justitia. Een waanzinnige vertelling over een verlopen advocaat die een terecht veroordeelde moordenaar uit het gevang weet te krijgen en meent dit staaltje van opportunisme weer recht te moeten zetten. Hoe het afloopt, zou het (nog) niet weten.

Toch niet helemaal stil gezeten. Allemaal vervallen kastelen wat de klok slaat. En evenzo bijgedragen aan de ondergang van de Katharen. Liggen somtijds wel op onmogelijk hoge, eenzame plekken. Bij Malavieille trok ik het niet meer en heb de drone het vuile werk laten doen en verder omhoog gestuurd.

Hoe aards kan het zijn. Aan de voet van de berg waarop het kasteel was geplant, een verlaten schuur met een nog triester infopaneel. Het was even zoeken naar de voetsporen van verre voorouders van 250 miljoen jaar geleden.

Dat de tijd niet stil staat kon ik merken in een straatje dat geblokkeerd was door enorme trailer. Een mobiele bottelarij. Ingehuurd door een wijnboer, hoeft ie zelf niet meer de kurken in de flessen te slaan.

Ben inmiddels in de Languedoc. Daar waar men met oc ja bedoelde. Dit in tegenstelling tot oïl, het latere oui, dat in het noorden gebezigd werd. Voor ik aan echte werk, de Pyreneeën, begin buig ik nog even wat zuidelijker af richting Agde vanwege een museum over onderwater archeologie. Ben voornemens daar aan het strand het er echt van te nemen.

Op een tussenstop in Bédarieux kwam ik m’n grote broer tegen. Hij trok samen op met iemand in een gewone camper. Twee mensen die huis en haard achter zich hadden gelaten. Zij naar haar zeggen weggevlucht uit Groningen vanwege alle aardbevingsellende.

Met de hunebedden gaat het nog steeds niet fantastisch. Nu was het wel heel magertjes.

P.S. Als het goed is kunnen de fotootjes worden vergroot door er even op te klikken.